Foto bij Hoofdstuk 16: de échte William

Vermoeid open ik mijn ogen en meteen raak ik in paniek. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Ben ik dood? Hoe ben ik hier gekomen? Wie ben ik? Wat is het leven? Oké, rustig. Ik sluit mijn ogen weer en denk aan wat er gisteren, of weet ik veel hoelang ik buiten bewustzijn was, gebeurde.
Elramel bijt met haar smerige tanden keihard in de hand van de mutant die meteen loslaat.
'Haha!' roept ze. 'Ik ga ervandoor! Zie je later, stelletje klootzakken!'
Ze rent weg, maar William knipt in een van zijn vingers en voor haar verschijnt een scheur in de Aarde, maar het lijkt alsof ze daar op had gehoopt.
'Yeah! Bommetje! Woehoe!'
Ik doe hetzelfde en ren de richting op, maar wanneer ik Alex hoor roepen, draai ik om en glij uit om me vervolgens vast te pakken aan de klif. Binnensmonds vloek ik tegen mezelf dat ik de grootste idioot ben die hier op deze aardbol heeft geleefd, dan zie ik Alex. Hij kijkt me bezorgd aan en heeft geen mutant.
'Ren!' roep ik wanneer ik William achter hem zie verschijnen.
Maar Alex doet niks. Hij kijkt me aan met diezelfde spijtige blik.
'Sorry Agnes,' zegt ie. William legt een van zijn handen op Alex' schouder en mijn hart breekt.
'Nee,' mompel ik. 'Nee, zeg alsjeblieft dat het niet waar is.'
Alex zucht en houdt twijfelend zijn voet omhoog. Dan stampt ie recht op mijn vingers en val ik. De diepte in. Klaar voor de dood.

Oh, ja. Die vuile verrader. Hoe kon hij?! Hij was mijn beste vriend! Alex en ik hebben zoveel meegemaakt en dan laat ie me vallen? Woedend sla ik op de grond terwijl ik overeind kom. Waar is Elramel? Dat had ik niet moeten denken.
'Hallo!' schreeuwt ze in mijn oor en van de schrik val ik om. Mijn oor piept nog na van het hoge geluid en ik heb het gevoel dat mijn trommelvliezen zijn gescheurd. Ook dat nog. Woedend kijk ik naar Elramel.
'Moest dat nou?...' Ik stop. Ze ziet er vreemd uit. Anders, maar dan op een goede manier. Ten eerste is ze jonger, ik gok zo'n 20 jaar oud. Ze heeft lange, golvende, blonde haren en een gele jurk die eerder goud lijkt! Ze draagt geen schoenen meer en haar ogen zijn oceaanblauw en haar huid is wit. Ik meen dat ik haar ergens van herken, als je kijkt naar dit uiterlijk dan, het ligt op het puntje van mijn tong, maar ik kom er maar niet op. Ze steekt haar hand uit en glimlacht vertrouwelijk.
'Kan ik jou wel vertrouwen?' vraag ik geërgerd. 'Misschien ga jij je ook wel verraden.'
Elramel grinnikt. 'Heb je niet gehoord hoe William the Conqueror en ik net kibbelde? Wat denk je zelf?'
'Eerlijk gezegd, weet ik het niet meer.' geef ik toe. 'Alex vertrouwde ik ook, maar hij bleek later ook bij William te horen.'
Elramel antwoordt niet en zucht enkel.
'Alsjeblieft?' vraagt ze met een zacht stem en ik zie meteen de behulpzaamheid in haar ogen. Nee. Zij is geen schurk. Behoedzaam pak ik haar hand en ze helpt me overeind. Dit is het punt waarop ik pas duidelijk kan zien. Twee, oneindig lange muren van gesteente reiken naar de hemel en de grond is groen gras. Achter me zie ik een draak vrolijk rondhuppelen, jagend op een vlinder.
'Figaro!' roept Elramel. 'Kom je?'
Figaro maakt een teleurstellend geluidje en loopt op zijn vriendin af. Hij geeft haar een likje en gaat zitten.
'Zal ik je eens wat vertellen over William the Conqueror?' vraagt ze terwijl ze Figaro aait onder zijn kin. Bij het horen van zijn naam ben ik meteen benieuwd naar de reden van zijn eeuwige woede en wraaklust.
'Weet je dan meer over hem?' vraag ik nieuwsgierig. Ze zucht en knikt. Ze gaat op Figaro's rug zitten en gebaart mij hetzelfde te doen. Half struikelend over mijn eigen voeten gehoorzaam ik en stap achterop. Figaro slaakt een kreetje wanneer ik op zijn staart sta, maar Elramel troost hem. Wanneer ik eenmaal zit, klem ik me aan Elramel vast en de draak stijgt op. Tijdens het vliegen, legt ze alles uit.
'Ik kende William niet persoonlijk, maar ik weet genoeg over hem om conclusies te trekken. Hij had een vrouw en was heel gelukkig. Zijn moeder was een paar jaar voor hij trouwde gestorven aan borstkanker, maar zijn vader was nog gezond en wel. Hij werkte in een laboratorium en deed allerlei dingen met rare vloeistoffen. Ook had hij een tweelingbroer, Max, en ze leken als twee druppels water op elkaar. Zelfs zijn eigen ouders konden ze nooit uit elkaar halen. William had een goed baantje en zijn vrouw bleek later ook nog eens zwanger te zijn van een meisje! In tegenstelling tot zijn broer zat Max diep in de schulden en na verschillende verkrachtingen moest hij onderduiken vanwege de politie. Zijn vader wilde het hem geven, op voorwaarde dat ze hem als proefkonijn mochten gebruiken voor verschillende onderzoeken. Alleen was Max ook op de hoogte van het succes van zijn broer en besloot hij de rollen te verwisselen. Hij smeekte zijn broer het een tijdje van hem over te nemen en William wilde hem graag helpen. William raakte zijn besef van tijd kwijt, dus besloot maar gewoon te wachten tot Max weer kwam om zijn eigen leven weer in handen te nemen. Zo'n vijf jaar later, op de verjaardag van zijn toen vierjarige dochter, wilde hij niet meer. Gelukkig hadden de experimenten nog geen blijvende effecten gehad, maar hij wilde weg. Hij wilde weten hoe het met zijn vrouw was. Hij probeerde alles uit te leggen aan zijn vader, maar hij probeerde hem gerust te stellen dat het enkel kwam door de spuiten en prikken. Maar bij het moment waar alles misging, was hij er niet bij. Hij werd pas later afgemaakt door een van de hulpjes van William. Maar die dag ging het dan ook helemaal mis. Hij verzette zich hevig, hij wilde niet meer. Het spul dat toen in zijn lichaam werd gespoten, veranderde alles. Niets kan dat nog veranderen. Geleid door de blindheid van woede en wraakzucht bevrijde hij alle andere mutanten en veranderde hij mensen in dat wat ze nu zijn. Zijn hulpjes rekenden af met alle mensen, hij met zijn broer.
Om zijn slachtoffers de stuipen op het lijf te jagen, steekt hij het dak van het huis in brand en de knallen die die dag door de lucht gingen, veroorzaakten paniek. Nonchalant liep hij het huis binnen waar hij meer mensen aantrof dan hij verwachtte. Zes onbekenden, allemaal ouders, zijn vrouw en zijn broer. Met ogen vol razernij liep hij op hem af en pakte hem bij de keel en hield hem in de lucht. Max snakte naar adem terwijl Williams bloedeigen vrouw naar hem schreeuwde dat hij los moest laten. Geen haar op zijn hoofd die daar aan dacht.
'W-Wie ben jij?' vroeg Max terwijl hij zijn best deed in leven te blijven.
William grinnikte. 'William, William the Conqueror.'
Max bevroor en zowel meteen daarna verloor hij alle energie en zakte machteloos in elkaar. William liet hem los en Max zakte in elkaar. Met alle ouders deed hij hetzelfde, maar toen zijn vrouw aan de beurt was, twijfelde hij.
'Kijk eens aan,' zei hij.
'Blijf weg van me!' gilde ze en ze pakte een foto van haar dochter en gooide het naar William. In plaats van dat het brak, wist hij het net met een van zijn zes armen te pakken en bekeek het. Hij haalde het uit het hoesje en bekeek het. Meteen smolt zijn hart, maar het kwam nooit meer terug. Razend dat hij was, rende hij op haar af, met de foto nog steeds in zijn hand. Zij ontweek hem en dat was het moment dat hij zichzelf zag. Een spiegel die net lang genoeg was om hem te tonen. Hij zuchtte.
'Ik kan nu niet meer terug.'
Met veel geweld brak hij de spiegel en pakte hij een van de scherven op. Met het scherpe voorwerp liep hij op zijn vrouw af en stak haar in het hart.

En zijn rijk groeide, maar de foto hield hij altijd bij zich. Ondanks dat hij zijn dochter nooit zou herkennen, wil hij haar niet vergeten. Hij kent haar niet en nu beseft hij het misschien niet, maar hij houdt van haar. Diep in zijn hart, wil hij dit alles eindigen. Er is nog een weg terug, die is er altijd. Alleen moet hij het niet opgeven. Hij moet erin geloven, want als je in iets gelooft, kun je alles laten gebeuren.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Misschien is Agnes wel zijn dochter!

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Zou zomaar eens kunnen...

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen