Foto bij Hoofdstuk 39: bomen

Met z'n allen rennen we weg van het kasteel en het duurt even tot het tot me door dringt wat er is gebeurd. Alex loog tegen Max zodat wij kunnen rennen. Schoten vliegen langs mijn oren, maar gelukkig zijn ze nog steeds verbaasd en schieten ze uit wanhoop om op hun donder te krijgen van Max waarschijnlijk. Ik kijk over mijn schouder naar hoe het kasteel langzaam vervaagt en werp ook nog even een blik op Max' vrienden. Doden. Het zijn allemaal doden! We zijn er maar net op tijd vanaf, als we hadden gevochten, waren we nu zelf dood geweest. Mijn blik richt ik nu op Alex wie ons eigenlijk gered heeft. Hij kijkt ook naar mij met een glinstering in zijn ogen die ik niet kan ontcijferen. Ik heb het nog nooit eerder bij hem gezien.
'Agnes, kijk uit!' hoor ik William plotseling roepen, maar het is al te laat. Ik glij uit en val helemaal omlaag van de steile berg van zand. Op een onhandige manier rol ik naar beneden terwijl de anderen me skiënd volgen. Zodra ze beneden zijn, helpt Lizzy me overeind en kijken we allemaal verrast voor ons. Vele bomen en wat gras en bloemen. Ook een aantal struiken met bessen eraan.
'Wow,' zeg ik vol verbazing. 'Wat is dit?'
'Een bos.' antwoordt Olivia. 'Ze zijn wel erg snel gegroeid, dit stond er toch nog niet?'
Elramel schudt haar hoofd.
'Ik hoopte sowieso niet dat het er zou komen. Bomen hebben heel lang de tijd nodig te groeien, maar deze grond lijkt bijzonder vruchtbaar te zijn en het woud is dan ook heel groot. Maar misschien kunnen we er wel wat onderdak vinden en voedsel. Die bessen lijken me wel goed.'
Ze wijst naar een struik met rode bessen. William schudt meteen zijn hoofd.
'D-Die zijn giftig.' stottert hij. 'Daarom zijn ze rood. Als waarschuwing.'
'Hoe weet je dat?' vraagt Lily met grote, nieuwsgierige ogen.
William haalt zijn schouders op. 'Ik ben acht jaar lang een mutant geweest, dan leer je een boel bij over van alles en nog wat.'
'Dan nog hebben we eten,' zegt Marco met een glimlach. 'Ik heb nog wat van de vitamines die je alles kunnen geven die je nodig hebt om te leven.'
Ik haal mijn doosje tevoorschijn en schud er een paar keer mee. 'Ik heb er nog zo'n tachtig. Dus ik hoef er geen.'
Marco knikt dankbaar en deelt de bakjes uit. Iedereen pakt vast een vitamine en dan gaan we met z'n allen het bos in. Naar een plek waar ik nog nooit echt ben geweest.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vraag me af waarom Alex hen deze keer niet heeft verraden.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Tis zo leuk om steeds jouw pf te zien XD. Ik hou van dieren

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Thanks! Dat is mijn hond. Hij is de beste hond van de hele wereld. Iedereen moet dat weten.

      Jouw profielfoto is trouwens ook oprecht heel erg top.

      1 jaar geleden
    • MissEL

      Thx XD. Ik hou van honden

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen