“Misschien moeten we eens de wereld zien, ik ben alleen maar hier in de buurt geweest… Ik wil weten hoe de wereld echt is.” Ik keek Qalia aan terwijl we naast elkaar lagen in het gras op een heuvel, net naast het dorp.
We kwamen vaak naar deze heuvel om te staren naar de wolken, en af een toe kwamen er wel wat woorden vrij, zoals nu.
“Is dat wel zo verstandig, misschien willen ze je dan nooit meer terug nemen.” Ik keek haar vragend aan, ze vertelde al zoveel over hoe slecht het wel niet kon aflopen als iemand deze community verliet, maar ze vertelde ook geen prettige verhalen over wanneer ze wel zou willen blijven, maar dit was een keuze die zij zelf moest gaan maken.
“Soms…” stopte ze even, ze moest nog even nadenken over wat ze precies wilde vertellen. “Soms moet je keuzes maken, moeilijke keuzes. En dit zal die van mij zijn. Een keus om te vertrekken van het dorp en te gaan reizen, samen met jou. Of te blijven in een dorp waarbij onze relatie geen kans zou hebben. Ze willen mij uithuwelijken aan een jongeman die ik niet eens mag. Alleen zodat ons nageslacht sterk zou worden bij een volgende generatie. Dat is niet het leven die ik wil. Neem mij mee in jouw vrije wereld.” Ik wist even niet wat ik moest zeggen, ditmaal was zij degene die naar mij bleef staren, terwijl ik weer naar de wolken keek.
“Misschien,” zei ik maar terug.
Stel je voor, een leven met iemand anders, omdat zij voor jou kiezen, en dat voor de eerste keer. Normaal koos ik voornamelijk om bij iemand te blijven, en nu kiest iemand om met mij een leven te leiden. Het was zeker een geweldig gevoel.
“Misschien moet dat wel lukken, als we uiteindelijk samen een huis maken, samen een manier van leven te vinden, te zorgen voor ons geld en voedsel. Alles moet dan goedkomen.”
Ze keek mij met glinsterende ogen aan, aangezien het voor haar geweldig in de oren klonk. Ik wist nu wel dat zij ernaar verlangde.
“Morgen avond als mijn ouders en familie aan het slapen zijn, vertrek ik uit dit miezerige dorp, en ga ik met jou mee de weide wereld in. Is dat afgesproken?” Ik knikte, het was nu dan afgesproken.
Een onbekende toekomst, aangezien ik al een tijdje niet kon gebruik maken van mijn toekomst beelden, ik vond het maar raar waarom het niet werkte, het enige wat ik op het moment kan zien was alles uit het verleden.
Misschien wilde ik gewoon niet de toekomst zien.
Misschien wilde ik, ook al is het maar voor even, precies net zo zijn als alle anderen.
Een leven, een kans op een toekomst waar niemand nog wat van af wist. Een kans, hoop. Misschien is dat wat ik hier moest gaan leren? Alles achter mij laten en gaan voor die ene kans op een familie. Die gedachte klonk wel erg aanlokkelijk, ondanks alle dingen die ik wel niet kon bereiken. Werd de eenzaamheid mij dan toch teveel?
De volgende dag was het de dag, en dit keer voelde deze ene dag aan als een eeuwigheid. Constant wachten, op de afgesproken plek. Heel langzaam de tijd zien verdwijnen.
Ik had nog wat voedselpakketjes gemaakt voor Qalia, en voor mijzelf. Zodat we onderweg iets hadden om te eten.
Had ook wat buideltjes met water, iets wat Qalia ook vast zou waarderen.
Voor de rest had ik niet gepland waar we heen zouden gaan. De reis is een verrassing voor mij. Niet alleen voor mij, maar ook voor Qalia. Dat is precies wat ik op het moment nu wil. En hopelijk is dat ook precies wat Qalia wilt.
Een nieuw begin.
Eindelijk na al dat wachten kwam ze naar mij toe gerend, ze pakte mij op en gaf mij een knuffel, daarna zelfs een kus. Ons eerste kus. Mijn eerste kus.
Ik wist niet wat ik moest voelen, ik was eerder verward dan dat het goed voelde, maar het was beter dan niets voelen. Dus ging ik met het gevoel mee.
“Je hebt geen idee hoelang een dag aanvoelt als je wacht op iets belangrijks zoals dit, ons.” Ik moest lachen van mijn eigen zin, en zij glimlachte terug.
“Je hebt geen idee hoelang zo’n dag voor mij had gevoeld.” We staarde voor eventjes naar elkaars ogen, en gingen toen op pad.
We moesten zo snel mogelijk dit heuvellandschap voorbij, dan hadden ze een kleinere kans ons ooit te vinden, we trokken rond de bergen, juist omdat, dat de moeilijkste route was om te nemen. Veel kleinere kans dat ze ons daar zouden volgen.
Al snel moesten we een kamp opstellen, het was misschien vroeg in de ochtend, of het einde van de nacht, maar Qalia moest echt gaan slapen. En ik waardeerde dat.
Ik zette tijdelijk een hutje op, met mijn eigen krachten. Het was van hout, maar het had een waterdicht dakje. Ik had een deken voor haar gepoeft dat van stro had kunnen zijn, goed genoeg gewoven zodat het warm aan zou voelen. Het was misschien niet heel erg comfortabel, maar het was beter dan simpelweg in de open lucht slapen. Ze was er alsnog heel tevreden mee en gaf mij een knuffel, en opnieuw een kus.
We begonnen steeds intiemer te worden tijdens ons leven. Elke keer een kusje, een knuffel, interessante gesprekken, maar we wisten beiden niet wat we precies moesten doen. En precies dat maakte het zo interessant om te beleven. Niet wetende wat je eigenlijk moest doen met je dag, je leven.
Ik was verbaast dat iemand ooit voor mij zou hebben gekozen, zonder echt te weten wat mijn familie was, ze zei altijd wel dat ik er schattig uit zag, maar later zag ik dat ze verliefd naar mij keek, en dat verwarde mij opnieuw. Is verliefdheid echt wel een ding wat ik kon voelen?
Het hield mij niet tegen om alsnog dit leven te volgen, en na een flinke reis hadden we mogelijk onze plek gevonden.
Het was alsnog in de bergen, heel ver van haar dorp vandaan, eigenlijk was het ver weg van heel veel dingen. Ze vertelde mij dat ze ook magie heeft gestudeerd, maar dat kwam niet verbazend over, ik wist al dat zij magie had. Daarbij had ze mij al eerder wat van haar magie laten zien. Ze kon prima een huis voor zichzelf maken, maar dit wilde ze heel graag samen doen. Een huis gebouwd met de krachten van ons beide. Misschien de dromen uit beide onze gedachte werden dan verwerkt in een gebouw. Eén huis, perfect voor ons.
Ze hield mijn klauwen vast met haar handen, en keek mij aan met haar blauw/groene ogen. En niet veel later voelde ik hoe haar krachten mijn klauwtjes beginnen te raken, ik voelde de tintelingen van haar krachten.
Toen ik dan vervolgens ook op mijn krachten ging concentreren, hield ik een beeld voor me, een gedachte van wat ik allemaal in een huis zou willen hebben.
Een heerlijk bed, een plek voor heel veel voedsel, maar ook schoon water voor haarzelf, zodat ze daar nooit tekort aan komt.
Ik wist niet zeker waar zij aan dacht, maar ze zou vast ook veel wensen hebben, en toen ik dan uiteindelijk mijn ogen open begon te doen, zag ik dat het huis echter niet zoveel anders was als dat ik voor mijzelf wilde. Voor mij leek het dus allemaal wel bijna perfect.
“Is dit geen perfect huis voor ons? Het lijkt zoveel op het geen wat ik wilde.” Ze sprak met verbazing.
“Het ziet er voor mij ook uit op iets wat ik graag wilde, is dat een toeval?” Ze begon lichtjes te lachen en knikte dan.
“Veel dingen kan toeval zijn, misschien is dit een teken hoeveel wij bij elkaar horen?” Ze keek mij opnieuw aan en rende toen voor mij naar binnen.
“Eey! Wacht op mij!” Ik zweefde achter haar aan.
Eenmaal toen ik binnen kwam zag ik een prachtige woonkamer. Het had een tafeltje, een paar hele comfortabele bankjes. Daarachter een kleine verhoging met meerdere kamers, de meeste waren leeg, maar een daarvan zat een prachtig groot bed in, heel groot zelfs. Ook al sliepen we er met zijn tweeën. Ik was daarbij zelf niet dat groot.
Naast de huiskamer zat een opendeur, wat naar de keuken ging, en daar zat dan een kelder met een voedselvoorraad voor haar, en voor mijzelf. Een complete kookstel, met al het nodige gerij. Het was echt prachtiger dan ik mij had kunnen voorstellen.
Dit was heel wat anders dan die simpele tenten waar ik heel lang in had gewoond met Sorax en Jay’la. Dit was zoveel… luxer? Dat zou het woord wel kunnen zijn, en dit maakte mij blij.
“Je hebt gelijk, dit huis is perfect voor ons.” Zei ik er nog achteraan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen