Foto bij H56: Gesprek met Lina ~ Nick

Neuriënd zat ik op de grond van de hotelkamer terwijl ik op mijn laptop aan het typen was. Mijn staarten lagen om mij heen en ik glimlachte ontspannen. Iemand had geprobeerd om een virus in mijn creatie te brengen, maar dat was mislukt dus pakte ik die persoon nu terug en controleerde tegelijkertijd de firewall. Toen ik klaar was, legde ik mijn laptop opzij en pakte de brief terug die Saida mij de vorige dag had gegeven. Mijn glimlach verdween en ik opende hem. Over het algemeen was het een verslag van de Raad over wat er nog in Japan was gebeurd en wat er tijdens de vergadering was besproken. Het laatste deel van de brief ging echter over Khana…
‘Wij willen nog afsluiten met nieuws over Khana Davis, de vrouw waarmee je reist. We hebben de Raad van de Verenigde Staten gevraagd om ons nieuws over haar te sturen, maar haar verleden staat niet in hun database. We kunnen haar verleden traceren tot haar 14de, de dag waarop ze geadopteerd werd. Er staat echter geen info over de periode daarvoor of zelfs maar over het weeshuis. We hebben de andere Raden over de hele wereld gevraagd om in hun database te zoeken, maar momenteel hebben we nog geen antwoorden gekregen. Nick, ze is nu in categorie ‘U’ en is dus niet te vertrouwen. Hou haar goed in de gaten en elke info over haar verleden dat je vindt, moet je doorspelen. Qiuri heeft nog steeds niets gezegd, dus we rekenen op jou.’

Met een diepe zucht vouwde ik de brief weer op en stak hem weer veilig in mijn broekzak. Wat moest ik nu doen? Ze deed altijd mysterieus en ontwijkend als het over haar verleden ging, dus ik wist niet of ik wel info uit haar zou krijgen… Piekerend nam ik mijn laptop er weer bij om mezelf wat af te leiden. Kort keek ik naar onze koffers in de hoek van de kamer, maar besloot dat ik niet nog eens ging checken of al onze spullen er in zaten. We zouden over enkele uren doorreizen naar Kenia en van daaruit naar Tanzania gaan. Terwijl ik bezig was, klopte opeens iemand op de deur en mijn oren schoten verrast omhoog. Khana was aan het ontbijten beneden en ze had een sleutel, dus het moest iemand anders zijn. Ik ging terug naar mijn menselijke gedaante en liep naar de deur, terwijl er opnieuw geklopt werd. Toen ik open deed, steeg mijn verbazing nog meer. “Euhm… hoi? Kan ik helpen?” vroeg ik aan de roodharige elfin die nu voor mij stond. Als ik me niet vergiste, was haar naam Lina…

“Hey Nick, is Khana er?” vroeg Lina en probeerde langs mij heen te kijken. Ik schudde mijn hoofd en zei: “Nee, ze is beneden aan het ontbijten, maar ze komt waarschijnlijk zo meteen terug.” “Ah zo, mag ik dan hier wachten?” vroeg ze en ik knikte en liet haar binnen. Ze liep meteen naar de zetel bij het raam en liet zich er tevreden in vallen. “Hoe ben je tot hier geraakt?” vroeg ik, doelend op haar uiterlijk en vreemde klederdracht. “Gewoon… Baruhelma heeft me een amulet gegeven waarmee ik een dag onder de mensen kan komen”, vertelde ze nonchalant en ik ging op bed zitten. De brief spookte even door mijn hoofd en ik zuchtte. Dit was eigenlijk het perfecte moment… “Zeg eens, Nick… Hoe ken je Khana eigenlijk?” vroeg Lina plots en ik keek haar verrast aan, maar zei toen: “Via het internet… Ik zocht iemand om mee te reizen en zij heeft toen geantwoord, waardoor we met elkaar in contact zijn gekomen. En jij?”

Lina speelde wat met de ringen om haar vingers en zei toen: “Wel… ik ben nooit goed geweest met mensenjaren, dus ik kan niet exact zeggen hoe lang ik haar ken… We waren met de nomadenelfen op bezoek om Mathilda te ontmoeten en zij was bij haar. We hebben wat gesproken en ik had haar beloofd om nog eens langs te komen, maar dat is er sindsdien niet meer van gekomen… Tot nu dus.” Ik knikte en vroeg toen: “Weet jij vanwaar ze komt?” Lina keek me raar aan, maar zei: “We praten normaal niet over vanwaar we komen of waarom we daar zijn geraakt, maar het is algemeen bij ons geweten wat haar overkomen is. Arme Khana toch, ze had alles en iedereen verloren en toch is…” “Lina!” riep een stem opeens en geschrokken draaide ik me om. Ik was zo aandachtig aan het luisteren naar Lina’s verhaal dat ik Khana niet had horen binnenkomen.

Khana zag bleek en keek onrustig van mij naar Lina en terug. “Khana!” riep Lina vrolijk en sprong op haar af. Het leek alsof ze Khana’s staat niet door had en trok haar in een verstikkende knuffel. “Lina, waar hebben jullie het over gehad?” vroeg Khana en ze probeerde nonchalant te klinken, maar de onrust in haar ogen was nog steeds te zien. “Oh, gewoon… Hoe we jou hebben ontmoet en zo… Ik ben zo blij om je nog even te zien, het is al te lang geleden”, zei Lina vrolijk en Khana knikte wat beduusd. Ze keek me nog even aarzelend aan, maar wendde zich toen volledig tot Lina. Ik wist niet of deze info nuttig was, maar het was heel duidelijk dat de elfen meer over Khana wisten…

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Hmmm, ik wou dat ik een elf was, dan wist ik ook meer over Khana. Ze is nogal mysterieus...
    Haha nee hoor.
    Mooi geschreven weer!😊

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen