Foto bij Proloog

Emma's POV:

Het is diep in de nacht als ik, Sophie en Peter Avalon verlaten. Avalon is een van de beste clubs van LA en we komen hier toch zeker 2 keer per maand om te feesten. Sophie is mijn beste vriendin; helaas zal ik haar straks na de verhuizing bijna niet meer kunnen zien. Dit was onze laatste avond uit, voor ik over 1 maand naar Dalles verhuis. Sinds 4 maanden heb ik een relatie met Peter. Hij was het soort jongen dat je liever uit de weg ging. Ik heb altijd al een zwak gehad voor bad boys.

'I can't believe we're never going to do this anymore', zegt Sophie. 'Let's enjoy our last night out Sophie! I'm not gone yet!', gil ik terug terwijl ik een arm om haar schouder gooi. Peter loopt voor ons en rookt nonchalant een peuk. 'I am so drunk Emma, I think i'm getting sick'. 'Just don't puke, because I will kill you if you do that', kijk ik haar serieus aan. Sophie begint hard te lachen en ik kan ook mijn lach niet meer inhouden.

'Jezus, can you guys be any more childish!', roept Peter geïrriteerd naar achter, waarna hij weer naar voren kijkt. Sophie rolt haar ogen. Ze heeft Peter nooit gemogen. 'Thank god he is not coming with you to Dalles. He is literally the worst person i've ever known', fluistert Sophie in mijn oor. Ik ruik de alcohol uit haar mond. Moeilijk kijk ik voor me uit naar Peter. Hij is inderdaad niet te perfecte jongen, maar wie in deze grote wereld is tegenwoordig wel perfect?

Op dat moment voel ik de drank omhoog komen en voor ik het weet zak ik door mijn benen en knal ik hard met mijn knieën op de grond. Braaksel komt door mijn slokdarm omhoog en schiet naar buiten. 'Oh no no no no, NO, Emma!' schreeuwt Sophie terwijl ze snel gebogen over me heen komt staan om mijn lange bruine haren in een staart vast te houden. 'Peter can you help?' hoor ik Sophie nog zeggen, terwijl ik van uit mijn ooghoeken naar hem kijk. Hij staat daar maar te staan, naar me te kijken terwijl ik zit over te geven. Sophie heeft gelijk. Ik ben beter af zonder hem in Dalles en op de universiteit. Langzaam voel ik woede en verdriet opkomen. Ik begin te snikken en kokhals nog een paar keer na.
Uiteindelijk is alles eruit en kan ik even op adem komen. 'Are you okay?' vraagt Sophie zachtjes terwijl ze met haar hand voorzichtig over mijn gezicht naar mijn achterhoofd strijkt. 'Yeah i'am fine, I just want to go home now', hoest ik nog een keer na.

Als ik weer overeind sta kijk ik naar Sophie die me stilletjes aankijkt; 'What? Do i have puke on my face?' 'No.. just.. is something bothering you?', vraagt ze. Ik kijk naar Peter die nog steeds verveeld sta te wachten alsof hij wordt opgehouden. De woede kookt nu door mijn lichaam en ik voel mijn handen tot vuisten ballen. Ik loop boos, stampvoetend naar Peter; 'WHY ARE YOU JUST STANDING THERE?'. Peter kijkt me nu ook boos aan; 'What are you? A child? Who can't vomit on her own? Grow up Emma! I don't have to help you with everthing!'.
Ik bedenk me geen moment en sla hem met mijn vlakke hand hard in zijn gezicht. 'Don't you dare talk to me like that!'
'Or what?', zegt hij arrogant terug. Ik blijf eventjes stil. 'HUH?! Talk back Emma!!', roept hij boos terwijl hij tegen me aan begint te duwen. Ik duw hem hard terug naar achter. Hij begint te grijnzen; 'That's my girl', en hij begint te lachen.
De tranen steken in mijn ogen en er komt een woede in omhoog die ik nog nooit gevoelt heb.
Door mijn tranen heen zie ik 2 grote koplampen aan komen. Ik kijk erna; het is de bus waarmee we naar huis zouden gaan.
Alsof ik word overgenomen door mijn eigen lichaam bedenk ik me geen moment en geef Peter zo'n harde duw dat hij achterover struikelt en valt. 'I AM NOT YOUR GIRL ANYMORE!' roep ik terwijl hij geschrokken op de grond ligt.
De bus is ineens gevaarlijk dichtbij en ik kijk nu recht in de koplampen. Ik hoor het getoeter van de zware hoorn hard uit de hoorn komen. Snel spring ik aan de kant en knijp uit paniek mijn ogen dicht. Er volgt een harde smak gevold door het krassen van de remmende banden over het asfalt.

Voor mijn gevoel is het minuten doodstil in de binnenstad van LA. De adrenaline giert door mijn lijf en langzaam en voorzichtig open ik mijn ogen. Als eerst zie ik Sophie huilend op me af komen. Ze zakt door haar knieën en omhelst me. 'Oh my god Emma are you okay?', zegt ze met een trillende stem, vol emotie al snikkend. Ik wil zeggen dat het niet gaat maar ik krijg geen woord uit mijn mond. Ik kijk langzaam om naar Peter. Daar ligt hij helemaal onder het bloed, zijn benen zijn ontwricht en zijn voet is door de knal van de bus helemaal verbrijzeld. Zijn hoofd zit onder het bloed en zijn ogen staan open. Mensen uit de bus komen geschrokken uit de bus gerend en in de verte hoor ik al de alarmbellen van de reddingsdiensten. Ik heb hem vermoord.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen