Foto bij Dining thirty two

Let op: heftig hoofdstuk.

Het is nu vier dagen geleden sinds het feestje bij ons thuis waar Liam kwaad is weggestormd met Ramona. Harry had Liam nog geprobeerd te bellen om het erover te hebben, maar Liam had alle oproepen genegeerd. Ik kan nog steeds niet geloven dat Liam geloofde dat ik Ramona voor slet had uitgemaakt. Waarom zou ik in hemelsnaam zoiets doen?
Maar vandaag heb ik geen tijd om daarop te focussen. Ik moet weer aan het werk en mijn patiënten zijn belangrijker dan het hele Ramona drama.
Over een week staat er iets leuks gepland. Harry gaat een aflevering voor een televisie programma draaien waarbij bekende mensen een dag meelopen bij verschillende beroepen. Ze hadden Harry benaderd om een dag mee te gaan lopen als arts in een ziekenhuis met.. juist, mij! Het leek ze een leuk idee en ook goed voor de kijkcijfers.
Ik vind het natuurlijk super leuk om mensen een kijkje te geven in mijn werk en om dat dan met Harry samen te kunnen doen is helemaal leuk. Ik kijk er dan ook al twee weken naar uit.
Ik rond de laatste dingen af wat betreft mijn make up en haal een borstel door mijn haren heen. Ik sta op en klik de lampjes uit waarna ik naar beneden toe loop en mijn ontbijt shake uit de koelkast pak.
Ik loop naar boven, de slaapkamer in en kijk naar Harry die nog lekker ligt te slapen. Ik druk een paar kusjes op zijn slaap en loop dan richting mijn auto waarmee ik vervolgens naar het ziekenhuis toe rijd.
Harry had pas om negen uur zijn eerste afspraak dus hij kon nog lekker uitslapen. Mijn shift daarentegen begint om kwart over zeven, dus ik moest er vanmorgen om half zes uit.
Ik parkeer op mijn eigen parkeerplek bij het ziekenhuis en stap uit. Nu is het nog heerlijk rustig in het ziekenhuis omdat alle patiënten nog liggen te slapen.
Ik loop naar mijn afdeling waar de overdracht straks gaat beginnen en pak mijn doktersjas uit mijn kleedkamer. Ik schuif mijn pieper aan mijn borstzak en klik hem vast aan mijn uniform, zodat hij niet kan vallen.
Ik drink mijn ontbijtshake met een mix van havermout, banaan, appel, water en kaneel op en spoel de beker goed om om hem vervolgens in mijn locker te zetten zodat ik hem vanavond mee kan nemen.
Ik hoop vandaag een beetje op een spannende dag zodat de dag lekker snel voorbij zal zijn. Ik bind mijn haren vast in een hoge strakke staart en stuur Harry nog gauw even een berichtje dat ik op werk ben. Ik stop mijn telefoon in mijn de zak van mijn doktersjas en loop de overdrachtsruimte in. Ik pak een kop koffie en ga zitten aan tafel terwijl er wat artsen en assistenten binnenkomen en gaan zitten. Dr. Hennes neemt plaats naast mij en gaat zitten.
“Morgen Dickens. Klaar voor vandaag?” vraagt hij. “Altijd! Ik hoop op een beetje actie vandaag, jij niet?” vraag ik. “Zeker!” grijnst hij. “Al hebben we wel een geplande operatie staan. Een hart operatie.” zegt hij. “Ja, maar buiten dat hoop ik op wat actie dan.” grinnik ik.
Dr. Hennes moet lachen. “We zullen zien...” zegt hij. Nadat de overdracht is geweest gaan we de afdeling op en begin ik aan mijn ronde. Ik ga de patiënten langs, stel me aan ze voor en onderzoek ze. Ik ga langs de patiënt die we zo dadelijk gaan opereren en licht hem in over de operatie die ik ga uitvoeren. Ik loop de kamer uit en loop naar de operatie kamers om mezelf klaar te maken voor de operatie. Ik was mijn handen en trek de beschermende kleding aan terwijl ondertussen de patiënt wordt binnen gereden. Zodra de patiënt onder narcose is beginnen we met de operatie en na drie uur zijn we klaar. Ik loop met de patiënt mee naar boven en geef de orders voor de check ups door aan de verpleegkundigen. “Laat het me alsjeblieft weten als hij op wat voor manier dan ook achteruit gaat.” zeg ik. De verpleegkundige knikt. Mijn pieper gaat af, een spoedgeval op de eerste hulp. Ik ren er gauw naar toe en kom de kamer in waar de chaos gelukkig minimaal is.
“Oke, wie geeft me een update?” vraag ik. “Patiënt is een 23 jarige jongen, is gevonden op straat met een schotwond in zijn borstkas. Niet aanspreekbaar maar reageert nog wel op pijnprikkels.” Ik knik en begin te handelen.
“Is de schutter gepakt?” vraag ik. “Nee nog niet.” geeft een van de collega’s aan. Ik knik even en begin dan te handelen, de jongen is als snel stabiel genoeg om naar de OK te gaan en word vervoerd, dus ik ga naar de volgende patiënt. Terwijl ik bezig ben met mijn onderzoek vliegt opeens de deur open waardoor we allemaal opschrikken.
In de deuropening staat een grote blanke man met donker haar, hij kijkt verward uit zijn ogen en heeft de arm vast van de verpleegkundige die aan de balie zat. Mijn ogen worden groot als ik zie dat hij een handpistool in zijn hand heeft.
“LAAT HEM LOS.” roept de man. “NU!” hij richt het pistool op het hoofd van de verpleegkundige, waarna we de jongen loslaten.
“Waar is de jongen die net is binnen gebracht?!” roept de man.
Angstig kijk ik naar de man. Ik voel mijn handen trillen en mijn benen beginnen ook te trillen. Ik mag nu niet in paniek raken. Ik moet rustig blijven. Mijn ademhaling gaat ondertussen sneller terwijl de man blijft schreeuwen. “IK ZEI STOPPEN!” Ik kijk op naar een collega die doorgaat met handelen. “We mogen niet zomaar stoppen meneer...” stamelt hij, redelijk kalm overkomend, maar ik zie de paniek in zijn ogen.
“STOPPEN!” buldert de man. Hij duwt de verpleegkundige opzij en loopt op ons af. Hij grijpt mij vast waardoor ik een paniekerige kreet uitlaat. Hij zet het pistool tegen mijn slaap aan. Ik voel tranen over mijn wangen lopen.
“Ik geef je nog één laatste waarschuwing...” zegt hij.
“Jij wilt wel blijven leven hé lieverd...?” zegt hij in mijn oor. Ik knik angstig. Mijn adem stokt in mijn keel. Langzaam laat de jongen de patiënt los en steekt hij zijn handen omhoog als teken dat hij zich overgeeft.
“Dat dacht ik al....” zegt hij waarna hij me loslaat. Een opgeluchte zucht verlaat mijn lippen terwijl ik naar mijn collega kijk. “Wat is je naam?” vraagt de man aan hem.
“Jason.” stamelt hij. De man knikt. Dan ineens haalt hij de trekker over en zakt Jason in elkaar. Geschrokken sla ik mijn hand voor mijn mond en begin ik te huilen.
“Jij. Jij gaat met mij mee.” zegt hij tegen mij. Hij pakt mijn arm vast en trekt me mee. “W-waar gaan we heen?” vraag ik stamelend.
“We gaan even een bezoekje brengen aan een vriend...” zegt hij met een lach en neemt me mee. Ik loop met hem mee terwijl ik, nog steeds in paniek, me zo sterk mogelijk probeer te houden. Wat wil deze man?! Zou dit de schutter zijn van de jongen die we net hebben gered?
“Waar is de jongen die net is binnen gebracht?!” vraagt hij. “I-i-in de operatie kamer.” stamel ik. “Breng me erheen.” beveelt hij me en geeft me een duwtje. Ik knik zacht en voel mijn handen en benen trillen terwijl ik richting de liften loop. Met trillende handen duw ik voorzichtig het liftknopje in. De seconden lijken wel uren te duren. Tranen lopen over mijn wangen heen. Ik wil dat de politie nu direct hier komt en me hier weghaalt..
De liftdeuren maken het welbekende “ping” geluidje en gaan open. We stappen in en ik druk de operatie kamer knop in. Ik hou mijn pas voor de lezer en kijk toe hoe de deuren sluiten.
“He-heb jij hem n-neergeschoten?” vraag ik angstig. Hij valt even stil, maar begint dan te lachen. “Wat denk je zelf, liefje..?” vraagt hij. Ik bijt zachtjes op mijn lip. “Nou?” Ik wil wat zeggen maar ik kan niks meer uitbrengen van angst.
“IK VROEG JE WAT!” buldert hij. Snel knik ik. “J-ja-ja....” stamel ik angstig.
Hij lacht. “Dat heb je goed meissie.” zegt hij. De liftdeuren openen zich en we lopen eruit. “Breng me naar de operatie kamer.” zegt hij en pakt mijn arm weer vast. Ik loop met hem mee. “Ik... w-weer niet waar hij ligt.” zeg ik. “Dan zorg je maar dat je het weet. Al moeten we al die kamers af” snauwt hij. Ik knik en loop langs de kamers, waar ik naar binnen kijk. Dan herken ik de jongen maar ik besluit om nog eventjes verder te kijken om zo mogelijk wat tijd te rekken. Ik kijk verder. “Hij is hier misschien nog niet binnen gebracht...” lieg ik. “Het kan zijn dat hij nog wacht op een plek in de OK...” stamel ik. Dan klinkt er een stem door de speakers.
“Dit is een bericht aan de schutter die rondloopt in het ziekenhuis. De politie heeft het ziekenhuis omsingeld, je kan geen kant meer op. Als je jezelf niet binnen vijf minuten overgeeft komen er SWAT teams naar binnen om je te arresteren.” De man kijkt op. “HEB JIJ GEBELD?!” roept hij kwaad.
Ik schud wild mijn hoofd. “I-ik-ik was de hele tijd bij u.” Stamel ik. Hij knikt bedenkelijk. “Breng me naar de wachtruimte voor de operaties.” zegt hij. Ik knik. “Dan moeten we weer naar boven.” stamel ik.
We nemen de lift weer naar boven en komen in op de verkoeverkamer. De verpleegkundigen kijken me angstig aan. “Ligt de p-patiënt met de schotwond hier?” vraag ik. De verpleegkundige schud haar hoofd van nee. Onmiddellijk word ik aan mijn arm naar achter getrokken en tegen de muur gedrukt door de man.
“Je speelt een spelletje met mij hé. Ik heb een hekel aan liegen dame.” waarschuwt hij me en zet zijn pistool tegen de zijkant van mijn hoofd. “Ik ga het je nog één keer vragen. Waar. Is. De. Jongen?” zegt hij dreigend terwijl hij het pistool tegen mijn hoofd drukt. Paniekerig huil ik. “Alsjeblieft... Ik... Ik heb niks fout gedaan, ik.. we-weet het ook niet... Laat me alsjeblieft gaan.” snik ik. “Niet tot je me bij hem brengt!” roept hij terwijl hij hard tegen mijn neus slaat. Een scherpe pijn trekt door mijn gezicht heen en even zie ik sterretjes voor mijn ogen.
Ineens vliegen de deuren open en komen er arrestatie teams binnen die de man omsingelen. Nog altijd staat het pistool tegen mijn hoofd aan. “Laat haar los.” hoor ik een van de politie mannen zeggen. “Geef je over. Dit is je laatste kans.” zegt hij. “Nooit! Hij zal boeten voor wat hij mijn zoon geflikt heeft!” roept de man. “Deze dame heeft er niks mee te maken.” zegt de agent kalm. “ZE LOOG TEGEN MIJ!” Schreeuwt hij. Ik hoor een trekker overgaan en een knal en dan laat de man mij los en grijpt hij naar zijn been. Zijn pistool valt op de grond en het arrestatie team komt op hem af. Ik zie dat hij zijn pistool pakken wilt maar ik schop hem gauw verder weg. De man word gearresteerd en ik voel twee stevige armen mij wegdragen van de verkoeverkamer. Ik barst in tranen uit en voel de man mij omhelzen. “Je bent veilig.. Oké? Rustig maar. Je hebt het heel goed gedaan. Je bent veilig. Hij is opgepakt.” achter hem word de man meegenomen. Ik leg al snikkend mijn hoofd tegen de man zijn schouder en leg mijn nog altijd trillende hand voor mijn mond. Ik kan niks anders uitbrengen dan geluiden tussen het huilen door. Ik wil nu maar één ding en dat is zo snel mogelijk weg hier en Harry zien.
“Kom...” de man neemt mij mee de trappen af richting de centrale hal van het ziekenhuis naar buiten. Eenmaal daar zie ik, naast heel veel camera’s en journalisten Harry staan, met zijn rug naar me toe. Ik zie aan hoe hij doet dat hij onrustig is. Hij draait zich om zodra hij voetstappen hoort en kijkt me met betraande ogen aan. “Jess.... Oh Jess....” zegt hij direct en kijkt me bang aan. Ik ren op hem af en vlieg hem huilend in zijn armen. “Harry....” snik ik terwijl we elkaar stevig vastgrijpen. Het gevoel wat door me heengaat zodra ik zijn armen om mij heen voel is immens. Ik voel me direct warm en veilig. Harry houdt me vast alsof ik elk moment uit zijn armen kan glippen.
“Ik ben zo blij dat je er nog bent love... Ik was zo bang...” fluistert hij. “Ik ook...” fluister ik zachtjes terug. Hij knikt. “Sssh... Je bent veilig nu bij mij oké?” zegt hij. Hij laat me langzaam los en neemt mijn gezicht beet in zijn handen. Hij drukt een lange kus op mijn lippen. ''Oh liefje, jezus... Wat moet dit heftig geweest zijn voor je, ik ben zo blij dat ik je in mijn armen hebt.'' zegt hij zachtjes. Ik knik zachtjes. “H-hij heeft Jason neergeschoten...” stamel ik. “I know love...” zegt Harry zachtjes. “Heeft hij het overleefd?” Harry valt even stil. “Doordat jij de man hebt meegenomen konden ze gauw gaan handelen. Hij is stabiel vertrokken en wordt nu geopereerd...” zegt Harry. Ik knik. “Kom laat je even nakijken... Je neus bloed nog en het ziet er niet heel goed uit..” zegt hij. Ik knik zacht en volg Harry naar de ambulance, die me nakijken en constateren dat mijn neus gebroken is. Ik word schoongemaakt en mijn neus wordt met flinke pijn rechtgezet en ingespalkt terwijl ik instructies meekrijg.
“Je mag haar meenemen... Je bent heel dapper geweest Jess. Je hebt het leven gered van de jongen op de operatie kamer en van je collega hoor ik net.” zegt de ambulance broeder. Het komt niet eens volledig binnen wat hij zegt. Ik voel me verdoofd, alsof ik heel ergens anders ben dan hier. Harry legt zijn jas om mijn schouders. “Kom, love... Ik neem je mee.” zegt hij. Ik knik zachtjes en volg hem door de menigte naar zijn auto, waar we instappen en we, terwijl ik beduusd voor me uit staar, naar huis toe rijden.

Dag lieve allemaal,
Allereerst mijn excuses voor het 1,5 week niet uploaden. Ik heb inmiddels weer een nieuw hoofdstukje voor jullie.
Privé is er echt enorm veel aan de hand momenteel in combinatie met afstuderen, het was me even teveel.

Liefs en tot snel,
Robin.

Reacties (3)

  • LaureWithAnE

    Hey Girl. Mijn inbox staat altijd open hé. Alles op je eigen tempo, we hebben geduld. xo

    1 jaar geleden
    • Phuque

      ❤️

      1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    wauw hoop maar dat z egeen trauma krijgt....
    mooi verhaal

    1 jaar geleden
    • Phuque

      😘😘

      1 jaar geleden
  • RiverWild

    Hee wat een hoofdstuk! Lijkt mij verschrikkelijk om mee te maken. Ik hoop dat het ondanks je omstandigheden goed met je gaat! Je mag mij altijd een prive bericht sturen als je je hart wilt luchten! Liefs!

    1 jaar geleden
    • Phuque

      ❤️

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen