Vandaag was de dag dat ons gehele relatie op stelten zou gaan staan.
Een begin van onze familie.
“Ik ben er klaar voor.” Het was alsof ze precies wist waar ik het over had, en om eerlijk te zijn wist ik niet meer hoeveel tijd er voorbij was gegaan, maar dat maakte niet uit.
De afgelopen tijd had ik zoveel tijd gestoken aan deze gedachte. Alsof ik aan het wachten was voor het juiste moment. Ik kwam er achter dat er niets bestaat als ‘het juiste moment’, aangezien het leven je van alles kan geven zonder dat het je verwacht. Als het goed is hoorde ik dat al te weten sinds ik Qalia had ontmoet.
We gingen naar de kamer toe en ik keek haar aan, ik was erg nerveus aangezien ik echt niet wist hoe dit zou moeten gaan beginnen, en ook niet hoe dit zou gaan eindigen.
Een gezin is heel wat, en misschien lukt het de eerste keer niet eens, in beide gevallen kan je er nerveus over zijn.
“Vind je het goed als ik dan verander in een drakenvorm? Misschien is dat makkelijker voor jou, en misschien ook makkelijker voor mij.” Ik knikte op haar vraag, het was een prima verzoek.
Ik had haar alleen nooit in een drakenvorm gezien, zou dat het dan minder persoonlijk maken?
Ze veranderde in een draak, net zoals mijzelf, maar dan groen. Het was best vreemd om haar zo te zien. Elk detail leek op dat van mij, maar zoals ik al zei. Ze was groen van kleur.
In eerste instantie was ik een beetje nerveus hiervan geworden. Daarbij ook vrij verward.
Ik moest wennen aan het feit dat Qalia niet eruit zag als Qalia. Ergens onbewust in je kop verwacht dat een vaste vorm niet veranderd. Dit was de eerste keer ook, dat ik mij niet heel anders voelde als ieder ander levend wezen op de planeet. Ik zuchtte even diep in en uit.
Ik wist dat het maar gewoon een ‘mind game’ was. Ik weet dat dit Qalia is. Het moest haar wel zijn. Ik zag haar voor mijn ogen veranderen. Voor hetzelfde geld was dit wie Qalia echt was. Een draak van binnen.
Toen we eenmaal bezig waren met ons ritueel ging de tijd voor een korte tijd even sneller. Dit moment tot aan het moment dat de eieren tevoorschijn kwamen, maar er was iets vreemds hieraan, ik kon voor heel even niet de tijd stop zetten. Ook al was het maar voor heel eventjes. Het kon alsnog prima al een paar maanden later zijn geweest.
Een zwarte draak lag om de eieren heen, een draak die mij heel bekend voor kwam.
“Je bent zeker een krachtige draak, als je een spreuk zoals deze zo snel kon stoppen. Ik had verwacht dat je straks dan hier terug zou komen terwijl alles al weg zou zijn. Inclusief de familie die je ooit eens zou willen.” Ik was verward aangezien ik niet wist wat er gaande was.
“Wat heb je met Qalia gedaan?” Was mijn eerste vraag, maar mijn gevoel zei dat ik spijt zou krijgen van die vraag.
“Weet je dan niet wie ik ben? Ik ben Qalia.” Maar, dat was een leugen? Dat moest toch wel een leugen zijn geweest?
“Ik ben ook Enferia.” Enferia…? Maar dat kan niet…? Waarom…? Door mijn verwarring ging ik maar zitten en keek ik haar aan, wat was er zelfs gaande, waarom zou Enferia dit doen? Waarom zou mijn eigen creatie dit doen.
“Dat is onmogelijk! Jij kan niet Qalia zijn, ik had het anders wel gemerkt!”
“Je hebt mij gemaakt met je eigen krachten, mijzelf maskeren is makkelijk dan. Ieder geval, bedankt voor deze nieuwe cadeaus, kinderen voor mijzelf. Ik waardeer het zo veel dat je eindelijk voor een familie hebt gekozen, dat voelt vast veel beter dan spelen met je speeltjes hierbuiten. Jouw speeltuin wereld, of hoe je ook wilt noemen. Ik laat je niet zomaar de mensen uit roeien. Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat jij zoiets nooit zal aanrichten. Jij hoort niet op deze wereld.” Ik wist niet meer wat ik moest zeggen, aangezien het zo raar aanvoelde dat iemand zoals Enferia die ik gemaakt heb, tegen mij spreekt alsof ik een of ander vijand van de wereld ben.
“Ik doe het alleen maar omdat het waar is dat ze nutteloze wezens zijn… Iets wat jij bijna probeerde te… Oh nee…” Ik moest even denken aan bepaalde gedachtes.
“Snap je het nu? Niet alle mensen zijn verschrikkelijk, slecht, of nutteloos, of welk ander vooroordeel jij over ze hebt. Ik heb geprobeerd de opdrachten van jou en Zazuar uit te voeren, maar ik was er compleet niet mee eens. Ik zag hoe deze mensen naar mij keken, niet met haat, maar met angst!” Het enige wat ik op het moment kon doen was luisteren en ging maar op de bank zitten die er gelukkig nog stond.
“Ik wil niet dat deze mensen mij gaan zien als een monster, maar er is niets anders wat ik voor ze kan doen dan uit hun buurt blijven. Als ik niet aanval dan doen zij dat nu wel, alleen maar omdat ik er zo uitzie. Dank je wel ‘meester’ je hebt inderdaad echt een monster gecreëerd.” het geen wat ze als laatst zei kwam er expres bespottelijk uit. Was het dan echt niet waard de mensen te zien sterven? Zodat alle andere soorten weer op een natuurlijke manier kon bloeien?
“Wil je nu zo vriendelijk zijn dit huis te verlaten, Bijter? Ik wil niet dat de kinderen opgevoed worden bij een monster zoals jij. Jij wilt alleen maar het slechte zien van de wereld, en waarom? Oh… Wist ik maar waarom. Misschien verveelde jij je gewoon en moest alles dood. Dat zou mij echt niet verbazen.” Ik verplaatste mij niet van de bank, ik wilde niet de eieren achterlaten, zij waren nu ook een deel van mij, een ouder moet toch goed voor ze zorgen? Elk soort inclusief de mensen wilde het beste voor met hun kroost.
“Ga weg, Bijter!” Ze brulde het bijna uit, heel luid en grommend. Ik besloot maar alsnog weg te gaan, zonder een kans te hebben ze te ontmoeten. Toen ik eenmaal buiten de deur stond vroeg ze mij nog een ding.
“Nog een ding, Bijter. Aangezien je toch een vader bent, hoe wil jij dat het jongste kind zou heten?” Ik had niet veel tijd nodig om daarover te denken, het feit dat Enferia mij zo had belazerd, moest het mij maar denken aan een ding.
“Shadow, precies wat jij bent. Een schaduw.” En met die woorden vloog ik weg.
En zoals meerdere keren hiervoor, was ik weer alleen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen