Buiten is altijd fijn. Lily gaat even een rondje rennen; ze zal wel vol zitten met energie. Jeremy lacht ervan en Alex is gewoon doodstil. Zodra William buiten is, sluit hij zijn ogen en ademt de frisse lucht. Hij glimlacht even en doet zijn capuchon af. Wel houdt hij nog steeds zijn schouders omhoog en zijn handen in zijn zakken. Ik kijk naar de helderblauwe lucht en de zon die hoog boven de wolken aan het glinsteren is. Enkele vogels vliegen in een V-vorm naar de lichtgevende bol. Aan de horizon zijn een paar busjes zichtbaar van mensen die daarin slapen.
'Kom,' zegt Alex met een vaste stem. 'Hoe sneller we gaan, hoe sneller we klaar zijn.'
'Volgens mij heeft Alex er niet heel veel zin in,' merkt William op.
Nee goh, denk ik verbitterd. Alex is de laatste tijden sowieso een klootzak.
'Hij is, veranderd.' mompel ik denkend aan hoe hij vroeger was. Zachtaardig, zorgzaam en nog zoveel meer. Maar nu is hij een vervelend mannetje. Geen idee waar het van komt ook. Zou ik mijn oude vriend ooit nog terugkrijgen? Ik word al snel uit mijn gedachten getrokken wanneer er een busje aankomt met een stel mensen. Ze stoppen en de deur gaat open en er staan een stel jongens in. Ik gok ze zo in de 19, 20 en ze hebben een onheilspellende grijns op hun gezicht.
'Kijk eens wie we daar hebben!' lacht een van hen. 'William the Conqueror! Verdrietig omdat je verslagen bent door een klein kind?!'
Ze lachen hem gewoon uit. Ze maken hem gewoon belachelijk. Ze pesten hem gewoon. William kijkt verdrietig naar beneden en mijn medelijden met hem groeit. Het liefst zeg ik iets veel harders terug, maar daar ben ik niet zo goed in. Gelukkig Alex wel en voor de eerste keer in tijden ben ik hem dankbaar.
'Ach, ga je mond spoelen!' snauwt hij. 'Of hou hem dicht, dat vind ik ook prima.'
Jeremy en Lily-die overigens best ver weg zijn-lijken op te merken dat niet alles goed gaat, dus nemen ze een sprintje naar ons.
'En wie heeft er hier een grote mond?' kaatst de jongen terug met een nog grotere grijns.
'Bek dicht en oprotten.' zegt Jeremy plotseling. 'Kom aan mij vrienden en je komt aan mij.'
De man bekijkt mijn vriend onderzoekend.
'Misschien moet jij ook maar eens op je woorden passen.' zegt hij en hij lijkt een beetje door te draaien.
'Ben toch even stil!' roept Lily ineens. 'Is de oorlog voorbij en toch gaan jullie even ruziën!'
'En wiens schuld is dat het begon?' vraagt de man met een kwaadaardige blik op William wie zijn blik probeert te vermijden.
'En wie heeft dit alles gestopt?' vraagt Lily met een blik op mij gericht. 'Zij kunnen toch ook gewoon vrienden zijn? Dus hou effe jullie verdomde kop dicht. Als jullie niks aardigs kunnen zeggen, zeg dan gewoon niets!'
Hij gromt nog een keer en stapt dan weer in zijn busje om weg te rijden.
'Wie waren dat?' vraag ik me hardop af.
'Waarschijnlijk gewoon een stel eikels die niks te doen hebben,' bromt Jeremy.
'Ja,' mompelt Alex instemmend. 'Kom, laten we weer gaan. Voordat meer dat willen.'
Voor de eerste keer klinkt hij niet chagrijnig of iets dergelijks. Hij klinkt oprecht bezorgd. Zou de oude Alex toch een beetje terugkomen?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Zou de oude Alex toch een beetje terugkomen?

    Nou, als de oude Alex weer terugkomt, kan hij maar beter een heel goed excuus hebben om zich zo te hebben misdragen.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen