Foto bij Hoofdstuk 14: gevonden

Ik hoef nu dus niet meer te zeggen, Made by Miss L. Want Mister Y is ineens gestopt. Oh ja: en als je dit leuk vindt, vergeet dan zeker niet ook mijn andere account te checken! Daar ben ik nu volop bezig met het verhaal "Onbegrepen". En deel dit verhaal met vrienden, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

De zon komt op en ik rek me uit. Gisteren zijn Elramel en ik naar de top van de berg gegaan om de sterren te bekijken. Ze vertelde me er een boel over! Ook dat ze het onzin vindt dat ze twee sterrenbeelden Grote Beer en Kleine Beer heeft genoemd terwijl het niet eens op beren lijken. Zij zag er eerder een koekenpan in en zei dat dat hele makkelijke wapens zijn. Je kan er zo iemand mee knock out slaan. Op de terug weg, ging ze nog even naar de dieren die daarna ineens weg waren. Ze zei dat ze ze in veiligheid moest brengen, omdat de mutanten op weg waren. Maar ook heb ik deze nacht een nachtmerrie gehad. Ik liep door een woestijn, net zoals je die hier hebt. Alleen was de lucht rood. Bloedrood. Het paradijs waar ik me nu in bevind, was verwoest en afgebrand. En het meer was ook rood, net zoals de lucht. Daarna hoorde ik een stem. Ze zei: "Zodra de dieren verdwijnen, wordt er alarm geslagen en zal er die dag erop een bloedbad ontstaan. Er zal bloed vergoten worden, zowel onschuldig bloed als dat van iemand die het verdient." Eerlijk gezegd ben ik nu doodsbang, aangezien dat zal betekenen dat het vandaag gebeurd. Ik zucht en sta op. Ik loop naar buiten en voor de eerste keer zie ik leegte. Geen dieren die vrolijk huppelen of aan het drinken zijn bij de poel. Niets. Niets normaals in ieder geval, want Elramel is raar aan het dansen bij het water. De drie jongens zijn met Alex aan het kletsen. Ik loop naar Elramel toe en hoor haar de meest aparte tekst zeggen die ik ooit heb gehoord, hoewel ik dat binnenkort wel zal terugnemen aangezien ze al veel aparte teksten heeft gezegd.
'Analazamakanavoedoe.'
'Wat doe jij nou weer?' vraag ik grinnikend.
'Namaste,' zegt ze en ze buigt met haar handpalmen tegen elkaar. 'Ik ben aan het mediteren, alleen op de manier zoals het moet.'
'Waarom?' vraag ik nieuwsgierig.
'Waarom niet?' kaatst ze terug.
'Ik was eerder.' bijt ik haar humoristisch toe.
'Maar ik was beter,' grinnikt ze.
'Dat is niet waar!' roep ik. 'Geef antwoord.'
'Nee,' zegt ze. 'Je stelde de verkeerde vraag. Het is altijd "Waarom niet".'
'Waarom?'
'Waarom niet?'
'Geef antwoord!'
'Je kan wel zeggen: "Waarom zou je niet waarom niet zeggen?". Maar je kan niet zeggen: "Waarom zou je wel waarom wel zeggen?". Want dan zeg je dus eigenlijk dat je er geen argument voor hebt. Snappie?'
Ik haal mijn schouders op. 'Ik begrijp het net zo veel als de rest: niet.'
'Ach,' antwoordt Elramel. 'Is toch niet mijn probleem.'
Ik sla tegen mijn hoofd en zucht even, maar dan trekt iets anders mijn aandacht. Elramel zucht geërgerd.
'Te gek,' zegt ze sarcastisch en ze loopt naar de bron van geluid en wanneer ik kijk, bevries ik. Mutanten. En Wing is er ook bij.
'Kijk eens aan!' roept Elramel en Alex verschijnt vlak achter me met de andere drie jongens.
'Zo, zo, zo.' zegt Wing meteen geïnteresseerd wanneer ze ons ziet. 'Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.'
Elramel grinnikt. 'Je zult wel bedoelen: hoe meer zielen, hoe meer bullshit?'
Wing gromt. 'Je bent niet bepaald snel geïntimideerd, ofwel soms?'
'Zou ik bang moeten worden van jou, dan?'
Dat laatste had ze niet moeten zeggen, want de mutanten vallen aan. Ik zie niks, maar voel een paar keer verschillende klauwen langs mijn lichaam gaan. Ook herken ik Claw en het geschreeuw van Elramels enige vrienden. De mutanten trekken zich weer terug zodra Wing het teken geeft en ik zie ze liggen. De drie mannen zijn ernstig gewond en alle drie ademen ze niet meer. Elramel leeft nog wel en heeft, met een koekenpan, een paar mutanten vermoord. Gelukkig is Alex ook nog gewoon in leven, enkel een paar schrammen en sneden net als ik. Zodra Elramel haar vrienden ziet, bevriest ze. Verdriet vult haar ogen, gemengd met woede en verwarring. Ze rent op Wing af, die haar een klap wilt geven, maar onverwacht als ze is, duikt ze en trekt aan Wings poot en duwt haar omver. Elramel staat op.
'That's what you get.' zegt ze en ze wordt al snel vastgepakt door een paar mutanten. Net zoals wij. Ik zucht. Waarom gebeurt het nou nooit eens zoals ik wil?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    hoe meer zielen, hoe meer bullshit?

    Oké, dit is vanaf nu met mijn levensmotto. Verder wel een heel gezellig, hartverscheurend hoofdstuk. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. En bedankt.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      XD, leuk feit: Hoe meer zielen, hoe meer bullshit is ook echt het motto van een van mijn vriendenxD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen