William kijkt verward en geschrokken naar Alex. Sorry, wat had hij zojuist gevraagd? En waarom? Ik moet wel bekennen dat het raar is dat ik William nu meer mag dan Alex, nadat Alex ons verraadde. Ik bedoel, het is sowieso apart nu zo met William te kunnen praten. Hij was eerst een agressieve, intimiderende, harde mutant die over de gehele wereld wilde heersen en ervan genoot om mensen pijn te zien lijden. Nu is hij een verlegen, kwetsbare man. Dat is een ongelofelijk groot verschil. Eerlijk gezegd, mag ik hem nu wel. Hij is niet onaardig. Maar wat als de schurk in hem binnenkort weer naar boven komt?
'Eh,' antwoordt hij. Hij heeft ogenschijnlijk ook nog eens moeite uit zijn woorden te komen op dit moment. 'Nee, denk het niet. Ik hoop van niet.'
Dat hij het niet hoopt is al een goed begin, toch?
'W-Waarom vraag je dat?'
Onze blikken gaan naar Alex die zijn handen in zijn zakken gestoken heeft.
'Ja, Alex? Waarom vraag je dat?' herhaal ik. Alex haalt zijn schouders op. 'Zomaar.'
Hij verlaat de ruimte en ik wil ook gaan, alleen roept William me nog even.
'Agnes?'
Ik draai me om en kijk hem nieuwsgierig aan.
'Ja?'
Hij krabt even ongemakkelijk op zijn achterhoofd en even is hij stil. Dan vraagt hij dan eindelijk de vraag die hem al langer dwars lijkt te zitten.
'Waarom wilde je eigenlijk komen?'
'Wat bedoel je?'
Dit keer ben ik degene die stottert.
'Waarom wilde je met me praten, of weet ik veel wat je wilde doen? Ik was al verbaasd dat iemand naar mijn kamer wilde komen, zonder dat die persoon me wilde pesten, uitschelden, ga zo maar door.'
Ik glimlach.
'Oh, eh.' mompel ik. 'Ik kan je hartmonitor horen vanuit mijn bed en merkte dat veel mensen naar jouw kamer gingen met haast, dus wilde ik weten hoe het ging en zo. Niemand verdient het om pijn te lijden.'
'Bedankt daarvoor,' zegt hij en ik zie de dankbaarheid in zijn ogen glanzen. 'Ik bedoel. Ik heb zoveel misdaan. Ik heb mensen laten martelen, mensen laten vermoorden, zelf mensen vermoord of ze in mutanten veranderd onder andere. Als ik heel eerlijk mag zijn, was ik liever dood geweest zodat ik deze last niet meer mee hoef te dragen. Ik heb mijn familie uitgeroeid en zou niemand kunnen bedenken die überhaupt nog om me geeft. Dus het feit dat iemand al nadenkt over me, maakt me al blij. Dus dankjewel.'
Voelt hij zich schuldig? Ik kan zijn spijt zelf voelen en de schuldgevoel in zijn ogen zien branden. Ik leef met hem mee, ik weet hoe het is familie te verliezen-hoewel het eigenlijk zijn schuld is dat ik dat weet-en ik begrijp dat hij zich schuldig voelt, maar het verleden kan je nou eenmaal niet veranderen. Enkel de toekomst.
'Geen probleem,' antwoordt ik met een glimlach. 'Als je me ergens voor nodig hebt, kan je het altijd zeggen.
Hij glimlacht en gaat weer verder met zijn boek lezen zodat ik weg kan. Dan zie ik de vrouw die naast me ligt altijd. Jeremy is met haar aan het praten.
'Het is best grappig te beseffen dat jij werkte voor mijn aartsvijand,' zegt hij. 'Commandant Wing, was het niet?'
Is dat Wing?
'Ik vond die naam nog zo slecht niet.' antwoordt de vrouw. 'En ook zag ik er zo slecht toch niet uit?'
'Maar Mieke is leuker,' reageert Jeremy.
Wacht, is zij. Was Commandant Wing. Jeremy's zus? Mieke?!

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Waarom komt Alex overal zo makkelijk mee weg? Die mutanten zijn weer normaal, maar hij is nog steeds een eikel.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen