Foto bij Scar 99

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Welterusten, liefje,’ zegt ze zachtjes.
‘Slaap lekker, Muisje,’ mompel ik terug, maar volgens mij is ze al in slaap gevallen voor ik het laatste wood heb uitgesproken.

Een week later is weer de eerste keer dat Paige aan het werk gaat. Het maakt de maandagmorgen iets minder donker en ondraaglijk. Tijdens het ontbijt en de rit naar het politiebureau, betrap ik mezelf er steeds op dat ik telkens iets te onderzoekend en wantrouwig naar haar kijk. Ik weet dat ze het, als ze zich toch niet goed genoeg voelt, niet toe zal geven. Aangekomen bij het bureau is het op ons na helemaal leeg in de kantine. Ik loop haar het koffiezetapparaat en begin twee bekertjes koffie voor ons te zetten. Ondertussen staat Paige bij een van de tafels.
Terwijl ik op de koffie sta te wachten, zie ik in mijn ooghoek dat Chris binnen is gekomen naar Paige toe begint te lopen. Aan zijn uitstraling zie ik al dat hij probeert te flirten. En aan Paiges uitstraling zie ik al dat ze het enorm ongemakkelijk vindt, maar voor zover ik kan zien is ze niet bang, en dat is het belangrijkste. Terwijl hij tegen haar begint te praten en zij hem vooral met terechte verontwaardiging aankijkt, sta ik nog steeds bij het koffiezetapparaat te wensen dat het allemaal ietsje sneller gaat. Na een ondraaglijk lange minuut is eindelijk ook mijn bekertje vol en ik begin snel naar ze toe te lopen. De koffiebekertjes zet ik op de tafel neer.
'Ik zeg alleen dat ik denk dat jij en ik meer met elkaar gemeen hebben dan je durft te zien,' zegt hij schouderophalend, maar met een grijns op zijn gezicht.
Paige gaat er volledig in mee en vraagt gespeeld enthousiast: 'Echt? Droom jij ook over kinderen die onder het bloed van hun ouders zitten?'
Even staat Chris met zijn mond vol tanden, maar voordat hij iets kan bedenken, is Paige hem weer voor.
'Chris, denk maar niet dat wij hetzelfde zijn,' zegt ze, haar stem kil en vlak.
Chris' ogen schieten naar mij, net op het punt dat ik naast Paige kom staan en haar blik even vang. Ik zie aan haar ogen dat ze opgelucht is dat er iemand bij is.
'Oh, en hij is wel hetzelfde als jou? Is dat het? Serieus?' briest Chris, die absoluut niet tegen een afwijzing kan.
Paige perst haar lippen even op elkaar. 'Nathan begrijpt dat hij het niet hóéft te begrijpen. En jij bent gewoon een narcist.'
Zijn wenkbrauwen schieten omhoog. Hij wil boos worden. Heel boos. Maar hij slikt het weg en zegt, bijna als een bedreiging: ‘Als je de mijne zou zijn, zou ik je niet met zo’n opmerking weg laten komen.’
En daar is het. De angst. Ze zet een klein stapje achteruit. Het is bijna niet zichtbaar. En haar lichaamshouding verandert nauwelijks, maar ik ken haar goed genoeg om het te zien. Automatisch ben ik heel gespannen, elk moment klaar om in te grijpen.
‘Nou, dan is het maar goed dat ik de jouwe niet ben,’ antwoordt ze, bijna diplomatiek.
‘Dat hoeft zo niet te zijn,’ zegt hij suggestief. De verbazing is van mijn gezicht af te lezen. Ook Paiges mond zakt verbijsterd open. ‘Ik zou goed voor je zorgen. Echt. Laten we het hier maar op houden: mijn meisje hoeft nooit haar eigen spullen te betalen. Ik zou goed voor je zijn. Je zou je nooit meer zorgen hoeven maken. Denk er maar eens over na.’
Met stomheid geslagen gaapt Paige hem aan.
‘Wacht, wát? Begrijp ik het verkeerd of vraag je me nu of ik een relatie met je wil beginnen waar mijn vriend bij staat?’ stoot ze uit.
Hij haalt zijn schouders op, zijn handen diep in zijn zakken gestoken alsof hij zich zo kan verbergen. Dan zegt hij: ‘Kom op. Ik zou je alles kunnen geven wat je hartje begeert. En aan die vent die je nu hebt heb je ook vrij weinig. Als iemand mijn vriendin zo zou lopen versieren waar ik bij stond, zou ik z’n kaak breken.’
Mijn handen ballen zich tot vuisten. ‘Dat kan geregeld worden, hoor.’
Paige legt een hand op mijn arm om me tegen te houden, zonder haar blik van Chris af te wenden.
‘De reden dat hij je kaak nog niet gebroken heeft, is omdat hij weet dat, als het al zover komt, ík degene wil zijn die dat doet. En hij weet ook dat het geen zin heeft om bezitterig te gaan doen, want ik ben niet verliefd op hem geworden zodat ik zijn bezit kan zijn.’
Ze heeft opeens tanden gegroeid en kijkt hem brutaal aan, bijna minachtend. Ondertussen ben ik aan het fantaseren over alle kleuren paars die zijn gezicht kunnen worden als ik hem wurg.
Het is even stil. Dan zegt hij: ‘Dus dat is een nee?’
Ik zie Paiges kalme onbegrip omslaan in woede, en haar ogen staan vol vuur.
‘Ja, dat is een nee! Natuurlijk is dat een nee!' Haar stem slaat over. 'Fuck off, Chris! Ben je nou helemaal gek geworden?!’
Zijn blik wordt van het een op het andere moment heel donker, wat alleen maar meer bewijst dat hij inderdaad helemaal gek is geworden.
'Oké, dat is een nee,' zegt hij, waarna hij rechtop gaat staan en aanstalten maakt om weg te lopen. 'Voor nu.'
Hij loopt de kamer uit en laat Paige en mij verbijstert achter.
'Voor nu,' herhaalt Paige zachtjes, alsof ze de woorden wil proeven op haar tong, alsof ze dan opeens iets heel onschuldigs zullen betekenen.
Heel voorzichtig steek ik mijn hand naar haar uit en ik strijk met mijn vingertoppen even lang haar heup, hopend zo haar aandacht te trekken en haar iets te laten kalmeren. Met haar blik nog steeds strak op de deur gericht, brengt ze haar hand naar de mijne en raakt die zachtjes aan, in een afwezige poging om niet afwezig te lijken.
'Paige?' vraag ik. Ze kijkt opzij, bleekjes en nog steeds half in zichzelf gekeerd. 'Paige, gaat het? Denk je niet dat je misschien beter naar huis kan gaan? Misschien is het nog iets te vroeg om-'
'Het lukt me wel,' onderbreekt ze me, wat me een enorm dubbel gevoel geeft, want dat haar iets lukt betekent zeker niet dat het goed voor haar is.
'Je bent van slag,' protesteer ik.
Ze slikt en klemt haar kaker op elkaar.
'Ee-een beetje,' stottert ze. 'Maar het gaat wel. Ik-Ik vind het gewoon niet fijn als hij zo doet. Alsof ik een bijtspeeltje ben waar hij om aan het vechten is. Ik vind het eng wanneer iemand heel... bezitterig doet.'
Ik kijk haar even aan. Dan vraag ik: 'Rusland of Frankrijk?'
Het is het enige wat ik hoef te zeggen. Ze weet wat ik bedoel.
'Gezien mijn vaders machtsproblemen, komt het over het algemeen door Rusland, maar...' Ze zucht een beetje trillerig. 'Maar de manier waarop hij naar me kijkt doet me... nogal aan Frankrijk denken.'
Mijn gezicht betrekt. Ik vind het erg dat ze zo angstig is. En ik vind het al helemaal erg als de oorzaak van haar angst met één à twee goedgemikte vuistslagen weggenomen kan worden, maar ik dat niet mag doen.
'Weet je zeker dat je niet naar huis wil? Dit is misschien niet de juiste manier om het werk weer op te pakken. Marco zal het heus wel begrijpen.'
Ze schudt haar hoofd en wuift het weg.
'Nathan, het is niet zo'n groot probleem. Ik wil gewoon weer aan de slag. Echt. Geloof me. Inmiddels weet ik wel dat ik er niet zo makkelijk mee wegkom als ik mijn gezondheid probeer te verzaken.'
Ik glimlach zwakjes.
'Oké, oké. Maar geeft het alsjeblieft aan als het niet meer gaat. Door alles wat er gebeurd is heb je emotioneel ook een klap gekregen. Negeer dat niet,' zeg ik indringend. Ik weet heel zeker dat ze Kaidens dood niet heeft verwerkt. Eerst gaf ze zichzelf de kans niet om het te voelen. En daarna ontvoerde haar vader haar en had ze het te druk met overleven. En daarna was ze te ziek om ook nog die zorgen erbij te hebben. En nu zou het me niet verbazen als ze zichzelf verteld heeft dat ze er wel overheen is. Bij de politie werken is stressvol, en ik vraag me af welke delen van zichzelf ze zal laten wegkwijnen om die stress aan te kunnen. Paige is uitzonderlijk goed in haar werk, maar soms vindt ze het moeilijk om een goede agent én gelukkig te zijn.
'Oké. Ik beloof het,' erkent ze.
Ik knik, opgeluchter dan ik toe zou willen geven, en doe twee dekseltjes op de koffiebekertjes, waarna ik er één aan haar geef.
'Kom,' zeg ik. 'Dan gaan we.'

Reacties (2)

  • BethGoes

    En omg hoofdstuk 99 al!

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    Wat een klootzak is die Chris zeg!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen