Foto bij Hoofdstuk 29

Waarschuwing: dit hoofdstuk kan als schokkend ervaart worden. Als je daar niet tegen kan, sorry alvast.

Mijn hele lichaam doet pijn en ik voel me zwakker dan zwak. Mijn hoofd doet pijn alsof er een specht in de binnenkant van mijn hoofd tikt. Ik sta op en kijk om me heen. Een vreemde mist komt tot mijn knieën en hangt er gezellig bij. Net wat je gezellig noemt, althans. De lucht is pikzwart en er is geen enkele ster aan de hemel te zien.
'William...' hoor ik een bekende stem zeggen en ik draai me om. Ik kijk in de spiegel, maar in plaats van me eigen zelf te zien, zie ik een mutant. Hij is net zo lang als de spiegel, die zo'n drie meter is, en heeft een paarse huid en zes armen. Zijn ogen zijn bloedrood en gevuld met pure haat. Hij draagt leren kleding en heeft net als ik bruine haren.
'Was het niet heerlijk?' vraagt hij met z'n afschrikwekkende stem.
Bang voor mezelf zet ik een stap achteruit en kijk hem aan.
'W-Waar heb je het over?' stamel ik angstig. Hij grijnst en wijst naar achter me. Ik draai me om en zie dat de nevel aan de kant gaat zodat een figuur te voorschijn kan komen. Het is een jong meisje van zo'n zes jaar oud. Levenloos ligt ze op de grond en geeft ze geen enkele kik. Haar linker oog hangt uit haar oogkas aan de oogspier en haar andere oog kijkt me levenloos aan. Haar huid is een beetje groenig en er zit een vreemde knik in haar nek. Haar hele buik is opengereten en een beetje van haar dunne darm is eruit. Haar ene oorlel is er af gesneden en haar neus bloedt. Ook in het hoekje van haar blauwe lippen zit een beetje van het bloed. Ook bij haar benen steken verschillende botten naar buiten en even voel ik me niet zo lekker.
'H-Heb ik dat gedaan?' stotter ik. 'Nee, nee toch?'
Ik kijk weer naar mijn spiegelbeeld en zie hem weer grijnzen.
'Er zijn er nog zoveel meer,' antwoordt hij zacht en nog meer mist gaat aan de kant en ik zie meer lijken tevoorschijn komen. Allemaal gemarteld en verminkt. Angstig stap ik achteruit en van woede haal ik uit naar de spiegel en sloop het. Tranen vullen mijn ooghoeken en ik loop naar achter terwijl de lichamen weer verdwijnen.
'Kijk eens wie er hier is,' hoor ik een andere bekende stem zeggen. Ik draai me om en kijk in de groene ogen van een man. Hij heeft hetzelfde verwarde haar als ik, alleen een nog sluwere blik.
'M-Max?' murmel ik. Hij knikt en zijn grijns geeft me geen goed gevoel.
'Lang geleden, broertje.' grinnikt hij. 'Dit had ik niet verwacht. Is de o zo grote William the Conqueror bang voor zichzelf?'
Ik kijk in de scherf van de gebroken spiegel en zie hem grijnzend naar me kijken.
'Nee,' antwoordt ik hakkelend. 'Hij is weg.'
'Maar de slachtoffers niet,' reageert hij met nog steeds dezelfde grijns. Mijn hele lichaam, die nog steeds pijn doet overigens, wordt gevuld met schuldgevoel. Ik zou willen dat ik dit nooit had gedaan.
'Had ik je maar nooit geholpen.' is het enige wat ik kan zeggen. 'Dan was dit allemaal nooit gebeurd.'
'Geef je mij nu de schuld?' vraagt hij verbaasd en onschuldig. 'Ik kan er niks aan doen dat je woedeproblemen hebt.'
'Die had ik nooit.' kaats ik terug. 'Maar doordat ik jouw taak op me nam, draaide ik door. Als ik dat niet had gedaan, was mijn vrouw nu niet dood en had ik mijn dochter gekend.'
Max zucht geërgerd.
'Je bent echt een mietje, weet je dat al?' antwoordt hij en ik sluit alleen maar mijn ogen. Wat heb ik gedaan? Allemaal onschuldige mensen aanvallen is echt laf! Ja oké, ik was een mutant, maar dat is geen excuus! Het ergste nog wel is dat ik ervan genoot. Ik vond het leuk om te zien hoe mensen leden. Wat voor een monster was ik wel niet?
'Liever een mietje dan een psychopaat.' zeg ik tegen mezelf. Ik open mijn ogen weer en kijk Max met woedende ogen aan.
'Denk maar niet dat ik je ga vergeven,' snauw ik. 'Ik ga me niks van jou aantrekken. Je denkt altijd alleen maar aan jezelf! Je houdt geen rekening met anderen en doet er alles voor je doel te bereiken! Ik heb spijt van alles wat ik heb gedaan, behalve jouw leven te eindigen. Jij verdient een comfortabel leven niet. Jij verdient het om eeuwig rond te dwalen op een plek die je niet herkent.'
Max grinnikt.
'Maar nu heb jij de rest van je leven last van me. Ik ga je laten doordraaien, dat zweer ik. Ik ga ervoor zorgen dat je niet meer durft te slapen. Dat is wat een moordenaar verdient.'
Hij heeft gelijk. Dat verdien ik.
'Weet je,' reageer ik. 'Je hebt gelijk. Maar een ding klopt niet. Ik ben hier niet de enige die dat verdient. Jij net zo min. Jij bent de ware schurk hier.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het is wel heel heftig, wat er allemaal met hem gebeurd is.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Eigenlijk best wel sneu, ja

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen