HET VERLEDEN


‘Je hebt het haar verteld?’ schreeuwde Juan tegen zijn broer. ‘Je hebt het haar verdomme verteld?!’ In onmacht balde hij zijn vuist en ramde die tegen Mateo’s borstkas aan.
      ‘Ik vertelde het haar zodat jij het niet hoeft te doen,’ antwoordde Mateo kalm. Hij greep zijn pols beet en keek hem recht aan. ‘Je moet rustig worden. Je geschreeuw en gejank helpt niemand, Juan.’
      ‘Hoe kan ik ooit rustig worden?! Iemand probeerde zich van kant te maken door iets wat wij hebben gedaan! En June – June gaat het uitmaken. En ik – ik wil niet zonder haar. Ik kan niet zonder haar.’
      Hij was veel te erg in de war om nog tegen zijn tranen te kunnen vechten, zelfs al had hij vanavond al zo veel gehuild dat hij zich slap voelde.
      ‘Luister Juan.’ Mateo greep zijn kin beet en forceerde zijn gezicht omhoog. ‘Luister. Wat Erik heeft gedaan heeft niets met ons te maken. Hij heeft ze niet allemaal op een rijtje. Vandaar die smerige verhaaltjes, vandaar dat ie ons wilde pijpen. Waarschijnlijk schaamde hij zich er daarna voor. Maar we hebben niks gedaan wat hij niet wilde.’
      ‘Oh kom op!’ snauwde Juan. ‘Hij was aan het janken man! Het was overduidelijk dat hij het niet wilde. Een paar dagen terug hebben we hem nog in elkaar geslagen, hij was waarschijnlijk doodsbang.’
      ‘Ja, hij was bang. Maar dat gaf hem juist een kick, Juan. Hij is een sub, hij vond het overduidelijk fucking geil dat E en ik hem domineerden. Ik zag z’n lekkende lul man. Hij wílde het. Fuck – die smeerlap smeekte nog net niet of ik hem in z’n reet wilde neuken.’
      Juan kreeg het ijskoud. Hij drukte een vuist tegen zijn lippen toen zijn maaginhoud omhoog kwam.
      ‘Of hij het nou wilde of niet – feit blijft dat er niks was gebeurd als we thuis waren gebleven.’ De tranen sprongen weer in zijn ogen. Hij beeldde zich Erik in een lijkkist in, zijn gezicht spierwit, zijn ogen voor eeuwig gesloten. Hij kon June’s snikken horen, kon de haat in haar ogen zien op het moment dat hij haar probeerde te troosten.
      ‘Dan was het een andere keer gebeurd,’ antwoordde Mateo vastberaden. ‘Zoiets doe je niet in een opwelling, Juan. Hij moet er al een lange tijd mee geworsteld hebben. Het is niet onze schuld.’
      ‘Zo voelt het anders wel,’ snikte hij en hij veegde weer langs zijn ogen. ‘June zal het mijn schuld vinden. Ze wil nooit meer wat met me te maken hebben.’
      ‘Dat is niet waar, Juan,’ klonk het zacht.
      De deur naar de gang ging een stukje open en June stapte naar binnen. Aan haar gezwollen ogen zag hij dat ze ook gehuild had en hij vroeg zich af hoelang ze al meegeluisterd had. ‘Als hij sterft is het niet jouw schuld. Het is – het is net als met Katie. Zij deed iets wat Mateo kwetste, hij nam wraak en zij kon het niet aan. Nu – nu is het niet zo veel anders. Als iemand zelfmoord pleegt dan komt dat nooit door één persoon, door één gebeurtenis. Ja, je hebt een bijdrage geleverd. Maar ik ook. Ik beschouwde hem als een goede vriend en ik had niet het kleinste vermoeden dat hij het zo zwaar had. Blijkbaar kon ik hem nooit de veiligheid bieden dat hij met zijn problemen bij mij terecht kon. Dan faal je evengoed als vriend.’
      Juan boog zijn hoofd. Hij wilde dat ontkennen, hij wilde zeggen dat zij er niets aan kon doen, maar hij wist dat ze het met hem oneens was en dat hij er niets over kon zeggen omdat hij eigenlijk maar weinig van hun vriendschap wist.
      ‘Heb je al iets van het ziekenhuis gehoord?’ vroeg June aan Mateo.
      Juan was zich bewust van de afstand die ze tussen hem bewaarde. Sinds hun ruzie had ze hem niet meer aangeraakt. Hij wist dat hij er gebroken uitzag, dat ze als geen ander wist hoe verloren hij zich voelde maar evengoed koos ze er voor hem niet te omhelzen. Het zorgde voor een stekend gevoel in zijn buik en hij knipperde een nieuwe lading tranen weg.
      ‘Ik ben er nog niet echt aan toe gekomen,’ antwoordde Mateo. ‘Maar ik zal eens zien of ik in zijn patiëntgegevens kan komen.’ Hij keerde zich naar de tafel en ging achter zijn laptop zitten.
      Er heerste een verstikkende stilte in de kamer. Juan keek eerst naar June, die haar armen om haarzelf heen had geslagen en naar de grond tuurde. Moest hij zelf de eerste stap nemen? Hij durfde het niet, hij was veel te bang dat ze het niet wilde.
      Zijn blik flitste naar Emilio, die nog steeds op de bank zat. Hij zat voorovergebogen, zijn ellebogen steunend op zijn knieën terwijl zijn hoofd op zijn handen rustte. Ook zijn blik was op de grond gericht. Het feit dat hij al zo lang niets had gezegd, vertelde Juan wel hoe rot hij zich over de situatie voelde, zelfs al was Juan de enige van hun drie die gehuild had.
      Maar zij stonden dan ook niet op het punt om de liefde van hun leven kwijt te raken.
      ‘Hij is drie kwartier geleden binnengebracht,’ zei Mateo. ‘Ze hebben zijn maag leeggepompt. Hij blijft in ieder geval tot morgen ter observatie, maar hij is niet langer in levensgevaar.’
      June begon te snikken van opluchting.
      Juan reageerde instinctief, voor hij het doorhad trok hij haar in zijn armen, begroef zijn gezicht in haar haren en huilde met haar mee. Haar lijf trilde tegen dat van hem, haar vuisten klemden zich om zijn shirt en rustten op zijn rug. Hij wilde zeggen hoeveel het hem speet, hoe waanzinnig veel hij van haar hield, hoe hevig de angst was om zonder haar verder te moeten, maar zijn lippen beefden te heftig om er ook maar een woord uit te laten.
      Hij richtte zich ietsje op en keek even over zijn schouder naar zijn broer en Emilio. Mateo was naast zijn vriend gaan zitten en sprak zachtjes tegen hem, een arm om zijn schouder en zijn hoofd tegen dat van Emilio. Vluchtig veegde Emilio langs zijn ogen; ook hij had de opluchting niet zien aankomen.
      Hij draaide zijn hoofd terug naar June en kuste haar in haar haren. ‘Wil je nog even blijven?’ vroeg hij zachtje. ‘Even samen?’
      Ze sloeg haar ogen op en keek hem peinzend aan. Toen knikte ze langzaam. ‘Oké.’
      Ze zeiden Emilio en Mateo stilletjes gedag en gingen Juans kamer binnen. Er hing een gespannen stilte tussen hen en hij wist niet goed hoe hij die moest verbreken. Ze ging op de rand van zijn bed zitten en vouwde haar trillende handen in haar schoot. Hij slikte een brok in zijn keel weg. Wat wilde ze? Dat hij naast haar ging zitten of liever niet?
      Uiteindelijk ging hij op zijn knieën voor haar op de grond zitten. Hij pakte haar handen van haar schoot en kuste haar vingers.
      ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ zei hij zacht, met neergeslagen ogen. ‘Ik – ik hou van je.’
      Ze antwoordde niet.
      Angst kneep zijn keel dicht, liet zijn hele lijf trillen. ‘Hou je – hou je nog van mij June?’ fluisterde hij.
      ‘Ik weet het niet.’
      Hij kromp in elkaar. ‘Je – je weet het niet?’
      ‘Je bent vaak zo lief, maar je kan ook zo gemeen zijn. Je kan zeggen wat je wil, maar wat jullie deden grenst heel erg dicht aan seksueel misbruik. Misschien was je zelf niet degene die de handeling uitvoerde, maar je deed er ook niets tegen. Dat vind ik misschien wel net zo erg.’
      Juan kneep zijn lippen op elkaar. Nee, hij had niets gedaan. Sterker nog, toen Erik hem wanhopig aankeek had hij gezegd dat hij hoopte dat hij in Emilio’s pik zou stikken.
      ‘Heeft Mateo je verteld wat hij over je schreef?’ vroeg hij zacht.
      ‘Ja. Hij – gaf wat voorbeelden.’
      Hij keek naar haar op. ‘Maar – maar snap je dan niet waarom ik het deed? Vind je – vind je het niet walgelijk?’
      June hield zijn blik vast. Hij was verbazingwekkend koud en liet een rilling langs zijn rug lopen. ‘Ja, ik vind het walgelijk. Maar zeg eens eerlijk, Juan. Heb jij nooit fantasieën over me? Voordat je mijn vriend was?’
      ‘Jawel,’ mompelde hij.
      ‘En je broer? Je vriend? Denk je dat die nooit over mij fantaseren?’
      ‘Ik mag hopen van niet,’ bromde hij.
      ‘Nou dat doen ze wel. Emilio heeft het me zelf verteld, hoe Mateo en hij tijdens het porno kijken aan het bediscussiëren waren hoe ze mij zouden nemen. Terwijl wij onze eerste date hadden.’ Haar kaak werd strak. ‘Je broer wilde me leren hem te berijden, je vriend wilde me ‘doggy style’ nemen. En nu wat? Nu vlieg je de kamer uit en sla je hen in elkaar? Nee – dat doe je niet omdat het je niets verbaast. Zo zijn ze gewoon, dat weet jij, dat weet ik. Het was nogal een schok voor me, maar ik weet inmiddels hoe ze zijn en dat ze dat over ieder meisje denken.’
      ‘Maar dat is het hem nou juist!’ onderbrak hij haar. ‘Als er slechts één scène over jou was gegaan en al die andere over andere meisjes dan was het heel anders geweest. Maar álles ging over jou, June! Alleen over jou! Die gast is door je geobsedeerd. Wat had ik dan moeten doen? Ik dacht dat het genoeg zou zijn om hem in elkaar te rossen, maar toen vertelde hij je doodleuk dat hij gay was. Wat moest ik dan doen?!’
      ‘Je had het me kunnen vertellen! Je had me gewoon kunnen vertellen dat je dat schrift gevonden had, dan had ik Erik er zelf mee kunnen confronteren of we hadden dat zelfs eventueel samen kunnen doen. Waarom moest je dit per se achter mijn rug om doen? Is er dan helemaal geen openheid in onze relatie?’
      ‘Ik wilde je beschermen! Ik dacht dat het je pijn zou doen, het deed míj pijn June. Zelfs Mateo en Emilio gruwelden ervan en die zijn toch wel wat gewend! Maar weet je – misschien moet je het dan inderdaad maar lezen.’ Hij sprong op, rukte het laatje van zijn bureau open en pakte het schrift eruit. Hij smeet het naar haar toe. ‘Lees het dan zelf maar! Lees dan zelf maar wat hij allemaal bij je naar binnen wil schuiven, hoe je hem smeekt om aan een bed vastgeketend te worden, hoe ik je tot bloedens toe afransel!! Dit is geen stiekeme slaapkamerfantasie, June. Hij nam dit mee naar school. Hij schreef eraan op school, terwijl jij waarschijnlijk vlakbij was! Iedereen had dit kunnen vinden! En dan wat?’ Hij begon weer te snikken en veegde verwoed langs zijn ogen. ‘Ik begrijp niet hoe je mijn reactie erger kan vinden dan wat hij deed. Maar misschien had ik al die tijd wel gelijk. Misschien hou je wel meer van hem dan van mij – misschien wist je allang van die fantasieën.’
      ‘Dat wist ik niet, Juan.’ Zuchtend stond ze op. ‘En dat is niet waar, dat weet je best.’
      ‘Hoe dan?’ snifte hij. ‘Net zei je nog dat je niet weet of je nog van me houdt.’
      ‘Ik was boos en geschokt. Sorry dat ik dat zei.’ Ze kwam tegenover hem staan, legde een hand tegen zijn wang en keek hem aan. ‘Ik hou van je, Juan. Het is gewoon… steeds als jij iemand omwille van mij pijn doet is het zo heftig. Rodey belandt op de IC, Beth… is voor de hele school vernederd en Erik…’
      ‘Maar hoe had ik dit kunnen weten, June? Hoe had ik kunnen weten dat hij Emilio en Mateo zou gaan pijpen en zich daarna zo erg schaamde dat hij zelfmoord wilde plegen? Ik – ik had dat toch niet kunnen weten?’
      ‘Nee, dat had je niet kunnen weten, maar je maakt mij niet wijs dat jij niet voelde dat je verkeerd bezig was. Waarom had je het anders voor me willen verzwijgen?’
      Hij boog zijn hoofd. ‘Ik was boos,’ fluisterde hij. ‘Ik haatte hem op dat moment. En ik – ik begrijp er eerlijk gezegd helemaal niks van. Dat hij zulke dingen over je kan schrijven, dat hij opgewonden raakt als zijn pestkoppen hem opdragen hem te pijpen, dat hij vervolgens zelfmoord pleegt.’
      June slaakte een diepe zucht. ‘Ik snap het ook niet. Ik zal morgen met hem gaan praten.’
      ‘Wil je – wil je nog steeds met hem praten? Nu je weet wat hij over je schreef?’
      ‘Ik wil niet meer dat hij zulke dingen over me schrijft. Maar ik wil er ook een open gesprek over voeren. Ik wil gewoon weten wat er met hem aan de hand is, ik wil een vriendin voor hem zijn want blijkbaar denkt hij dat niemand om hem geeft. Ik vind het naar wat hij over me schrijft, maar ik… ik heb ook zoveel andere kanten van hem gezien. Ik wil hem een nieuwe kans geven… ik wil er met hem over praten. Hij zei me dat hij niet op jongens wilde vallen. Misschien was dit wel een wanhopige manier om te proberen zijn gedachten te veranderen.’
      ‘Misschien,’ mompelde hij. De gedachte dat ze nog eens samen met hem zou zijn, verkrampte hem.
      Hij schrok toen ze plotseling haar hand tegen zijn wang legde. Zijn hart bonkte in zijn keel toen hij opkeek. ‘Wil je erbij zijn als hij zijn verhaal doet? Zodat je zelf vragen kan stellen?’
      ‘Denk je dat hij eerlijk zal zijn met mij erbij?’ mompelde hij.
      ‘Ik denk dat hij gelooft dat hij weinig te verliezen heeft.’
      Juan slaakte een trillerige zucht. ‘Blijf je dan bij me?’ vroeg hij zacht.
      ‘Vannacht?’
      ‘Ik bedoel ehm – op de lange termijn. Maar ik zou het ook fijn vinden als je vannacht zou blijven.’
      ‘Ik hou van je, Juan. Maar dit is allemaal heel heftig en ik heb tijd nodig om dat te verwerken. Ik denk dat we het allebei moeten verwerken.’
      Verloren keek hij haar aan. Het was alsof zijn hart op het punt stond om te barsten. ‘Bedoel je… dat je een break wilt?’
      Zijn vingers waren totaal verstijfd toen ze zijn handen vastpakte. ‘Nee… Maar ik denk dat we elkaar ruimte moeten geven.’ Hij hoorde haar slikken. ‘Vooral dat je mij ruimte moet geven. Om het zelf op te lossen met Erik, om eventueel ook met Beth te praten. Soms voel het alsof je te veel beslissingen voor me maakt… alsof ik mezelf een beetje kwijtraak. De dingen die belangrijk voor me waren voordat ik wat met jou kreeg. Soms – soms vind ik het gewoon fijn om tijdens de pauze met mijn vrienden te zitten. Zelfs al zijn dat er maar weinig. Maar juist omdat ik zo weinig vrienden heb, wil ik de paar die ik wel heb niet kwijtraken.’
      ‘Oké.’ Zijn stem was schor. ‘Dat – dat snap ik wel. Sorry – sorry dat ik je soms zo lijk te claimen. Ik mis je gewoon als je niet bij me bent,’ zei hij zacht.
      ‘Maar dat is niet gezond, Juan.’ Ze streek langs zijn wang en hij sloot zijn ogen even toen haar duim over zijn lip gleed. ‘Juist daarom denk ik dat je ook een beetje ruimte nodig hebt. Soms zeg je dat je niks bent zonder mij… en ik denk dat je dat meent.’
      Hij keek haar weer aan terwijl ze zachtjes zijn gezicht streelde.
      ‘Maar ook zonder mij ben je een geweldig persoon, Juan, en ik heb het gevoel dat je die een beetje kwijt bent geraakt de afgelopen maanden. Alsof je niet meer weet wie je bent zonder mij. Investeer in je vriendschappen… in je familie, in je schoolwerk… In jezelf. Ik denk – ik denk dat je daardoor ook minder bang zal zijn om mij kwijt te raken. Omdat je dan inziet wat voor een geweldig persoon je bent en nu… nu zie je dat niet altijd.’
      Juan wist niet wat hij moest zeggen. Ergens voelde hij dat ze gelijk had. Zijn armen gleden om haar heen en hij hield haar stevig vast. Er was niemand die hem zo goed kende als zij, niemand die zijn twijfels en angsten zo goed onder woorden kon brengen.
      Na een lange knuffel trok hij zich ietsje terug en liet zijn voorhoofd tegen dat van haar rusten. Zijn ogen had hij gesloten. Hij voelde zich nerveus, hij vroeg zich af ‘meer ruimte’ ook ‘minder intimiteit’ betekende. Hij voelde haar ademhaling tegen zijn kin, wist dat zijn lippen vlak bij de hare waren. Hij bracht ze nog ietsje dichterbij, langzaam, millimeter voor millimeter. Het allerlaatste stukje liet hij aan haar over.
      Zijn hart hamerde in zijn oren. Opeens was hij zo zenuwachtig dat het hun eerste kus wel leek.
      Toen raakten haar lippen zachtjes die van hem. Ze kusten. Het was een fragiele kus, een vol van emotie, maar niettemin eentje die hij tot in zijn tenen voelde. Zijn ademhaling haperde toen haar tong langs zijn onderlip gleed. Hij draaide zijn hoofd iets, liet haar tong binnen en liefkoosde die op een manier dat hij alles op hem heen even vergeten.
      Zonder dat Juan het echt doorhad, verplaatsen ze zich naar het bed. Het werd niets meer dan een kus, maar Juan voelde geen teleurstelling. Integendeel; toen ze dicht tegen hem aankroop, leek de omhelzing inniger dan de keren dat ze dat alleen in hun ondergoed hadden gedaan.
      Juan zei niets meer, June ook niet. Ze hielden elkaar gewoon stevig vast, gevangen in elkaars liefde.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    June is zo volwassen!!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Je kan zeggen wat je wil, maar wat jullie deden grenst heel erg dicht aan seksueel misbruik.

    Oké, ik denk dat wat er gebeurd is best wel misschien toevallig waarschijnlijk heel ver over de grens was.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen