Foto bij Hoofdstuk 31: frisse lucht

Drie dagen verder en Lizzy heeft me al een boel gezegd over dit alles. Zo vertelde ze dat Elramel deze plekken heeft gemaakt voor het geval dat. Lizzy heeft me ook een geheim toevertrouwd: ze is geen mens. Net als iedereen die patiënten helpt, is zij een elfje. Dit zijn officieel kinderen die iets is overkomen waardoor hun ouders niet voor hen kunnen zorgen. Zo was Lizzy dood geboren, alleen werd ze weer tot leven gebracht in het Rijk van Elfjes. Olivia's vader was overleden aan kanker voor ze zelf geboren was en haar moeder stierf tijdens haar geboorte. Marco's ouders waren beschuldigd van drugshandel en Marco was geboren in de gevangenis. Aiden heeft er nooit over willen praten. Maar ieder van hen zijn dus ook 12, ondanks dat ze 18 lijken. Dat komt doordat het Rijk van Elfjes niet gelijk gaat met tijd als hier. Wanneer ze hier zijn, worden ze dus ook niet ouder tot ze de zes jaar hebben ingehaald. Het klinkt raar, maar toch is het waar. Ook heeft ze me geleerd te lopen langs de bedden met mijn nieuwe been. Alex was me allemaal aan het uitlachen, maar ik reageerde er niet op. Die rotzak is gewoon jaloers op het feit dat k wel een leven heb. En vandaag mag ik eindelijk naar buiten! Elramel heeft Lizzy, Marco, Olivia en Aiden gister beveelt dat ze ons vandaag zouden meenemen naar buiten terwijl zij bezig zijn met William. Verder is iedereen weg, alleen Lucas ligt ergens verderop en de vrouw die naast me zit en een man van haar leeftijd naast haar. Lucas heb ik een aandacht gegeven, maar hij vroeg er ook niet naar. Alex wel en het lukte me simpelweg niet het te negeren. Al snel zie ik de vier elfjes aankomen die er nog steeds uitzien als mensen. Meteen gooi ik de deken weg en ga rechtop zitten. Lizzy loopt onmiddellijk naar me toe om me te helpen, net als de anderen. Alleen Alex heeft geen hulp nodig.
'Haha!' lacht hij. 'De held heeft hulp nodig van haar vriendinnetje, wie had dat gedacht?'
Het liefst snauw ik hem iets toe terug, maar Lizzy is me voor.
'Liever een held die geholpen wordt dan een hulpeloze verrader.' zegt ze kalm. Alex kijkt haar alleen maar woedend aan en uiteindelijk lukt het ook mij om uit mezelf op te staan.
'Ik wilde je dit met een reden laten zien,' zegt Lizzy. 'De zonsopkomst in de woestijn is mooier dan ze zullen denken.'
Ze loog niet. Het is prachtig. Aan de horizon zie je een enkele berg en de zonnestralen maken het plaatje duizend keer geweldiger. Het is adembenemend. We gaan zitten en Olivia heeft wat eten meegenomen, zodat we hier kunnen picknicken. We kletsen allemaal en het is echt heel gezellig. Alex maakt soms een stomme opmerking, maar Lizzy is doodstil. Ze kijkt soms even naar de zon die haar tijd neemt op te gaan. Aiden is er niet eens bij. We zitten op een bergje en hij zit op de helling naar de zon te staren, zijn benen bij elkaar getrokken en zonder te bewegen.
'Wat is er met hem?' fluister ik in Lizzy's oor.
Lizzy glimlacht zacht. 'Aiden is nu dan wel een harde, snauwerige jongen, maar dat is hij heus niet altijd geweest. Niemand is ooit geweest zoals ie vroeger was. Het zijn de dingen die we meemaken die ons onszelf laten vormen. Dat is ook zo met hem gebeurd. Kom, dan vertel ik je de rest.'
Ze staat op en loopt weg van de groep, een beetje naar beneden, maar niet zo dicht dat ze in de buurt zit van Aiden. Ik volg haar en alleen Lily werpt me een verbaasde blik toe, maar zodra Jeremy een grapje maakt, komt de melk uit haar neus van het lachen. Op het moment dat ik naast haar zit, begint Lizzy te praten.
'Ik leef al sinds mijn geboorte in het Rijk van Elfjes. Ik denk dat Aiden erbij kwam toen hij zo'n vier jaar was. Hij heeft me nooit iets willen vertellen over zijn familie, maar hij zag er kapot uit en dan nog die pestkoppen op school. Ik was zijn enige vriend toen, weet je. Normaal mochten we als kinderen nooit naar buiten tot de zon haar opgang had gehad, maar ik luisterde nooit en had het allang gezien. De dag dat ik het hem liet zien, was hij verliefd op de zon. Maar tegelijkertijd zei hij ook dat hij het allang had gezien. Ik begreep er niets van, maar trok me er niet veel van aan. De pestkoppen kwamen erachter en begonnen ons allebei veel meer te pesten en al deze herinneringen maakten hem zo hard en agressief, wie weet wat er daarvoor gebeurd is. Ik heb hem meerdere keren aangeboden te helpen, maar hij zei dat hulp voor lafaards was. Ik hoop dat ik de oude Aiden nog ooit terug krijg.'
Ze kijkt hem aan met ogen die iets in zich hebben dat ik nog nooit eerder heb gezien bij haar. Ze loopt nog een beetje naar beneden en gaat naast Aiden zitten. Ik ga ook iets dichterbij, zo dat ik hun gesprek kan horen.
'Kom,' zegt ze voorzichtig. 'Dan gaan we terug.'
'Waarom?' antwoordt hij zacht. 'Ik wil blijven. Ik voel me als een slaafje! Waarom wilde jij zo graag blijven?'
Blijven? Waar heeft hij het over?
'Omdat ze ons nodig hadden,' reageert Lizzy zonder enige woede of haat in haar stem. 'Per slot van rekening zijn we elfen. Dit is wat we moesten doen.'
'In dat geval wil ik geen elfje meer zijn. Ik wil alleen kunnen zijn, met de zon. Met degene die haar licht gaf aan mij toen ik het nodig had. De Vrouwe der Licht. Ik wil met haar kunnen zijn en haar voor altijd bij me kunnen hebben. Zij is degene die me echt hielp toen ik haar nodig had, dus waarom zou ik hier blijven, een stel nutteloze mensen helpen, als ik met haar door het leven kan gaan?'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel pijn het wel niet moet doen dat Agnes' been er gewoonweg af is gesneden. Dat moet echt zoveel zeer doen.

    Ik wil alleen kunnen zijn, met de zon.

    Dit klinkt heel erg als Icarus.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Nu je het zegtxD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen