Foto bij Hoofdstuk 27: klaar voor het gevecht

Ik heb zo'n maand doorgebracht, maar eerlijk gezegd heb ik het wel weer gehad. Vandaag is dan ook de dag dat ik het Rijk zal verlaten. Ik heb trainingen gehad tegen mythische wezens die zich kunnen transformeren in andere wezens. Zo nam een van hen de vorm van William the Conqueror aan en kon ik zo vechten tegen hem zonder dat hij me echt zou verwonden. Ook heeft Koningin Aquala me een bakje gegeven met vitamines die me een week lang in leven kunnen houden terwijl ik geen water, drinken, slaap of zuurstof heb. Moet je nagaan dat er hier zo'n honderd in zitten tot tweehonderd.
'Agnes!' hoor ik Aquala nog even roepen. Ik draai me om en wil bijna op Figaro klimmen om weg te gaan.
'Wat is er?' vraag ik bezorgd, maar Aquala heeft geen zorg in haar ogen staan. Ze haalt iets achter haar rug tevoorschijn en geeft het aan mij. Het is een mooi zwaard met een zilveren, scherpe punt. Het handvat is puur goud en tussen het ijzer en het goud is iets gegrafeerd.
'Flight or fight? I'll always choose fight.'
'Dit zwaard is lang geleden gebruikt door een van jouw voorouders. Je betovergrootmoeder. Omdat ze een vrouw was, mocht ze officieel niet vechten, maar ze volgde haar hart en gaf haar leven voor degene die ze het meest liefhad: haar zoon. Eigenlijk waren ze aartsvijanden, maar haar liefde voor hem was sterker dan al het andere in de wereld. Jij hebt haar moed, haar verstand en haar liefde. Je zult in de strijd een moeilijke keus moeten maken die effect zal hebben op de toekomst. Ik hoop dat je niet zal vergeten je hart te volgen en de keuze maakt die jou het beste lijkt.'
'Maar,' antwoordt ik. 'Wat als ik de foute keuze maak?'
'Niks is fout,' reageert Aquala. 'Een fout is enkel een woord. Iedereen maakt keuzes in het leven. Mensen zien het meteen als iets slechts als jouw keuze een negatief gevolg heeft. Hoewel ze dat zo noemen, is het nooit fout. Zolang je je hart volgt, zal je het goede doen.'
Ik glimlach en Figaro zwemt naar het oppervlak. Ik hou het zwaard goed vast terwijl de waterstroom al gauw veranderd in een harde wind. Wanneer ik het water eenmaal achter gelaten heb, schrik ik. De wolken zijn pikdonker en een paar bliksemflitsen verlichten af en toe de lucht. Donder vult mijn oren en hoe langer we vliegen, hoe erger het onweer wordt. Al snel komt het kasteel van William the Conqueror in zicht aan de horizon. Daar is het weer duidelijk het ergste. Zodra ik boven het kasteel vlieg, krijg ik zowat een hartstilstand. Jeremy is aan het vechten tegen de greep van een mutant terwijl Lily een touw om haar nek heeft en huilend op een soort tafel staat.
'Willen ze haar gaan ophangen?' vraag ik zacht en ik richt mijn blik op het balkon waar William staat met Wing, Claw, Lucas en Alex. William heeft twee handen gesloten en ik wed dat in een van zijn handen de steen zit die gemaakt is nadat alle edelstenen bij elkaar zijn gebracht. Ook lijkt hij een stuk gegroeid te zijn, maar dat maakt me op het moment niets uit. Een mutant haalt een hendel om en ik zie hoe de grond onder haar voeten verdwijnt. Jeremy slaakt een gil van woede en ik spring zowel meteen van Figaro af om het touw af te snijden zodat ze niet zou sterven. Met een klap valt ze op de grond en kijkt ze me verward aan. Ik strek mijn arm uit en glimlach.
'A-Agnes?' stamelt ze en ze pakt mijn hand. Ik help haar overeind en kijk naar William die met een verbijsterde en teleurgestelde blik naar ons staart. Ook Alex vindt het duidelijk onverwacht en dit geeft me een trots gevoel. Lucas is zacht aan het grommen terwijl Claw een paar keer met zijn ogen knippert. Wing kijkt alleen maar naar Jeremy. Jeremy lijkt precies te weten wat er is, alsof ze kunnen communiceren met oogcontact en hij lijkt minder problemen met haar te hebben dan met alle andere mutanten. Heb ik iets gemist? Vanuit mijn ooghoeken zie ik wat mutanten dichtbij komen en meteen richt ik mijn blik op William.
'Je laat altijd de andere mutanten alles regelen,' vertel ik hem. 'Maar wanneer ga je zelf eens laten zien wat je kan? Kom naar beneden en vecht tegen mij, in plaats van al die slaafjes van je het op te laten lossen.'
Al snel lijkt William het helemaal vergeten te zijn en springt hij naar beneden en haalt hij twee zwaarden tevoorschijn.
'Met veel plezier.'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen