Vermoeid open ik mijn ogen en een heleboel geluiden vullen mijn oren. Ik hoor mensen praten, ik hoor een piep die het tempo van een hartslag aan moet geven en ik hoor een vrouw op de achtergrond. Elramel?
'Goedemorgen,' zegt de vrouw die bij me op het bed zit. Ze zit bij mijn voeten. Ze heeft lange, golvende haren en smaragdgroene ogen. Ik gok haar zo in de achttien jaar, hoewel haar ogen uitstralen als een twaalfjarige. Net als ik. Ze draagt een groen jurkje dat goed bij haar ogen past, maar draagt geen schoenen. Mijn kleren zijn ook ineens omgewisseld. Ik draag een grijze joggingbroek met een groene hoodie. Net als de vrouw, heb ik geen schoenen aan. Ik lig op een oud bed met een witte deken en een wit kussen. De gang is lang en aan het ene eind heb je een deur die lijkt te leiden naar een soort centrale hal en de andere kant is een gesloten deur. De muren zijn bruin en ook de vloer. Tegenover me zie ik Jeremy en Lily liggen met ook bij hun voeteinden een mens. Jeremy heeft een man en Lily een vrouw. De man is, net als Jeremy, zwart en draagt een zwarte broek met een wit shirt. De vrouw heeft lange, witte haren in een vlecht en blauwe ogen. Zij draagt een blauw jurkje. Aan de ene kant van mij ligt Alex, die bedrieglijke verrader. Ook bij hem zit een man. Hij heeft verwarde, bruine haren en donkere ogen. Ook hij draagt een zwarte broek, net als de man bij Jeremy, alleen heeft hij een rood shirt. Alle drie de mensen aan hun voeteinden lijken dezelfde leeftijd te hebben als de vrouw bij mij, alleen ook zij stralen uit als twaalfjarigen. Aan mijn andere kant ligt alleen een vrouw. Ik gok haar zo'n tweeëntwintig en ook zij heeft een zwarte huid. Haar krullende haren zijn lang en haar ogen zijn donker. Ik herken haar ergens van, maar kan niet plaatsen waarvan.
'Wie ben jij?' vraag ik aan de vrouw die op mijn bed zit.
'Elizabeth,' antwoordt ze. 'Maar noem me maar Lizzy.'
'W-Waar ben ik?' stamel ik terwijl ik mijn hand op mijn hoofd leg.
'In een van de medicijnruimtes die verspreidt zijn over de wereld. Alle mutanten die ooit mensen waren, zijn het weer en de gewonden zijn behandelt. Degene die hier nog moeten blijven wegens revalidatie worden hier verzorgd. Als je al op je eigen benen kan staan, mag je wel vrij rondlopen. Degene die al weer helemaal gezond zijn, wonen nu in busjes en kunnen in de gebouwen hier alle benodigdheden vinden die ze nodig hebben om in leven te blijven. Ook als ze een ziekte hebben kunnen ze hier gerust komen. Ook jij zal hier nog wel even een tijdje moeten blijven. De wond in je borst is diep en je hebt het dan ook maar net overleefd.'
'Wat nou als ik moet plassen?' vraag ik nonchalant.
Lizzy grinnikt met schaamte. 'Dit ga je niet leuk vinden, je draagt een luier die zichzelf verschonen wanneer ik het nodig is. En je zult het nog niet voelen ook.'
'Agnes!' roept Lily zodra ze ziet dat ik wakker ben. 'Gelukkig ben je oké!'
Ik knik. De vrouw op Lily's bed glimlacht en gaat naar de deur die leidt naar de hal. De man bij Jeremy volgt.
'Natuurlijk ben ik oké,' antwoord ik met een knipoog. 'Ik heb zoveel bijna-doodervaringen gehad dat het haast onmogelijk is voor mij te sterven.'
Alex zucht geërgerd. 'Ja tuurlijk,' zegt hij sarcastisch. 'Want ze is o zo geweldig.'
De man op zijn bed grinnikt even. 'Hij heeft wel een punt. Je moet niet zo pochen.'
'Ach, laat haar toch, Aiden.' zucht Lizzy. 'Ze is net pas wakker en dan ga jij haar al vervelen. En Alex kan ook wel even zijn mond houden.'
De piep die het hartslag aangeeft, begint ineens sneller te gaan en uiteindelijk kan ik plaatsen waar het vandaan komt. De gesloten deur helemaal achteraan de gang. De deur wordt even geopend en de oude Elramel komt naar buiten gelopen, alsof er nooit iets met haar is gebeurd. Ze draagt een lange, witte jas en haar gezicht staat strak, maar haar ogen zijn gevuld met paniek.
'Elramel!' roep ik vrolijk.
'Oh,' antwoordt ze. 'Hoi.'
Ze loopt naar ons toe en kijkt naar Lizzy.
'De situatie verslechterd,' meldt ze. 'Heeft er iemand van jullie tijd te helpen en wat van die bessen te plukken die helpt de onmenselijke cellen uit het bloed te halen?'
'Moeten we het hem zelf niet laten doen?' vraagt Aiden. 'Ten eerste verdienen mij ook vrij. Bovendien denk ik dat zijn eigen lichaam het wel alleen af kan.'
'Niet zo'n grote mond tegen mij, mannetje!' snauwt Elramel. 'Als we hem niet helpen, verliezen we hem nog!'
'Nou en?' bijt Aiden haar toe. 'Hij heeft toch niemand die om hem geeft. Hij heeft zijn eigen familie vermoord, dat is toch niet onze schuld?'
'Maar dan nog moeten we hem helpen,' vertelt Lizzy hem. 'Dat is ons doel.'
Aiden zucht geërgerd en haalt zijn schouders op.
'Best. Marco en Olivia hebben pauze. Ze zijn naar de keuken om wat te eten.'
Elramel knikt en rent weg, richting de keuken.
'Ik wil helpen!' roept Lily en ze wil opstaan, maar Lizzy houdt haar tegen.
'Ho eens even! Ik heb Olivia beloofd ervoor te zorgen dat jij niet weer weg loopt! Gisteren is je wond al weer opengegaan nadat je wegliep.'
'Nee,' zeg ik. 'Ze heeft gelijk. We moeten helpen.'
Ik gooi de dekens van me af en bevries. Mijn been. Waar eerst mijn onderbeen zat, zit nu een soort robotbeen. Wat is er gebeurd?
Ik pak de foto en de steen en probeer van hem weg te komen, maar met zijn wapen snijdt hij mijn been eraf en voel ik hoe een deel van mijn energie ook verdwijnt.
Oh ja, dat.
'Maak je maar geen zorgen, Agnes.' zegt Lizzy met een glimlach. 'Het is minder erg dan het lijkt.'
Ik schud mijn hoofd. 'Het is niet erg hoor, maar, wie is eigenlijk degene waar het niet goed meegaat?'
Lizzy zucht, maar ieder van ons kijkt haar nieuwsgierig aan.
'William.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Hoe zijn ze hier terecht gekomen?

    Hoezo is Alex er ook? Hoezo is Alex überhaupt in dezelfde ruimte als Agnes? Wie had gedacht dat dat goed zou gaan?

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Dat is een mysterie....

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen