Er ging opnieuw een korte tijd voorbij. Ditmaal was ik maar bij het huis gebleven, terwijl Ichie en Shadow elke week een keer naar de markt ging. Om eerlijk te zijn had ik ook geen zin meer om daar te zijn iedere dag. Ik had genoeg geld verdiend en zolang ik hier woonde hoefde ik mij al helemaal niet druk te maken om geld. En om eerlijk te zijn, vond ik dat prima.
Terwijl Shadow en Ichie weg waren, kon ik prima even naar de bibliotheek gaan om wat uit boeken te gaan lezen die ik nog nooit had gezien.
Na zo’n lange tijd op de wereld te zijn, zal het je verbazen hoe snel boeken worden uitgegeven. In verhouding met hoe snel ik lees, vrij sloom. Misschien komt er wel een tijd dat ik bij ben met alle boeken die ik zou willen lezen, en mogelijk zal dat vrij snel zijn.
Er waren eigenlijk niet zoveel boeken waar ik in geïnteresseerd was. Het waren voornamelijk boeken over geneeskunde, magie, wetenschap, geschiedenis waarvan de helft niet eens correct van was. Zulke boeken had ik interesse in. En ik vond ze geweldig om te lezen.
Elke keer als er dan iets nieuws was om mijn brein mee te vullen, was een goeie ervaring. Helaas werden sommige boeken ook saai, aangezien veel dingen herhaalt werden.
Ook had ik het voordeel dat ik ze maar een keer hoefde te lezen en ik wist al waar het over ging. Het was alsof ik van alles een kopie kon maken in mijn hoofd en dat ik ze op die manier kon herlezen. Misschien was dat nog niet zo’n slecht idee, snel bladeren door het boek zodat ik ze later in mijn hoofd kon teruglezen. Op die manier ging ik al helemaal snel door de boeken heen.
Elke keer als ze dan terug kwamen van de markt ging Shadow gelijk aan het eten en Ichie deed wat ze maar wilde. Vaak maakte ze het huis schoon, op de een of andere manier kreeg zij daar plezier in. Als het haar gelukkig maakte moest ze het maar zelf weten.
Ondertussen verveelde ik mij vaak eigenlijk. Zonder bijzondere dingen die er kon gebeuren.
Als je een ras bekijkt leek alles maar saai en sloom te gaan. Ik was ondertussen zoveel gewend dat ik de tijd vooruit kon spoelen dat ik niet doorhad hoe sloom voor hen de tijd ging. Aan de andere kant, zij leefden ook niet zo lang. Daar konden ze zelf ook niet zoveel aan doen.
Ik moest ondertussen wel veel denken aan Shadow, waarom hij niets wist over zijn draken bestaan. Hij is geboren uit een ei, maar hij zegt dat hij geen van beide ouders ooit heeft ontmoet. Wat is er mis gegaan?
Hij wist ook niet zeker hoe oud hij was, maar aan de andere kant maakte dat ook niet uit voor hem. Leeftijd is tenslotte maar een getal, iets wat hij met mij deelt gelukkig. Al weet ik zelf niet eens hoe oud ik ben.
Ik begon ieder geval medelijden te krijgen dat Shadow niets wist over zijn draken bestaan, dus bedacht ik maar een manier om dat naar boven te halen.
Mijn plan was om hem te veranderen in een draak die hij had moeten wezen, misschien zat er nog wat in zijn DNA dat hem terug kon laat veranderen naar een draak. Anders moest ik echt goed nadenken hoe zijn DNA eruit zag toen ik zijn ei zag, al die jaren geleden.
Voor mij zou dat waarschijnlijk niet onmogelijk zijn, maar het was te simpel. Ik wil niet dat het antwoord letterlijk voor mijn neus zit, wat heb ik daaraan?
Ik moest maar een manier bedenken om zijn DNA te bemachtigen, en daarbij kon ik ook kijken wat ik zag bij mijn eigen DNA. Misschien heb ik geen eens een DNA, maar wie weet.
Ik maakte mijn lab onder het huis, een plek waar ze zeker niet zouden komen. En groot genoeg voor mijzelf, mogelijk te klein voor anderen.
Ik had een haar gevonden van Shadow en daarbij gebruikte ik ook een schub van mijzelf. Voor de grap keek ik eerst naar mijn schub. Het deed mij heel veel denken aan die van een draak. Dus verbazend hadden die wezens misschien wel gelijk en was ik ook daadwerkelijk een draak. Misschien onbewust wist mijn lichaam zich te aanpassen tot een draak, al die jaren geleden. Terwijl ik mijn oude vorm nog steeds voor me kan halen. Zelfs voelen. Het is lang geleden dat ik daar weer eens aan dacht, mijn oude vorm… Ooit kom ik wel achter wat voor soort wezen dat was.
Nu ik ieder geval wist dat mijn DNA op dat van een draak lijkt, ging ik kijken hoe het DNA van Shadow eruit zag.
Het leek heel veel op mensen DNA, maar ergens diep genesteld in die chromosomen zag je gewoon dat het niet klopt. Het had dubbele DNA patronen wat normaal gesproken niet eens zou moeten kunnen. Iemand heeft er duidelijk mee gerotzooid. Dan is het maar mijn taak om die rotzooi op te ruimen.
Ik wilde mijn krachten ieder geval nog niet laten zien, dus moest ik een list bedenken wie of wat hem wilt zien veranderen. Op die manier maakte ik twee mensen. Dokter Hay, en Jaime Buur. Met de bijnamen. Dokter en Buur. Beide werkte samen om het leven van Ichie en Shadow interessanter te maken, en dat was precies wat er gebeurde. Dokter ontvoerde ze beide naar zijn laboratorium. En vertelde veel over hun verleden. Vertelde dat hij wist dat Ichie niet op deze wereld thuis hoorde, maar van een wereld afkomt heel ver van hier. Een wereld waar mensachtige wezens samen leefden die buitengewone krachten bezitten. Ichie wist dat van zichzelf maar had het nooit tegen Shadow verteld. Ze was naar deze wereld gekomen omdat ze niet wilde regeren op haar eigen wereld. Ze wilde gewoon een normaal leven leiden, en door mij is dat allemaal verpest.
Niet dat het mij veel kon schelen, dit alles was plezier voor mij. En dat was echt iets wat ik nodig had.
Dokter vertelde ook dat Shadow een geheim met zich mee droeg. Iets wat hij nog niet wist, maar snel zou overkomen. Ondertussen was het mijn buurt om in actie te komen, omdat ik toch een beetje bij de groep hoorde probeerde ik stiekem maar een plan te verzinnen om ze hieruit te krijgen. Ook al kon ik dat makkelijk in twee seconden dit alles oplossen. ik deed alsof ik daar in de luchtsluizen zat te wachten op het juiste moment.
Ik wachtte ieder geval op Dokter en zijn injectie die hij bij Shadow moest toedienen, en nadat hij dat had gedaan verscheen ik uit de luchtsluizen en probeerde ik ze beide te redden. Net op tijd, of net te laat? Wie weet, voor mij geen van beide.
Eenmaal thuis voelde Shadow zich meteen niet lekker. Hij moest vrij snel overgeven en dat was niet zo’n smakelijk gezicht voor Ichie. Shadow kon dit keer ook niet koken dus nam Ichie ook dat maar over van Shadow.
Ondertussen had ik al door dat Shadow langzaam aan begon te veranderen tot de draak die hij had moeten zijn. Terwijl ik hem steunde door bij hem te gaan liggen. Het voelde goed om dit keer de slechterik te zijn, of hoe ze ook zoiets noemen. Het was fijn om te weten dat jij de reden bent van dit alles, dat voelt gewoon goed.
Heel langzaam zag ik aan Shadow dat zijn bouw en huid veranderde tot die van een draak. Zijn huid vervelde waarbij schubben onder zat verscholen. Zijn neus en ogen veranderde in iets scherpers, zijn nagels leek dikker, sterker en scherper. Scherp genoeg om Ichie pijn te doen. terwijl ze al voor heel eventjes schrok van zijn blik. Zijn duistere blik die goed doorkwam toen zijn oogkleur heel even veranderden.
Het was allemaal maar prachtig om te zien, maar hoe dichter ik met Shadow werd, hoe verder Ichie van hem gescheiden was. Niet precies wat ik wilde, maar voor nu werkt het prima voor mij.
Dit alles was gewoon om mij gelukkig te krijgen. En ik was gelukkig. Natuurlijk was dit ook bedoeld om Shadow gelukkig te krijgen. En ook al is hij dat nu niet, hij zal mij dankbaar zijn dat hij zijn drakenvorm weer terug kan zien.
Als ik maar eens wist hoe hij zijn geheugen was kwijtgeraakt, dan kon ik die ook herstellen voor hem, maar voor nu waren andere dingen even iets belangrijker.
Shadow veranderde steeds meer in een draak, steeds sneller tot het uiteindelijk over was. Hij verschool zich dagenlang onder de dekens. Een bekende reactie die ik eerder had gezien bij een andere mens, genaamd Jack. Hij verschool zich omdat hij bang was niet geaccepteerd te worden, maar ik wist zeker dat hij sowieso een iemand had die hem altijd zou steunen. Zijn eigen vader natuurlijk. Ook al wist hij dat toen nog niet.
Misschien ooit…
Ichie daarentegen was er niet blij mee. Shadow was niet gewend hoe dit alles werkte, en door dagenlang zichzelf op te sluiten in een kamer kreeg hij alleen maar meer trek. Niet in mij, maar in iets dat niet zijn soortgenoot was. Hij had Ichie een keer aangevallen, maar die ene keer was genoeg om Ichie af te schrikken, en daarmee schrok Shadow zich ook. Hij wilde haar nooit pijn doen, en toch is dat wel gebeurd.
Het was zijn eigen schuld dat Ichie nu was weggegaan, en bleef daardoor alleen maar langer in een hoekje op zijn kamer liggen. Een kamer zonder licht. Gunde hij zichzelf dan echt niets meer?
“Je kan niet eeuwig hier blijven, Shadow. Ook jij moet eens eten vinden, laat mij iets maken voor je, is dat goed?” Ik keek hem aan, maar hij had compleet geen interesse hier in, hij wilde geen eten, hij wilde alleen maar even liggen. Niks doen, misschien sterven als het dat zijn enige uitweg was, maar dat is niet wat ik wilde.
Ik maakte eten voor Shadow, zo goed als ik kon en gaf dat aan hem. Ondanks het grotendeels nog rauw was zou het niet uit moeten maken wat Shadow zou eten. Hij was tenslotte nu een draak.
Ik zette de enorme schaal voor hem neer waarbij hij er alleen maar naar keek. Eerst wilde hij het niet aanpakken, maar kort erna had hij echt honger genoeg al het voedsel inclusief de plaat op te eten. Ik had nog nooit een draak servies zien eten, maar hij scheen het lekker te vinden.
“Dank je, Bijter. Dat had ik echt even nodig…” Hij keek alsnog zielig naar beneden, alsof hij zich nog steeds schuldig over iets voelde.
“Je wist echt niet dat je een draak was, of wel?” Hij schudde zijn kop en ging weer in het hoekje liggen met zijn kop op de grond.
“Sorry, sorry dat jij je nu zo voelt dan, ik kan meer eten maken voor je?” Hij schudde opnieuw zijn kop. Of hij wilde weer niet eten, of hij zat vol.
Ieder geval had hij iets gegeten dus kon hij weer eventjes verder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen