Ondertussen ging ik naar Ichie en vond ik haar bij een waterval. Ze leek heel veel van water te houden. Iets waarbij ik speelde dat ik het haatte aangezien ik een rood klein draakje was, dat mogelijk een vuurdraak kon zijn. Mogelijk vluchtte ze daarom naar watervallen, zodat ik haar niet zou opzoeken.
“We moeten praten, Ichie. Shadow…” Ze stopte me meteen tijdens mijn zin.
“Shadow hoef ik niet te zien, hij is een gevaarlijk beest. Hij mag van geluk spreken dat ik geen drakenjagers op hem heb afgestuurd, dan was mijn thuis tenminste leeg van hem.” Ik schrok best wel van dat antwoord, aangezien ik dat niet had verwacht. Ik wist niet dat ze zo boos zou zijn vanwege dit gedoe, dat duidelijk Shadow’s schuld niet was.
“Ichie, alsjeblieft, het is niet zijn schuld dat hij niet wist dat hij een draak was? Wat moest hij daarvoor doen dan?” Ze keek me fel aan alsof ik het antwoord moest weten.
“Mij niet aanvallen bijvoorbeeld! We waren al zolang vrienden, en dit is hoe hij mij behandeld. Hij kiest jou boven mij, en dat zal vast wel iets met draken te maken hebben, maar IK pik dat niet!” Oh, ze dacht dat ik haar plek in genomen had omdat hij nu een draak is.
“Hij voelt zich echt heel schuldig voor wat hij je heeft aangedaan, hij had gewoon honger en drakeninstincten zijn niet het makkelijkst om in bedwang te houden, weet je…” Ze keek mij maar vreemd aan, en besloot mij maar te negeren.
Ze keek naar het water en gooide af een toe een paar steentjes erin.
“Enig idee hoe wij elkaar heb leren kennen? Het is vandaag precies negen jaar geleden.” Maakte dat Ichie niet iets van zes jaar oud destijds?
“Ik weet wat je denkt nu, jij denkt, wat moet een zeventien jarig joch met een zes jarig kind. Die dokter heeft gelijk, ik kom niet van deze wereld. Ik kom van een wereld waarbij wij al volwassen zijn met vier jaar. Normaal gesproken was dat het moment dat ik mijn wereld moest gaan leiden, maar ik ben weg gegaan. Ook al was ik zes jaar, ik zag er precies uit zoals ik nu doe en dat zal ik over dertig jaar ook wel doen. Dat is hoe het gaat op mijn wereld, maar goed. Shadow en ik leerde elkaar kennen tijdens een geheime missie. Wij samen waren agenten voor een hoog bureau. Een soort geheime dienst waarbij we monsters en wezens moesten achtervolgen, inclusief draken, mensen, elk soort wezen dat jij je maar kon bedenken. Ee mochten in het begin elkaar echt niet, maar wij twee waren de beste van het beste. Hij was slim, behendig en snel. Ik was goed vechtsporten en acteren. Op die manier kregen we iedereen te pakken, maar op een dag hadden we een missie een draak achterna te gaan. Een grote draak, maar hij kon het niet. Ik wist niet wat het betekenden tot vandaag. Ik dacht dat hij gewoon bang was, maar hij kon gewoon duidelijk zijn eigen soort niet aanvallen. Hij verdween voor dagenlang, waarschijnlijk te praten met die draak zonder dat ik het wist. Hij verzweeg het voor me, en daar ben ik boos over.” Wat een raar onderwerp hadden wij ineens, ging het echt daarover?
“Om het kort samen te vatten, hij wist al die tijd dat hij een draak was, en heeft dat jou niet verteld. En daar ben je boos over? Hij wist ook niets over wat jij was. Het zal mij niet verbazen dat jij eerst loog over je leeftijd.” Ichie was stil en keek over het water en gooide dan een vrij grote steen in het water dat een plons water over mij heen liet komen.
“Ik heb het hem verteld. Hoe kan hij anders weten dat ik nu pas vijftien ben?!” Ze schreeuwde het bijna uit en ondanks ik moest spelen alsof ik last en pijn van het water had, moest ik ook naar haar luisteren. Ze stond op en was alweer van plan om weg te lopen, maar ik vloog achter haar aan.
“Geef hem nog een kans! Alsjeblieft, hij voelt zich echt schuldig.” Ze stond stil. Luisterde wel, maar keek mij niet aan.
“Mooi, ik hoop dat hij zich zo voor altijd zal voelen.” Ze rende terug, en langs mij, en ze sprong in het water waarbij ze toen vrijwel meteen verdween. Ze kon verrassend goed zwemmen voor een vijftien jarige. Of water was gewoon een van haar krachten, maar ondertussen moest ik wel weer met Shadow spreken. Hij verborg dus wel iets voor ons. En zelfs voor mij.
Toen ik eenmaal terug kwam, was Shadow al weg. Was hij serieus gevlucht nadat ik was weggegaan, waar in vredesnaam zou hij zelfs heen gaan? Ik gebruikte mijn krachten om te kijken waar hij zich bevond, en het was op een plek waar ik hem niet had verwacht. Een plek waar zelfs ik niet meer heen wilde gaan.
Hij was bij Zazuar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen