Foto bij Scar 98

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Terwijl ik zo naar haar kijk, kan ik niet helpen dat ik begin te glimlachen. En ik kan ook niet helpen dat het er, terecht of niet, een klein beetje droevig uitziet. Er zit een scheepswrak aan moorden in haar hoofd. En ze droomt over pistoolschoten en mensen die in het Russisch smeken om hun leven. Er zijn handen op haar lichaam geweest die ze daar niet wilde hebben. En de mensen die van haar hadden moeten houden, hebben haar ontvoerd omdat ze niet weet hoe ze moet rouwen om iemand die ze nooit op heeft kunnen zien groeien. Ze is sterk, maar een fragiel soort sterk; een onvrijwillige paradox. Er zijn veel te veel mensen die haar veel te graag wilden zien breken. En toch, na dat alles, behandelt ze andermans baby met een tederheid die ze zelf niet heeft gekregen toen ze nog te jong om te begrijpen wat het betekende om de dochter van Vanir Ivanovic te zijn.

Om een uur of acht 's avonds, wanneer de kinderen al liggen te slapen en ik weet dat Hailey zelf ook al een beetje door haar energie heen begint te raken, gaan Paige en ik weer op huis aan. Tijdens het rijden, laat ik mijn hand op Paiges knie rusten, af en toe met mijn duim strijkend over de spijkerstof van haar broek.
'Moe?' vraag ik wanneer ik haar in mijn ooghoek zie gapen.
Ze knikt en gaat iets verzitten in de autostoel. Haar ogen glijden dicht en ze leunt haar hoofd tegen de hoofdsteun aan.
'Een beetje,' mompelt ze.
Ik glimlach.
'Hou nog even vol. We zijn bijna thuis. Het was ook best een druk weekend.'
Ze knikt een beetje afwezig, haar ogen nog steeds dicht.
'Ik denk dat ik volgende week eigenlijk wel weer kan gaan werken,' zegt ze dan. 'Ik bedoel... Ik weet dat je echt gaat flippen als ik morgen al naar werk wil, en dan heb ik zelf nog een weekje om wat aan te sterken.'
Ik knik.
'Oké, is goed. Maar, als je je volgende week toch niet goed voelt, dwing jezelf dan alsjeblieft niet. Beloofd?'
Ze glimlacht en doet haar ogen even open, alleen om er verveeld mee te rollen. 'Beloofd.'
Een van mijn mondhoeken gaat omhoog en ik knijp even in haar knie.
'Nee, even zonder gekheid. Ik wil gewoon dat je voorzichtig doet, oké? Ik hou van je.'
Ze legt haar hand over de mijne heen. 'Weet ik, liefje. Ik ook van jou.'
'Als je dat maar weet,' zeg ik terwijl ik het parkeerterrein van mijn appartementencomplex binnenrijd en mijn auto parkeer. Ik pak haar hand vast en verstrengel onze vingers, waarna we samen naar mijn appartement lopen. We schoppen onze schoenen uit en ik hang onze jassen op. Ondertussen zet Paige de televisie aan en gaat op de bank zitten. Ik ga naast haar zitten en sla mijn armen om haar heen. Vermoeid komt ze tegen me aanliggen, haar hoofd tegen mijn schouder. Ik laat me ook iets onderuitzakken en verschuif me wat, zodat ze wat gemakkelijker kan liggen. Ik draai mijn gezicht opzij en geef haar een kus op haar haar. Ze gaapt weer en ik glimlach.
'Is mijn Muisje een beetje moe?' vraag ik plagerig.
Ze kijkt me geërgerd aan, maar ze ziet er zo slaperig uit dat het voornamelijk schattig is.
'Noem me geen Muisje. Het klinkt stom.'
'Oh, kom op. Jack en Chloë bedoelden het als compliment. Of moet ik je er soms aan helpen herinneren dat Chloë er geheel van overtuigd was dat je een fotomodel was?'
Haar wangen worden langzaamaan rood en ik grijns van oor tot oor. Ik druk een kus op haar wang en zeg: 'Je ziet er heel lief uit als je bloost.'
Ze werpt me een waarschuwende blik toe, maar ik kan niet anders dan smelten elke keer als ik haar ogen zie. Alle onzin op de tv doet er niet meer toe.
'Oké, het was misschien wel schattig van ze,' geeft ze met tegenzin toe.
Ik knik. 'Precies. En jij bent ook schattig. Mijn lieve, schattige, slaperige Muisje.'
Ze rolt met haar ogen en gaat iets verliggen, haar hoofd tegen mijn schouder geleund en haar gezicht in mijn hals.
'Slaperig ben ik in ieder geval,' erkent ze.
Ik sla mijn armen iets strakker om haar heen en wrijf over haar rug. Het verbaast me eigenlijk niet dat ze na een paar minuten al in slaap valt en ik kan niet anders dan glimlachen.
Aangezien ze echt niet meer zo snel wakker zal worden en ik nog niet echt moe ben, duurt het een paar uur voordat ik zelf ook besluit om te gaan slapen. Ik til haar voorzichtig van de bank en zelfs in haar slaap nestelt ze zich iets dichter tegen me aan, haar hoofd tegen mijn borstkas. Met mijn elleboog doe ik de deur van de slaapkamer open en ik laat haar zachtjes op het bed neerzakken. Ze mompelt wat in haar slaap en gaat wat verliggen, de dekens onhandig wat over zich heen trekkend. Eigenlijk heeft ze geen pyjama aan, maar ik ga haar echt niet omkleden, dus ik dek haar maar gewoon toe en schuif een kussen onder haar hoofd. Ik geef een kus op haar slaap en loop dan naar de badkamer om te gaan douchen. Wanneer ik een minuut of tien later weer terugloop, doe ik per ongeluk de deur net wat te hard achter me dicht. Met een vervormd geluidje wordt Paige wakker en gaat ze rechtop ik bed zitten, ergens tussen doodmoe en klaarwakker in.
‘Hey, het is oké, ik ben het,’ verzeker ik haar terwijl ik naar het bed loop, hopend iets van de spanning uit haar te krijgen. Wanneer ik haar verbaasd om zich heen zie kijken, verduidelijk ik: ‘Je was in slaap gevallen, dus ik heb je naar bed gebracht.’
Ze fronst en wrijft even in haar ogen.
‘Hoe laat is het?’ vraagt ze.
‘Kwart voor elf. Je bent zo ongeveer twee uur geleden in slaap gevallen, maar ik ga nu ook maar bed.’
Ze haalt een hand door haar haar in een poging het te fatsoeneren, maar het maakt het eigenlijk alleen maar warriger, wat er eigenlijk best wel aandoenlijk uitziet.
‘Je had me best wakker mogen maken, hoor. Dan had je me niet hoeven dragen,’ zegt ze.
Ik gun haar een scheef glimlachje en ga naast haar op bed zakken om een kus op haar wang te drukken.
‘Maar ik wilde het. Je lag zo lief te slapen.’
Ze rolt met haar ogen.
‘Ik ga even douchen en mijn tanden poetsen. Ik ben zo terug.’
Ik knik en laat me achterover op het bed vallen terwijl zij zichzelf uitrekkend naar de badkamer loopt. Na een paar minuten, net wanneer ik bijna weg begin te zakken, komt Paige de slaapkamer binnenlopen. Ze laat zich op het bed vallen en ik sla de dekens om haar heen. Met de slaap nog altijd in haar blik kruipt ze iets dichter tegen me aan en ik sla mijn armen om haar heen, mijn gezicht in haar haardos begraven. Ik wrijf mijn neus in haar hals en hun zachtjes.
‘Welterusten, liefje,’ zegt ze zachtjes.
‘Slaap lekker, Muisje,’ mompel ik terug, maar volgens mij is ze al in slaap gevallen voor ik het laatste wood heb uitgesproken.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Super schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen