Het was een klap in zijn gezicht – de gedachte dat ze hun kind wilde laten weghalen. Zoals gewoonlijk dacht ze alleen maar aan zichzelf. De verleiding was groot om terug te schreeuwen, om de frustratie eruit te knallen die die paar woorden hem brachten. Na alle ruzies die ze hadden doorgemaakt wist hij echter wel beter. Kalm blijven, daar werd zij ook kalm van.
      ‘Je hebt net ontdekt dat je zwanger bent, lieverd. Slaap er op z’n minst een nachtje over voordat je een besluit neemt.’ Hij legde een hand tegen haar onderrug en leidde haar subtiel naar de bank.
      Ze werkte niet echt mee – al haar spieren stonden stijf. ‘Ik hoef nergens over te slapen! Waarom zou ik in godsnaam van gedachten veranderen.’
      De woorden sneden door hem heen. Hij probeerde rustig door te blijven ademen en niet boos te klinken, eerder redelijk. ‘Omdat het mij pijn zou doen, Alex.’
      Ze rolde haar ogen. ‘Ga jij even dramatisch doen.’
      Een ongelovig lachje rolde over zijn lippen. ‘Jij vindt dat ík degene ben die dramatisch doet? Jij breekt hier het hele huis af.’
      Als een koppig kind trok ze haar schouders op. Hij duwde haar naar de bank toe, zakte er op neer en trok haar op schoot. Direct probeerde ze op te staan, maar hij sloeg een arm om haar heen.
      ‘Nee. Blijf zitten.’
      Woest draaide ze zich om, ze probeerde hem met haar elleboog in zijn gezicht te beuken. Hij kende haar echter langer dan vandaag en greep haar onderarm vast.
      ‘Kappen nou. Wat bereik je ermee als je mij slaat?’
      ‘Dat je me verdomme loslaat, lul!’
      ‘Dat wil je helemaal niet. Niet echt. Jij wordt alleen agressief als je in paniek bent, als je bang bent dat je gaat huilen.’
      Ze rukte met haar arm en schopte tegen zijn enkels. Hoe venijnig ze ook deed, ze was nog steeds een meisje en hij was sterker dan zij. Aan haar gezicht zag hij dat het gevecht tegen zichzelf haar uitputte. Uiteindelijk zakten haar armen naar beneden en boog ze verslagen haar hoofd. Juice sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zijn borst. Ze duwde haar wang stevig tegen zijn borstkas en hij hoorde hoe ze zijn ademhaling overnam.
      Zeker tien minuten gingen voorbij voor Alex schichtig opkeek. Hij glimlachte bemoedigend naar haar. Ze keek weg, maar haar vingers vlochten zich langs die van hem. ‘Ik begrijp niet hoe je het met me uithoudt,’ zei ze zacht.
      ‘Nou het duurde even voordat ik de gebruiksaanwijzing doorhad, maar het gaat me nu wel goed af geloof ik.’ Hij legde een hand tegen haar wang en dwong haar gezicht omhoog, zodat ze hem aankeek. ‘We hebben een relatie, weet je nog? We doen dit samen. Wat we ook besluiten.’
      Ze knikte aarzelend en keek hem vluchtig aan. ‘Ik wil het echt niet Juice.’
      Hij probeerde de teleurstelling de baas te blijven. Het idee dat hij een zoon of dochter zou kwijtraken voordat het geboren werd, stak. Zelfs al was het zo klein. Hij wist zeker dat hij nooit meer op dezelfde manier naar een klein kind zou kunnen kijken; steeds zou hij zich afvragen hoe zijn eigen jongen of meisje eruit zou hebben gezien. ‘Je moet nog maar een paar maanden, Alex. Dan is je prospectavontuur voorbij. Je hebt een hoop offers gebracht, maar moet echt alles voor die top rocker wijken? Zeker iets wat je zoveel vreugde kan brengen? Ik weet dat je bang bent dat je geen doel meer zult hebben. Dit is toch juist een mooi doel?’
      ‘Wat, huisje boompje beestje spelen?’ snoof ze. ‘Nee bedankt.’
      ‘Wat wil je dán?’ vroeg hij.
      ‘Weet ik veel. Ik zie wel wat er op m’n pad komt.’
      ‘Dít komt op je pad, Alex.’
      Ze sloeg haar ogen naar hem op en hield zijn blik vast. Haar kaken waren strak. ‘Zeg eens eerlijk, Juice. Zie je mij met een kinderwagen lopen?’
      ‘Bijna al mijn broeders hebben ooit met een kinderwagen gelopen. Waarom jij dan niet?’
      Ze beet op het ringetje in haar lip, leek daar even geen antwoord op te hebben.
      ‘Dat is anders,’ zei ze toen. ‘Zij hoeven er niet de godganse dag op te passen.’
      ‘Jij ook niet. We kunnen best wat regelen. Er zijn zat Croweaters die graag oppassen.’
      ‘Jij wilt dat een hoer je kind opvoedt?’ snoof ze.
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb meer bedpartners gehad dan de meeste Croweaters. Maakt dat me een slechte vader?’ Daar had Alex niet echt een weerwoord op. Hij streek met zijn duim langs haar wang, en vandaar naar haar lip. ‘Ik hou van je, Alex. Ik wil het niet uit je hoofd praten, maar beloof me alsjeblieft dat als je een abortus wilt laten doen, dat je het niet achter mijn rug om doet. Dat we het samen doen. Maar denk er alsjeblieft eerst nog een tijdje over na.’
      ‘Ik weet niet wat er nog te denken valt,’ mompelde ze, haar vingers bestuderend.
      ‘Je bent bang,’ zei hij. ‘Je bent doodsbang. Maar ik ken je Alex. Jij hebt je nog nooit door angst laten tegenhouden. Sterker nog; normaal motiveert het je juist, je vindt er je kracht in. Ik wil gewoon niet dat je jezelf later een lafaard gaat vinden. Je kunt zoiets nooit meer terugdraaien.’
      Ze sloot haar ogen even. Een traan gleed langs haar wang naar beneden.
      Het brak zijn hart om opnieuw geconfronteerd te worden met hoe gebroken zijn vriendin was. Hij wenste dat zijn liefde al haar wonden kon genezen, maar zo makkelijk was dat niet. Hij bracht zijn lippen naar haar wang en ving de druppel met zijn lippen op. Ze rilde bij de aanraking.
      ‘Ik weet dat je er lang alleen voor hebt gestaan, dat je voor je broertje hebt moeten zorgen. Misschien geef je jezelf zelfs wel de schuld voor zijn dood, omdat hij misschien nooit in een motorclub terecht was gekomen als jij dingen anders had gedaan. Maar Kip was een geweldige gast, Alex, en ik geloof dat hij dat grotendeels aan jou te danken heeft. Je hebt een goeie invloed op mensen, ook al zie je dat zelf misschien niet. Zonder jou… zonder was ik er niet meer geweest. Was Kozik er niet meer geweest. Was Rita er niet meer geweest.’
      Bij het horen van Rita’s naam gleed haar hand even naar haar buik. Ze staarde ernaar.
      ‘Het is mijn schuld dat haar kindje dood is. Is het – is het niet cru als ik krijg wat zij is kwijtgeraakt?’
      ‘Nog een kindje uit de wereld wegnemen is ook cru,’ antwoordde hij zacht.
      Ze kromp in elkaar, de woorden raakten haar hard.
      Hij had een beetje spijt van zijn woorden en probeerde ze uit te leggen. ‘Weet je… We zijn zo dicht bij de dood geweest. Jij. Ik. We zijn mensen verloren, lief jij bent zóveel mensen verloren. Heb je daardoor niet het gevoel dat je… dat je het leven moet respecteren?’
      ‘Dat ik niet nog meer moet kapotmaken bedoel je?’ Ze klonk verbitterd.
      ‘Nee. Jij had niets met de dood van je ouders te maken, noch met die van Kip, met die van Piney, van Opie. Maar die zijn je wel ontnomen. Ik wil gewoon niet… dat je nog meer kwijtraakt. Dat we – dat we nog meer kwijtraken.’
      Eindelijk sloeg ze haar ogen weer op. Tranen glansden in haar ogen. ‘Denk je echt dat ik een goede moeder kan zijn, Juice?’
      ‘Ja,’ antwoordde hij zonder te twijfelen. ‘Je bent de meest bad ass vrouw die ik ooit heb ontmoet, Alex. Ik geloof dat je je kind, je gezin, tegen elke prijs zal beschermen. Dat je alles wat in je macht ligt zal doen om je kind te geven wat jij zelf gemist hebt. Ja – ik weet dat je woedeaanvallen hebt. Maar vergeet ook niet wat voor leven je nu leidt. De wereld denkt al bijna een jaar dat je een man bent, dat doet iets met je, zorgt voor hoge stresslevels. Straks is dat weg. Straks ben je gewoon Alex. Alex Epps.’ Een blos kleurde zijn wangen toen hij haar hand optilde en een kus gaf op haar ringvinger. ‘Alex Ortiz, op een dag, hoop ik.’
      Ze draaide zich om zodat haar bovenlichaam naar dat van hem gericht was en ze hem aankeek. Haar vingers streken langs zijn nek en lieten het kippenvel daar opkomen. Zachtjes drukte ze haar lippen tegen die van hem, haar tong volgde al snel.
      Hij kuste haar terug, teder, vol verlangen.
      Ze trok zich ietsje terug, streek met haar duim over zijn onderlip. ‘Ik hou van je, Juice.’
      ‘Ik hou ook van jou.’
      ‘Ik zal niet vergeten wat je vandaag allemaal hebt gezegd. Maar ik – ik heb tijd nodig. Mijn hoofd is een chaos.’
      ‘Snap ik lief.’ Hij kuste haar. ‘Zal ik de chaos in je hoofd even het zwijgen opleggen?’ Hij kuste haar nek, grijnsde toen hij haar scherp adem hoorde halen. Zijn handen gleden over haar rug, kropen onder haar shirt. Ze deed zelf haar kutte uit, hij trok haar shirt over haar hoofd.
      Net toen zijn lippen die van haar weer vonden, ging zijn telefoon. Eerst negeerde hij het, daarna slaakte hij een zucht en trok het ding uit zijn broekzak.
      Kozik, las hij. Hij liet zijn hoofd tegen dat van Alex rustte; hij was de man even helemaal vergeten.
      ‘Nou gaan we het krijgen,’ mompelde hij, en hij nam met tegenzin het telefoontje aan, bang dat Jax anders degene was die daarna gebeld werd.


Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Alex moet doen wat ze wil en zich niet laten beïnv loeden door juice. Baas in eigen buik;)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wauw Juice! Topper! Hij heeft de gebruiksaanwijzing gevonden. Mooi hoor ❤️ ben benieuwd wat ze besluit. Ow wat zij besluiten eigenlijk.
    ❤️

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen