Weer zijn er twee weken voorbij gegaan en hebben we een goede band opgebouwd met degene die ons verzorgen. Althans, behalve Alex. Het liefst zou ik zeggen dat het allemaal zijn eigen schuld is, maar volgens mij is dit niet helemaal waar. Aiden probeert het ook niet echt, niet alleen tegen Alex, maar ook tegens ons doet hij nog al stom. Ook William is meerdere keren naar buiten gegaan, of bij ons komen zitten, maar hij houdt zich nog steeds een beetje afgezonderd van de anderen. Lizzy komt iedere dag wel bij me om met me te gaan wandelen of een beetje te kletsen. Ook Olivia en Marco komen om de dag om met hun vrienden te praten, anders gingen Lily en Jeremy wel bij Mieke zitten en degene die eerst Claw was: Michael. Elramel komt ook nog wel eens, maar iets in me zegt dat dat eigenlijk alleen is om te checken of alles goed gaat. Vandaag zouden we ook met z'n allen naar buiten gaan. Lily, Jeremy, Alex, Aiden, Lizzy, Marco, Olivia, William, Elramel en ik. Mieke en Michael hebben besloten daar te blijven.

De zon is langzaam onder aan het gaan terwijl we teruglopen naar het gebouw. We lopen nu in stilte, hoewel er net een boel gekletst is. Alleen Lizzy, William, Aiden en ik waren stil. Aiden weet ik al waarom, hij was bezig met naar de zon te staren. Nu nog steeds trouwens. Elramel heeft hem gezegd dat hij daar eens mee moet stoppen.
'Als ik jou was, zou ik niet te lang in de zon staren.' zei ze. 'Als je blind raakt, ga ik je niet waarschuwen als je bijna tegen een muur loopt.'
Lizzy is gewoon stil, maar ik heb werkelijk waar geen idee waarom. Misschien is ze gewoon aan het nadenken? William is gewoon onzeker of zoiets, voor hem is het niets nieuws, maar ik. Ik zag rare dingen tijdens het lopen. Een "demonisch" gelach dat soms mijn oren vulde, een beeld van een schim met een soort lange staf met een lichtgevende steen erin-die rood was-en mensen die eerder dood waren dan levend. Witte huiden, wonden, sommigen zelf wonden waarbij het me niet lijkt dat je dat overleeft, levenloze blikken. Als ik er zo aan denk, voelt het ook niet goed. Zodra we aankomen in het gebouw, wil ik het liefst in mijn bed kruipen en naar dromenland gaan, hoewel ik weet dat Elramel me eerst wil spreken, voor wat voor reden dan ook. Toch ziet het er niet naar uit dat dat nog kan. De bussen zijn weg en het gebouw is, weg? Het is vervangen door iets anders. Het lijkt een beetje op het kasteel van de mutantenoorlog, alleen is dit nog veel groter en afschrikwekkender.
'Elramel?' vraagt William stotterend. 'I-Is dit een grap ofzo?'
Elramel is bevroren. Haar ogen staan vol angst en verwarring, maar dan horen we een stem die uit het kasteel komt. Een man staat in de deuropening. Hij heeft groenige ogen en zijn bruine haar steekt alle kanten uit. De grijns op zijn gezicht bevalt me niet en hij lijkt vooral naar William te kijken.
'Kijk eens wie daar is!' zegt hij met een grinnik en hij komt wat meer in het licht. Dat is het moment dat ik het me besef. Een gebroken nek, een witte huid die eerder groenig is. Hij is dood.
'Hoe gaat het ermee, Willie?'

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen