Sorry voor mijn droge hoofdstuk 14, maar maak je maar geen zorgen! Ik ga nu mijn best doen om weer zo motiverend mogelijk te schrijven.

Wat er precies gebeurd is, weet ik niet meer. Ik zal wel flauw zijn gevallen van de hitte of iets, want ik moet toegeven dat het laatste wat ik me kan herinneren voor de klif warmte is. Rare warmte, though. Maar ach, het gaat er niet om wat gebeurd is, maar wat nu gebeurt. We worden gebracht naar het kasteel van William the Conqueror. Althans, dat denk ik. Want, we gaan het kasteel, voorbij? Veel vragen komen in me op en ik ben verwarder dan verward. Elramel heeft de hele reis al niks gezegd, denk ik. Haar ogen zijn gevuld met puur verdriet en ik weet dat het moeilijk voor haar moet zijn. Ik heb zelf ook gezien hoe mijn vrienden werden meegenomen om gemarteld te worden. Zal ik ze ooit nog terug zien?
Alex kijkt al de hele tijd schuldig naar beneden en ik begrijp zijn gevoel volkomen. We lieten onze vrienden achter-Alex ook nog eens zijn zus-en leidden de mutanten naar Elramel en haar vrienden waardoor zij nu dood zijn. Ik kijk haar aan.
'Elramel?' vraag ik voorzichtig. 'Gaat het wel?'
'Ik wist dat het zou gebeuren,' murmelt ze. 'En toch kon ik het niet voorkomen.'
'W-Wat bedoel je?' stamel ik vol verbazing. Ze kijkt me aan met haar glazige ogen. Het lijkt alsof haar wijze blik dwars door me heen kijkt en de sterren leest om de toekomst te bepalen.
'Denk jij dat er een kans is te overleven in een wereld als dit zonder geliefden te verliezen?' vraagt ze. Wow. Dat had ik niet zien aankomen. De normaal zo vreemde, aparte, kinderlijke, oude vrouw wie nu ineens zo wijs lijkt terwijl ze diepzinnige vragen stelt. Is dat hoe oude vrouwen normaal gezien worden die zich raar gedragen? Maar dat ze onder die mysterieuze huid veel hebben meegemaakt en daarbij meer weten dan wij? Wie meer hebben meegemaakt waardoor haar kennis groeide net zoals haar wijsheid?
Ik haal mijn schouders op.
'Nee,' antwoordt ze. 'Nee die kans is er niet. Maar, weet je. Ik heb veel mensen verloren die ik liefheb in die vijftig jaar en ik heb iets geleerd. Je wenst niemand de dood toe, uiteraard. Maar je wilt ook niet dat iemand pijn lijdt in deze vreselijke oorlog, toch? Het vraagt zoveel van je. Mijn vrienden gaven wat ze konden en ze zijn vredig gestorven. Je weet niet wat er is na de dood. Misschien is het wel gewoon duisternis, of een prachtige wereld vol geluk en liefde? We zullen het pas weten, wanneer het einde in zicht is. Maar dan nog is het een mysterie, voor de levenden.'
Met ogen vol nieuwsgierigheid kijkt ze naar boven en ze lijkt haast op een klein kind dat mee mag naar een dierentuin. Mijn medeleven voor haar begint nog meer te groeien, tot ik iets zie verschijnen aan de horizon. Een man met, zes armen? Dat is toch niet, William the Conqueror? Naast hem staan twee mutanten die beide een kind vasthouden en pas wanneer ik dichterbij kom, zie ik wie het zijn.
'Jeremy! Lily!' roep ik. Wat ben ik blij dat ze nog leven. Alleen zien ze er heel slecht uit. Onder het bloed en de schrammen. Wat heeft ie met ze gedaan!
'Agnes!' roept Lily gelukkig. 'Alex! We dachten dat jullie dood waren!'
Het liefst rent Lily duidelijk op ons af, maar de mutant voorkomt haar en draait haar pols op een manier die mij niet menselijk lijkt.
Jeremy echter blijft stil en kijkt boos naar Alex. Wanneer hij mij aankijkt, glimlacht hij wel vriendelijk met een verwelkomende blik. hoewel hij daar niets over te zeggen heeft.
'Kijk eens wie we hier hebben,' zegt William met een vreemde stem. Zijn hele lichaam is aangespannen, maar ik heb geen idee waarom dat dan is. Misschien wil hij ieder moment kunnen ingrijpen als een van ons weer dreigt te ontsnappen?
'Wat moet je?' spuugt Elramel uit als een tiener die gestoord wordt. 'Waarom wil je ons?'
William loopt naar haar toe zodat Elramel heel ver naar boven moet kijken.
'Sorry,' verontschuldigt William zich met een grijns. 'Ik kon je niet horen, je bent te klein. Moet ik even voor je bukken?'
'Ach, hou je bek toch.' snauwt Elramel. 'Jullie mogen dan wel zo groot zijn als een kerktoren, maar als je soms denkt dat je mij kunt verslaan, heb je het mis.'
'Ha!' lacht William. 'Wedden dat in een wedstrijd met het onderwerp wat jij mag kiezen ik sowieso win?'
'Irritant zijn.' stelt Elramel voor, maar Williams concentratie is al snel van haar losgekoppeld en zijn blik zit nu vastgenaaid aan onze kleren.
'Zo, zo, zo.' zegt hij. 'Agnes en Alex, als ik me niet vergis. De twee kinderen die zijn ontsnapt! Respect, hoor.'
'Pas maar op,' dreig ik. 'Mij stop je niet in een kooi, ik kom er hoe dan ook uit.'
'Dat zullen we nog wel eens zien,' grinnikt William en hij geeft een gebaar aan de mutanten die ons vasthebben om ons weg te dragen. Dan zie ik het. In een van zijn handen. Het is gesloten. Een klein, rood lichtstraaltje komt door zijn vingers en ik besef dat hij het vastheeft. William ziet het en kijkt me verontwaardigd aan, wanneer het haar lukt. Elramel bijt met haar smerige tanden keihard in de hand van de mutant die meteen loslaat.
'Haha!' roept ze. 'Ik ga ervandoor! Zie je later, stelletje klootzakken!'
Ze rent weg, maar William knipt in een van zijn vingers en voor haar verschijnt een scheur in de Aarde, maar het lijkt alsof ze daar op had gehoopt.
'Yeah! Bommetje! Woehoe!'
Ik doe hetzelfde en ren de richting op, maar wanneer ik Alex hoor roepen, draai ik om en glij uit om me vervolgens vast te pakken aan de klif. Binnensmonds vloek ik tegen mezelf dat ik de grootste idioot ben die hier op deze aardbol heeft geleefd, dan zie ik Alex. Hij kijkt me bezorgd aan en heeft geen mutant.
'Ren!' roep ik wanneer ik William achter hem zie verschijnen.
Maar Alex doet niks. Hij kijkt me aan met diezelfde spijtige blik.
'Sorry Agnes,' zegt ie. William legt een van zijn handen op Alex' schouder en mijn hart breekt.
'Nee,' mompel ik. 'Nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is.'
Alex zucht en houdt twijfelend zijn voet omhoog. Dan stampt ie recht op mijn vingers en val ik. De diepte in. Klaar voor de dood.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    ALEX!?!?!?!!? SERIEUS?!?!?!? DIT MÉÉN JE NIET!!!!!!!!!

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Na al die tijd....

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen