. . .


Alex drukte haar verwonde knokkels tegen elkaar aan. Sissend haalde ze adem toen de scherven dieper in haar vlees drongen. De pijn hielp haar om haar gedachten scherp te houden en voorkwam dat ze zichzelf weer in een woedeaanval verloor.
      Ze moest nadenken.
      No fucking way dat ze haar spullen ging pakken en ging wegvluchten, maar betekende dat dan dat alles over was? Fuck – ze haatte zichzelf. Hoe had ze zo fucking stom kunnen zijn om het te testen terwijl hij thuis was? Maar ja – het was nou niet dat hij vaak weg was. En in het clubhuis of bij Juice thuis had ze het al helemaal niet willen doen.
      Haar vingers tintelden toen ze haar telefoon uit haar zak trok. Er zat niets anders op. Kozik had zich voorgenomen om Juice over haar zwangerschap te vertellen en aangezien hij furieus was, zou hij dat niet echt op een voorzichtige manier brengen. Hij zou het recht in Juice’ gezicht smijten en meteen vertellen dat ze het kind niet wilde houden en het achter zijn rug om wilde laten weghalen.
      Wat ze nog steeds van plan was, maar ze ging liever zelf de confrontatie met hem aan dan dat het via Kozik ging en Juice hier straks woest op de stoep stond.
      Ze zocht hem op in haar telefoon en belde hem op.
      ‘Hé!’
      Hij klonk een beetje afgeleid, en aan de achtergrondmuziek hoorde ze dat hij aan het gamen was.
      ‘Kozik weet het.’
      ‘Wat?’ Zijn stem was meteen alert.
      ‘Dat ik een meisje ben. Hij heeft het net ontdekt – en hij is pislink. Hij is nu onderweg naar jou. Het zal nog wel even duren voordat hij er is. Kun je hierheen komen?’
      ‘Eh – denk je dat dat slim is? Misschien kan ik met hem praten. Clay heb ik er destijds ook van overtuigd om zijn mond te houden.’
      Alex snoof. Ze geloofde niet dat Juice hem ook maar ergens van overtuigd had, Clay had ingezien dat hij macht over haar had als hij haar geheim wist en had daar slim op ingespeeld. Er was echter geen tijd om daar op in te gaan.
      ‘Hij gaat je ook iets anders zeggen wat ik je zelf wil zeggen.’
      Het was even stil. ‘Wat dan?’
      Ze rolde haar ogen. ‘Ik vertel het je als ik hier ben. Het is echt dringend Juice.’
      ‘Oké oké. Ik kom eraan.’
      Hij ging op.
      Zuchtend stak Alex haar telefoon weg. Ze bleef net zo lang door de woonkamer ijsberen totdat er werd aangebeld. Een naar gevoel nam haar buik over. De angst dat Juice straks met een klap de deur dicht zou slaan en niet meer zou terugkomen, zorgde ervoor dat ze het ijskoud had. Haar hele wereld leek plotseling te wankelen, en dat allemaal door dat vervloekte ding in haar buik. Ze haatte het nu al.
      ‘Hé!’ Bezorgdheid straalde van hem af toen hij naar binnen kwam. Hij maakte aanstalten om haar te omhelzen, maar om de een of andere reden kon Alex de gedachte van lichamelijk contact op het moment niet verdragen. Ze deed alsof ze het niet had gezien en liep de woonkamer in.
      Ze voelde zich zo ongemakkelijk dat ze er alweer spijt van had dat ze hem gebeld had. Maar wat moest ze anders? Net voordat ze weer door het huis begon te ijsberen, greep Juice haar pols vast en keek naar haar verwonde handen. Hij vloekte luid. ‘Wat de hel is er gebeurd?’
      ‘Het is allemaal een fucking puinhoop. Kozik snauwde dat ik maar beter m’n spullen kon gaan pakken. Waar moet ik in vredesnaam voor wegvluchten? Denkt ie dat ik…’
      ‘Lieverd… doe eens rustig.’
      Hoewel ze van hem weg probeerde te draaien, sloeg hij zijn sterke armen om haar heen en trok haar tegen zijn borst. Zodra hij haar stevig vasthield, begonnen de tranen in haar ogen te prikken. ‘Ik wil het niet,’ fluisterde ze. ‘Ik wil het verdomme niet Juice.’
      Hij antwoordde niet. Hield haar alleen vast. Zijn ademhaling was rustig en het kalmeerde haar iets. Haar verkrampte vingers ontspanden ietwat. Na een tijdje deed hij een stapje terug en pakte hij haar handen vast.
      ‘Dat ziet er echt lelijk uit, Alex.’
      Ze haalde onverschillig haar schouders op. ‘Dat is wel het minst van mijn problemen.’
      ‘Heb je een pincet?’
      ‘Dat hoeft –’
      ‘Ik laat mijn meisje hier niet met glassplinters in haar handen zitten,’ antwoordde hij koppig. Hij liet haar handen los en draaide zich in de richting van de badkamer.
      Alex liet hem maar. Zijn gevloek toen hij de ravage daar zag, drong nauwelijks tot haar door.
      ‘Hebben jullie gevochten?’ vroeg Juice toen hij weer bij haar terug was. In zijn hand hield hij de pincet. Hij deed een grote lamp boven de tafel aan en gebaarde haar te gaan zitten.
      Alex wist niet echt wat ze anders moest doen, en daarom deed ze wat hij haar vroeg. ‘Nee.’
      Juice keek even naar haar op. In plaats van door te vragen, pakte hij haar hand en begon hij de glassplinters eruit te trekken. Alex bestudeerde haar gezicht terwijl hij daarmee bezig was. Ze wist dat hij wachtte totdat ze begon te praten, maar ze wilde het moment niet verbreken. Hij was zo liefdevol, zo zorgzaam, en ze was als de dood het kwijt te raken. Hem kwijt te raken. Álles kwijt te raken.
      Een traan gleed langs haar wang naar beneden. Ze huiverde, waardoor hij opkeek.
      ‘Doet het pijn?’
      ‘Niet dat,’ zei ze zacht. Ze sloeg haar ogen neer.
      ‘Kozik loopt niet in zeven sloten tegelijk. Ik was eerst ook boos, weet je nog? Hij moest het gewoon even laten bezinken, maar hij zal je begrijpen net zoals ik het begreep. Je bent er zo dichtbij. Ik geloof dat hij het je gunt.’
      Alex haalde haar schouders op. Ze durfde niet te hopen.
      ‘Hoe is hij erachter gekomen?’
      Ze beet op de piercing in haar lip. Het was beter als ze er niet te lang mee wachtte, straks kwam Kozik terug en snauwde hij Juice alsnog de waarheid toe.
      En dus liet ze de bom maar vallen.
      ‘Ik ben zwanger. Ik was zo boos dat ik badkamer aan diggelen sloeg. Kozik kwam op het lawaai af, wrikte het slot open en zag toen de test op de grond liggen. Toen wist hij wel hoe laat het was.’
      Juice liet zijn hand zakken en keek op. ‘Je – je bent zwanger? Hoe – hoe dan?’
      ‘Nou hoe denk je? Ik hoef je de bloemetjes en de bijtjes toch niet meer uit te leggen?’
      ‘Maar ik dacht – dat je de pil slikte.’
      ‘Dat doe ik ook.’
      Meestal. Ze vergat het, zo nu en dan. Zeker op drukke dagen. Ze maakte zich er nooit zo druk om, ze gebruikte de pil al jaren en wist dat de meeste lichamen eerst moesten ontwennen voordat ze überhaupt weer vruchtbaar werden. De kans had zo nihil geleken en ze was er zo van overtuigd dat ze nooit kinderen wilde dat het gevoeld had alsof haar lijf het daar ook helemaal mee eens was. Maar niet dus.
      ‘Jemig…’ Juice zakte naar achteren en streek over zijn hanenkam.
      Alex was in elk geval opgelucht dat hij niet begon te huilen van blijdschap. Maar de manier waarop ze de badkamer behandeld had, schetste waarschijnlijk al voldoende hoe ze over de situatie dacht.
      Ze staarde naar de tafel, was bang dat ze begon te huilen zodra ze in zijn ogen keek. Ze voelde zich zo fucked up, alsof ze helemaal niets meer onder controle had. Schrapend werd er een stoel naar achteren geschoven, en een tel later hurkte hij bij haar neer. Voorzichtig pakte hij haar handen vast.
      ‘Ik hou van je Alex. Ik – ik had hier niet op gerekend, maar… maar ik zal voor je zorgen. Ik zal voor ons kindje zorgen. Voor jullie allebei.’
      Haar lippen trilden. Ze durfde hem niet aan te kijken.
      ‘Ik wil het niet Juice,’ fluisterde ze. ‘Ik wil het kind niet.’
      ‘Ik snap dat het een schok voor je is. Maar samen…’
      ‘Ik wil het niet!’ schreeuwde ze. ‘Ik wil het verdomme niet! Ik ga nog liever dood dan dat ik verantwoordelijk voor een kind wordt! Ik ben veel te gestoord om voor een kind te kunnen zorgen!’
      Juice verstijfde, zijn handen gleden weg van die van haar.
      Maar het was waar, het was fucking waar.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen