Foto bij Hoofdstuk 23: een pijnlijke dood

Plotseling vol energie ontwaak ik in een kleine ruimte met tralies. Serieus? Al die moeite voor niets? Ben ik nou gewoon in de gevangenis beland? Vol ergernis en verbazing sla ik op mijn hoofd wanneer ik iemand hoor binnenkomen. Een mutant met twee bekende gezichten. Ze zijn iets gegroeid, maar dat maakt me niets uit. Meteen roept Lily vrolijk mijn naam en kijkt Jeremy me aan opgeluchte ogen. Lily probeert los te komen van de mutant, helaas lukt het niet. Ze worden allebei in een van de cellen gegooid en meteen snelt Lily naar de tralies en pakt ze vast.
'Agnes!' roept ze vrolijk. 'Je leeft nog! We dachten dat je dood was!'
De mutant verlaat de kamer zodat we even alleen kunnen zijn. Wild kijk ik om me heen, zoekend naar Elramel, maar ze is er niet.
'Eh, guys?' vraag ik voorzichtig. 'Enig idee waar Elramel is?'
'Wie is Elramel?' vraagt Jeremy verbaasd. Oh, ja! Zij waren er niet bij toen Alex en ik haar ontmoetten.
'Wat een gekke naam.' grinnikt Lily. Even denk ik na. Zal ze de grot uit gegaan zijn zoals de jonge haar, of de oude haar?
'Een oude, vreemde vrouw.' leg ik uit. 'Die toen laatst een beetje ruziede met William the Conqueror en ook die scheur in de aarde inging.'
Meteen kijken Lily en Jeremy elkaar triest aan.
'Agnes,' begint Lily. 'Weet je wel hoelang je geslapen hebt?'
Ik schud mijn hoofd. 'Drie dagen lang,' antwoordt Jeremy, maar ik volg het niet helemaal.
'Vandaag wordt ze geëxecuteerd.' mompelt Lily en het voelt alsof mijn hart breekt. Nee, niet Elramel. Waarom zouden ze dat doen?
'En haar draak? Figaro?' vraag ik met nog het laatste beetje hoop in mijn hart. Ze kijken elkaar met spijt aan.
'In een kooi,' antwoordt Jeremy aarzelend. Met woede gevuld sla ik op de muur terwijl ik het gefrustreerd uitschreeuw. Dan komt iemand binnen. Ik zie aan Jeremy dat als hij niet gevangen zou zitten, hij op hem af zou rennen en hem vermoorden.
'Zo, zo, zo,' zegt hij met een glinstering van plezier in zijn ogen. 'De drie goede vrienden, gevangen als een stel wilde dieren.'
'Alex,' fluistert Lily. 'Waarom doe je dit, broertje? Waarom koos je voor zijn kant?!'
'Soms is het verstandiger om te kiezen voor dat wat je leven kan redden. Dit was de enige manier.'
'Dus je deed dit alleen maar voor jezelf?' vraagt Lily geschokt.
Hij haalt zijn schouders op.
'Jullie hadden ook een keus, maar jullie maakten de verkeerde keuze. Dat is niet mijn schuld.'
Al gauw lopen ook Claw en Wing naar binnen en openen de cellen om ons naar buiten te brengen. Daar zag ik Elramel al staan als haar normale versie. Achter haar staat een mutant met een abnormaal grote bijl. Ik bevries. Boven op een balkon zie ik William staan, samen met Lucas en Alex. Claw en Wing geven ons over aan andere mutanten en voegen zich bij hun. Ik zie hoe hij tevreden staat te kijken naar het tafereel dat zich zo meteen gaat plaatsvinden. Figaro zit in een te kleine kooi en is aan het vechten voor zijn vriendin, maar het is al te laat. De mutant legt haar hoofd op de steen en legt de bijl in haar nek om goed te kunnen mikken. Hij haalt uit, laat de bijl omlaag gaan en onthoofdt haar. Het liefst wil ik huilen. Huilen totdat ik in slaap val. Figaro begint te janken en maakt zich heel erg klein. Gelukkig is het bloed niet te zien, want zodra de bijl haar nek doorbreekt, verandert ze in een soort gouden stof, die mee wordt genomen door de wind. Ik ben stomverbaasd. Ik niet alleen, alle mutanten ook en zelfs William lijkt er niets van te begrijpen, maar hij besluit er geen aandacht aan te besteden. Wij worden weggebracht weer, naar onze cellen terwijl Alex de wacht houdt. Om middernacht, wanneer ik wil gaan slapen, lukt het niet. Ten eerste blijf ik maar denken aan Elramel. Zou ze nu echt dood zijn? Maar ook blijft Figaro maar janken en volgens mij ben ik niet de enige die wakker blijft. William the Conqueror zou al wel spijt hebben.
'Agnes?' hoor ik Jeremy plotseling vragen terwijl Lily al ligt te slapen tegen hem aan. Ik ben verbaasd. Hebben ze iets? OH MIJN GOD DAT ZOU ZO LEUK ZIJN.
'Ja?' vraag ik terwijl ik mijn best doe mijn vrolijkheid over hun waarschijnlijke relatie te verbergen.
'Denk je dat ze me leuk vindt?' vraagt Jeremy terwijl hij een blik werpt op Lily. 'Ik ben al heel lang verliefd op haar, maar ik ben bang dat ze me niks vindt.'
Ik glimlach, als teken dat ik het begrijp.
'Ze slaapt tegen je aan,' help ik hem herinneren. 'Ik denk dat ze je heel leuk vindt. Ik denk dat ze van je houdt. Jullie verstandshouding heeft heel lang overleefd in deze oorlog en iets in me zegt dat dat ook nog wel even zou blijven. Dus ben niet bang en zorg ervoor dat ze gelukkig is. Dat zou alles veel beter maken in deze kloteoorlog.'
Jeremy glimlacht als bedankje en sluit ook zijn ogen. Ik ga liggen en kijk naar het plafond. Zou ik ooit iemand hebben die van me houdt zoals die twee van elkaar houden?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Elmarel moet nog leven. Het móét.:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen