Foto bij 23.

Oeps, sorry! Mijn studie is weer begonnen en het is wat drukker dan ik gedacht had. Twee keer per week uploaden lukt niet, maar ik probeer elke zondag weer wat te plaatsen (en als ik meer tijd heb komt er nog iets extra tussendoor).

Liefs!


Zodra hij zijn dienst heeft afgerond, kijkt Julian op zijn telefoon of hij al iets van Lana heeft gehoord. Ze heeft hem 's nachts niet meer ge'appt, dus hij gaat ervan uit dat ze inderdaad slaapmedicatie heeft gekregen en in slaap is gevallen. 'Nee, ze heeft nog niets gestuurd. Gek, hoe snel je zoveel om iemand gaat geven dat je je zoveel zorgen maakt,' denkt hij. Snel typt hij:

Julian 07:35: Good morning princess! Lekker geslapen?

Hij glimlacht als hij even later het volgende terugkrijgt:

Lana 07:43: Hee:)Als een blok! Ze moesten me echt wakker maken, haha
Julian 07:44: Haha! Voel je je al wat beter?
Lana 07:45: Ja, nog een beetje gek, maar echt al veel beter dan gisteren. Thanks voor alles! <3
Julian 07:45: You're welcome, was blij dat ik iets kon doen :*

Als hij thuis is en heeft gedoucht, ziet hij een app'je waar hij nog blijer van wordt:
Lana 09:31: Ik kan niet wachten tot ik je weer zie... Vanmiddag?
Julian 09:45: Same here... Nog maar een paar uur. Tot dan!

Met een glimlach op zijn gezicht zet hij zijn telefoon op stil en ploft hij in bed. Het duurt niet lang voor hij diep in slaap is.

Als hij wakker wordt, ziet hij dat hij drie gemiste oproepen van Lana heeft. Zijn hart slaat een tel over en hij schiet meteen overeind. Onmiddellijk gaan de ergste gedachten door zijn hoofd. 'Ze heeft een terugval gehad, de flashbacks zijn weer heel erg, ze is gevallen...' Met trillende vingers drukt hij op 'terugbellen'. Gespannen wacht hij tot ze opneemt, wat ze al binnen een paar tellen doet.
"Hee!" klinkt het vrolijk.
"Hee! Alles goed?" vraagt hij bezorgd.
"Heel goed! En... drie keer raden wie er morgen naar huis mag!"
Opgelucht laat hij zich weer achterover in bed vallen. "Wat goed!" reageert hij enthousiast. "Eindelijk!"
"Ik ben zo blij! Het traplopen met krukken ging vandaag heel goed en de fysio zei dat dat een voorwaarde was om naar huis te mogen. Dus nu mag ik morgenochtend naar huis! Ik kan echt niet wachten. Ik kan natuurlijk nog niet naar m'n kamer in Utrecht, maar ik kan voorlopig bij mama terecht," ratelt ze verder. Ze zucht. "Het lijkt me zo heerlijk om weer in m'n eigen bed te slapen... En Mojo weer te zien!"
Julian moet glimlachen als hij haar enthousiasme hoort. Hij is ook oprecht heel blij voor haar. Dit is een belangrijke stap op weg naar haar herstel.
"En dan kan ik je gewoon opzoeken wanneer ik wil, zonder die stomme bezoektijden," zegt hij.
"En dat!" lacht Lana. "Ik kan echt niet wachten. Nog één nachtje!"
"Heel fijn. Ik zie je straks, goed?"
"Ja, tot zo!"

Als hij die middag Lana's kamer inloopt, ziet hij dat hij niet het enige bezoek is. Ook haar moeder zit naast haar bed, maar ze staat meteen op zodra ze hem binnen ziet komen.
"Ah, dokter Bosveld!"
"Gewoon Julian, hoor," zegt hij lachend, terwijl hij haar de hand schudt. Dan buigt hij zich naar Lana toe en geeft haar een kus op haar wang.
"Hee! Hoe is het?"
"Goed," glimlacht ze.
Julian gaat op de stoel aan de andere kant van het bed zitten. Hij besluit dat hij het niet ongemakkelijker wil maken dan het al is, haalt diep adem en begint dan: "Wel een beetje gek, hè, om elkaar nu weer hier te zien?"
Lana's moeder antwoordt: "Ja, nouja... Gek is misschien niet het goede woord, maar het is wel bijzonder ja! Maar ik vind het hartstikke leuk voor jullie," gaat ze enthousiast verder.
"Bedankt," glimlacht Julian. "Ik wilde alleen nog even zeggen dat er niks is gebeurd terwijl Lana nog op mijn afdeling lag. Ik heb geprobeerd om er zo professioneel mogelijk mee om te gaan, want eerlijk gezegd heb ik zoiets nog nooit meegemaakt."
"Nee joh, ik snap het helemaal. En ik vind dat jullie er heel goed mee omgaan," reageert haar moeder. "Fijn hè, dat ze bijna naar huis mag?" gaat ze dan verder.
Julian glimlacht. Het onderwerp is blijkbaar afgesloten. "Ja, superfijn!" reageert hij, terwijl hij Lana even aankijkt en in haar hand knijpt.
Lana straalt. Het is duidelijk dat ze niet kan wachten tot ze het ziekenhuis mag verlaten.
Ze praten nog even verder over kruklopen en waar Lana straks zal slapen. Haar moeder wil een bed in de woonkamer maken, maar Lana vindt dat ze best de trap op kan naar haar eigen kamer. Ze komen er niet uit en besluiten het de volgende ochtend na te vragen bij de arts die Lana's ontslag regelt. Dan staat haar moeder op en neemt afscheid.
"Ik ga ervandoor. Fijne dag nog!" Ze geeft Lana een kus op haar wang. "En tot snel!" Ze zwaait naar Julian en loopt dan de kamer uit.

"Zo..." zucht Lana.
"Zeg dat wel." glimlacht Julian. "Dan kan ik nu eindelijk dit doen," zegt hij, terwijl hij zich naar haar toe buigt. Zijn hart maakt een sprongetje als Lana zich ook naar hem buigt en hun lippen elkaar raken. Haar lippen zijn warm en zacht. Hij strijkt met zijn vingers over de zijkant van haar gezicht en voelt haar gave huid onder zijn vingertoppen. Dan opent hij zijn mond en begint hij de hare te verkennen. 'Dit voelt zo goed,' denkt hij. Na wat een eeuwigheid lijkt, leunt Lana een beetje achterover en opent haar ogen. Julian ademt diep in om haar geur op te snuiven.
"Wat doe jij nou?" giechelt ze.
"Je ruikt zo lekker," mompelt hij, terwijl hij haar in haar hals zoent. Hij voelt dat er een rilling door haar heen gaat als hij met zijn tong over haar huid strijkt.
"Lekker?" fluistert hij.
"Hmm," kreunt ze als antwoord.
Plotseling schiet ze overeind. Geschrokken gaat Julian ook weer recht op zijn stoel zitten. Hij ziet meteen waarom: een verpleegster is de zaal binnengekomen om de medicatie uit te delen.
"Het wordt echt tijd dat je naar huis gaat," glimlacht hij naar haar.
"Echt hè..." fluistert ze terug.
"Ik kan niet wachten tot we ongestoord bij één van ons thuis kunnen zijn."
"Jij met je wilde plannen altijd," zegt ze, terwijl ze naar beneden kijkt.
Hij pakt haar kin vast en draait die naar zich toe, zodat ze hem wel aan moet kijken. "Dat niet alleen," zegt hij zacht. "Natuurlijk wil ik dat soort dingen met je doen. Je bent prachtig en ik zal niet ontkennen dat ik daar weleens aan gedacht heb. Maar je maakt me zo nieuwsgierig naar wie je bent en hoe je over dingen denkt. Je bent niet zomaar een fling Lana, ik wil je echt leren kennen."
Ze is even stil, maar zegt dan ernstig: "Ik jou ook."
"Mooi," glimlacht hij, terwijl hij in haar levendige blauwe ogen kijkt. Dan drukt hij zijn lippen op de hare.

Reacties (2)

  • Luckey

    SUcces met je studie

    Ze mag eindelijk naar huis!!
    Zo lief zijn ze samen!!
    Perfecte timing van die zuster. XD

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Haha ja he? (:

      1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Aww sweet...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen