. . .


‘Je moet het hem echt vertellen, Fye,’ zuchtte Dana terwijl ze de doos openvouwde en de versieringen eruit haalde.
      Haar vriendin zuchtte. ‘Ik weet het. Ik had het me ook echt voorgenomen om het afgelopen weekend te doen, maar hij was opeens zo chagrijnig dat ik het niet meer durfde. Ik snap het niet. Hij was zo vrolijk toen we bij jullie kwamen eten, maar daarna… sloeg hij om. De dagen erna was hij niet te genieten – nog steeds niet.’
      Dana wist niet wat ze moest antwoorden. Had hij het zo moeilijk met Kip en haar? Ze had er niet zo heel veel van gemerkt op de avond zelf. Ze dacht eigenlijk dat het juist wel goed ging.
      ‘Hij is echt heel prikkelbaar, ik heb geen idee hoe het komt. Ik vraag me zelfs af of hij zelf al heeft uitgevogeld dat ik zwanger ben en dat hij boos is omdat ik het hem niet heb verteld.’
      ‘Nee, dat geloof ik niet. Als hij daar boos over was, had hij je dat wel duidelijk laten weten.’ Ze pakte een slinger en begon die uit te rollen.
      Het clubhuis versieren vanwege een verjaardag voelde als een déjà vu. Ze was hier twee weken geweest toen ze hetzelfde met Cherry had gedaan. Lachend hadden ze overal borst-vormige ballonnen opgehangen omdat Tig vijftig werd. Ze had zelfs nog een paaldansact gedaan, met Juice’ motorjack aan.
      Het voelde als uit een vorig leven. Die grijns op zijn gezicht terwijl ze haar erotische dans opvoerde, de tintelingen die ze gevoeld had toen hij voor het eerst openlijk met haar geflirt had. Ze dacht aan Cherry, die die dag ontdekt had dat ze op Juice viel. Als ze had geweten dat ze vijf jaar later met háár vriend een kind zou hebben en dat ze Juice’ huidige vriendin aanmoedigde hem te vertellen dat hij vader werd… Ze zou het niet geloofd hebben.
      ‘Hé, gaat het?’ Fye streek over haar arm. ‘Sorry, ik moet niet steeds over hem praten.’
      ‘Nee dat is het niet. Ik dacht aan de vorige keer dat ik een clubhuis versierde omdat er een Son jarig was. Er is zo veel veranderd, zo veel mensen die er niet meer zijn…’ Ze glimlachte een beetje triest. Ze miste Cherry. Fye was een fijne vriendin, maar ze zat met zichzelf, met haar relatie in de knoop. Cherry had haar altijd opgebeurd, had altijd gekke plannen gehad, en eens temeer vroeg ze zich af of het haar vriendin goed ging. Misschien moest ze Juice vragen haar op te sporen. Ze zou er heel wat voor over hebben om haar weer eens te zien.
      Fye trok haar in een omhelzing. ‘Zo is het leven, lieverd. We verliezen mensen, we ontmoeten nieuwe mensen. Ieder van hen geeft een beetje meer kleur aan ons leven.’

‘Nou, jullie hebben goed uitgepakt.’ Kip liet zijn armen om haar heen glijden en kuste haar vlak naast haar oor.
      Dana leunde tegen hem aan. ‘Nou ik had hier een hoop meer middelen dan de laatste keer dat we je verjaardag vierden.’ Ze draaide zich om in zijn armen en keek hem aan. ‘Herinner je je dat nog?’
      Steeds meer herinneringen kwamen bij hem los, de meeste over zijn gevangenschap. Ze had gedacht dat het hem somber zou maken, maar op de een of andere manier sterkte het hem. Wetend dat er iets vreselijks was gebeurd, was blijkbaar beter dan een gat in je geheugen hebben. Dat hij zich dingen niet kon herinneren, betekende niet dat de onderliggende pijn er ook niet was en het leek hem steeds een beetje te helen.
      ‘Nee. Fris mijn geheugen eens op?’
      ‘Maddox was in een goeie bui die dag. Je mocht uit je kamer en douchen. En ik had cake voor je gebakken. Voor het eerst in weken liet hij je naar buiten, we hebben een strandwandeling gemaakt en schelpen gezocht.’
      ‘Schelpen gezocht?’ herhaalde hij met een flauwe grijns. ‘Dat was toch geen hobby van me hè?’
      ‘Heeft niemand je ooit verteld dat je de grootste schelpenverzameling had die ik ooit heb gezien?’ Plagend kuste ze zijn lippen. ‘Ik had niet zoveel anders om je te geven. En we hebben echt een paar pareltjes gevonden.’
      Ze trok hem dichter tegen zich aan om hem te zoenen, maar hij draaide zijn hoofd ietsje weg.
      ‘Doe maar niet,’ zei hij zacht.
      Nogal omzichtig keek ze om; Juice was net binnengekomen.
      ‘Fye zei al dat hij niet lekker in zijn vel zit,’ zuchtte ze.
      ‘Vertel mij wat. Al de hele week kijkt hij alsof hij mijn keel wil doorsnijden. Ik word er eigenlijk een beetje bang van. Het doet me denken aan… toen jij dood was. Toen was het soms ook alsof hij zijn verstand verloor.’
      Dana streek over zijn zijden. ‘Vandaag is het jouw dag, lieverd. Je wordt maar één keer zevenentwintig. Misschien dat ik later deze week met hem ga praten om te horen wat er aan de hand is, maar vandaag draait om jou, om ons gezin. Je eerste verjaardag als papa,’ glimlachte ze. ‘Casper is al de hele week druk bezig geweest met zijn cadeau.’
      ‘Alleen hij? Ik heb van jou ook nog niks gehad.’ Plagend dwaalden zijn handen naar haar achterzakken.
      ‘Oh mijn cadeautje komt vanavond,’ knipoogde ze. ‘Iets wat ik jaren terug ook op een verjaardagsfeestje heb gedaan… maar nu doe ik het helemaal voor jou alleen. Misschien dat ik nog een herinnering kan oproepen.’
      Of Juice er nu was of niet – ze overbrugde de afstand tussen hun lippen en kuste hem. Deze avond draaide om hem. Deze avond was hij de enige die telde.

Hoe ze haar best ook deed – het was niet aan haar.
      Eigenlijk had ze geen flauw idee wat er gebeurde, maar het feest was twee uur bezig toen Juice totaal vanuit het niets boven op Kip dook en er als een wilde op los begon te slaan, dingen schreeuwend die ze niet kon verslaan. Kip, die bezig was geweest zijn schoen te strikken, werd volkomen overrompeld en kwam languit op de grond terecht. Juice’ knieën duwden zijn lichaam naar beneden terwijl hij vuist na vuist op hem liet neerdalen.
      ‘Papa!’ gilde Casper overstuur en hij begon te huilen.
      Dana tilde hem op, draaide hem van het geweld af en beende naar buiten toe. Tranen stroomden over haar wangen, zelfs al probeerde ze ze tegen te houden. Ze kon het niet geloven. Ze kon niet geloven dat Juice zo tekeerging waar Casper bij was.
      Buiten zakte ze op de picknicktafel neer. Haar jongen duwde ze stevig tegen zich aan. Ze snikten allebei, en Dana voelde zich de beroerdste moeder ooit omdat ze zich niet kon vermannen. Maar het was zo onverwacht, het was gewoon zo… onbegrijpelijk.

. . .


Kip spuugde een klodder bloed op de grond. Zijn hele gezicht brandde en hij stond wankel op zijn benen. Woede stroomde door zijn lijf. Hij was het zat. Hij had Juice de ruimte gegeven om zijn shit op orde te krijgen, maar dat hij hem hier aanviel, op zijn verjaardag, waar zijn tweejarige kind bij was! Hij stond dan ook op het punt om de ander aan te vliegen toen Happy en Jax Juice hadden weggetrokken en Kozik hem overeind had getrokken, maar de blondharige biker hield hem stevig vast.
      ‘Wat de hel is er aan de hand?’ blafte Happy.
      ‘Hij wil haar ten huwelijk vragen!’ schreeuwde Juice. ‘Hij ging haar verdomme ten huwelijk vragen! Hij ging mijn meisje ten huwelijk vragen, die fucking klootzak!’
      Kip staarde hem aan. ‘Wát?! Waar heb je het over man?!’
      ‘Je knielde, je –‘
      ‘Mijn veter was los, idioot!’ snauwde hij. ‘Fuck – je bent echt gestoord! Ik ga haar toch niet na twee weken ten huwelijk vragen?! En zelfs als ik het deed – wat dan nog?! Ze is je vriendin niet meer, Juice!’
      ‘Ik zag het op je laptop! De ringen, de aanzoekideeën! Loop nou niet fucking te liegen hier, klootzak! Ze is nog helemaal niet klaar om met je te trouwen, ze houdt nog steeds van mij! Hoor je, van mij! En het is fucking laag om haar te vragen waar iedereen bij is, zodat ze zich gedwongen voelt om ja te zeggen!’
      Kip schudde zijn hoofd, hij had echt géén idee waar de jongen het over had.
      Met een zucht liet Kozik Kip los. ‘Hij is niet degene die een aanzoek wil doen, Juice. Ik wilde een aanzoek doen, aan Amy. Ik was bij Dana en Kip thuis toen ik Dana vroeg of ze dacht dat dat een goed idee was en ze werd meteen enthousiast en begon naar verlovingsringen en dat soort shit te googlen.’
      ‘W-wat?’ Juice’ schouders zakten naar beneden. ‘O god…’ Zijn ogen schoten naar Kip toe, opeens straalde hij weer een en al breekbaarheid uit. ‘Het spijt me,’ zei hij zacht.
      ‘Mij ook,’ antwoordde Kip grimmig. ‘Maar ik ben het zat. Mij in elkaar slaan waar mijn tweejarige zoon naast staat… je bent nu echt te ver gegaan.’ Hij boorde zijn ogen in die van Juice. ‘Jij gaat weg of ik ga weg. Uit Charming. Maar ik wil je niet meer in de buurt van mijn zoon of mijn vriendin hebben.’
      Met die woorden draaide hij zich om en beende het clubhuis uit.



Reacties (5)

  • NicoleStyles

    De eikel die juice ook is:S
    Goed dat Kip een grens stelt, dit gaat veel te ver

    4 dagen geleden
  • VampireMouse

    hallo hea.. de tering... lekker dan..

    5 dagen geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik snap precies waarom Kip nu een grens stelt. Juice is al zo vaak veel te ver gegaan...

    5 dagen geleden
  • EvaSalvatore

    oh boy... dit verhaal gaat zo een andere kant op dan dat ik gedacht had dat hij ging!

    5 dagen geleden
  • EvaSalvatore

    oh boy... dit verhaal gaat zo een andere kant op dan dat ik gedacht had dat hij ging!

    5 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen