Weer is er een week voorbij en ik was gelijk over Mieke. Zij was Wing en de man naast haar-die overigens van haar leeftijd was-was Claw! Het is raar dat ik nu bevriend met ze ben. Wacht eens.
Wing kijkt alleen maar naar Jeremy. Jeremy lijkt precies te weten wat er is, alsof ze kunnen communiceren met oogcontact en hij lijkt minder problemen met haar te hebben dan met alle andere mutanten.
Waarom had ik het nog niet door? Waarom ben ik zo'n idioot? Omdat ik het kan. Slaat werkelijk waar helemaal nergens op.
'Agnes!' hoor ik Lizzy roepen terwijl ze de kamer uitkomt waar William ligt. 'Elramel wil wat rust, dus vind je het goed als jullie vier met William even naar buiten gaan? Elramel beweert dat dat het meer kan helpen. Frisse lucht.'
'Ja tuurlijk.' antwoord ik. 'Met veel plezier.'
Ze kijkt me dankbaar aan en gaat weer terug naar Williams kamer. Mijn vrienden kijken me boos aan.
'Wat?' vraag ik een beetje verward. 'Is er iets?'
'Waarom zei je ja?!' vraagt Jeremy ziedend. 'Je beseft toch wel dat hij eerst onze aartsvijand was!?'
'Nou en?' kaats ik terug. 'Mieke was dat ook en kijk eens hoe jullie nu met elkaar omgaan!'
Mieke haalt haar schouders op. 'Je vergeet dat ik er niks aan kon doen.'
Ik zucht geërgerd. 'Als jullie niet mee willen, gaan jullie dan toch ook niet mee?'
En jullie kennen zijn verhaal niet, zeg ik nog even in mijn hoofd. Ik weet niet wat ze reageren als ik het hardop zou zeggen, maar ik denk ook niet dat ik dat graag zou willen weten. De deur van zijn kamer gaat voorzichtig open en William komt naar buiten gelopen. Hij ziet er al een stuk beter uit. Zijn wangen hebben iets meer kleur en zijn infuus is eruit geraakt. Wel lijkt hij zichzelf kleiner te maken, door zijn schouders omhoog te doen en zijn handen in de zakken van zijn hoodie. De capuchon heeft hij ver over zijn hoofd zodat zijn ogen er onzeker uitkomen.
'Hoi!' roept Lily. 'Heb je je boek niet mee?'
Zo te horen is die gekke Lily meer geïnteresseerd in zijn boek dan in het feit dat hij eens een schurk was.
'Eh, nee.' stamelt hij. 'S-Sorry.'
'Is niet erg,' mompelt Lily. Zij is nog een beetje vriendelijk tegen hem, alleen op een apart manier. Waar hebben die jongens toch problemen mee?
'Maar oké,' reageert Alex. 'Laten we gaan, dan kunnen we snel weer terug.'
Iedereen gaat, alleen ik voel dat iemand me pols pakt. Ik draai me om en kijk in de ogen van Lizzy. Ze staan dankbaar.
'Fijn dat je dit wilt doen.' fluistert ze in mijn oor. 'Hij zag niet echt een reden meer om wakker te worden, maar het feit dat iemand over hem nadenkt op een goede manier, zorgt ervoor dat hij dat liever doet. Mensen als hij, mensen die een moeilijk leven hebben of hebben gehad, hebben het zwaar als ze niemand hebben om mee te kunnen praten. Jij hebt hem vergeven en Lily zo te zien ook.'
Ik draai me om en kijk naar Lily wie vol plezier rondjes aan het huppelen is om William terwijl ze wat vertelt over aliens op eenhoorns die tikkertje doen met feeën op draken. Het slaat werkelijk nergens op. Ik kijk weer naar Lizzy.
'Dat is het juiste om te doen.'
'Dat is het inderdaad.' zegt Lizzy instemmend. 'Vergiffenis is de sleutel voor alles.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    'Vergiffenis is de sleutel voor alles.'

    Behalve Alex. Alex verdient alleen maar haat.

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oké, aan de andere kant is Alex ook maar gewoon een kind dat in een oorlog terecht is gekomen, maar hij is best wel een eikel.

      1 jaar geleden
    • MissEL

      Ik kan het niet ontkennen

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen