. . .


Raine staarde in gedachten verzonken naar het gras tussen zijn voeten. Ondanks de zon die hevig op zijn ontblote bovenlijf brandde had hij het koud. Ergens op de achtergrond hoorde hij het gelach en geplons van kinderen, maar het was alsof er een dikke doorzichtige muur tussen hem en alle anderen stond. Alsof hij vastzat in een kleine ruimte, alleen, terwijl Juice’ sneer tussen de wanden heen en weer kaatste.
      “Denk je dat je me kan overhalen om mijn club te verraden?”
      Waar was dat in hemelsnaam vandaan gekomen? Ze hadden helemaal niet over clubzaken gepraat. Nadat Juice had gezegd dat hij misschien nog een tattoo wilde, had Raine hem verteld over de laatste tatoeage die hij zelf had gezet: het infinity-teken op niet alleen de binnenkant van zijn pols, maar ook op die van zijn twee zusjes. Het was een gevoelig onderwerp. Hoewel het de oneindigheid van hun familieband, van hun wederzijdse liefde, symboliseerde was juist Rosa’s korte levensspanne de reden geweest dat ze het hadden gedaan. Een eerbetoon aan haar, aan elkaar.
      Hij had een stukje van zichzelf blootgegeven toen hij dat aan Juice vertelde en het was dan ook een klap in zijn gezicht geweest toen de Son opeens overeind was gesprongen en min of meer verklaard had dat hun prille vriendschap nergens op sloeg.
      Raine wist niet waarom het hem zo aangreep. Normaal gesproken had hij gegromd dat de ander een klootzak was en vervolgens zou hij er geen woord of gedachte meer aan vuilmaken, maar het was nu alsof zijn ledematen in cement waren gegoten. Hij kon niet eens de energie vinden om overeind te komen en hij had ook helemaal geen zin om met iemand te praten.
      Hij voelde zich gekwetst – en ook gewoon volledig overdonderd. Keer op keer overdacht hij zijn laatste woorden om te zien of hij op de een of andere manier per ongeluk iets gezegd had wat Juice van streek had kunnen maken, maar er kwam echt niets in hem op.
      Hij slaakte een diepe zucht en keek naar de plek waar de man net nog had gezeten. Het gras gaf zijn contouren nog steeds een beetje weg. De gedachte dat hij Juice misschien nooit meer zou spreken, hing als een stalen ketting om zijn nek. Hij had het naar zijn zin gehad het afgelopen uur. Op de een of andere manier zorgde Juice ervoor dat hij niet de hele tijd aan zijn zieke zusje dacht. Het kwam niet doordat zijn woorden hem de hele tijd afleidden… op de een of andere manier was zijn aanwezigheid gewoon prettig en rustgevend. Zelfs wanneer Juice zich zelf helemaal niet zo gerust voelde.
      Was hij nog steeds bang voor de reactie van zijn broeders? Raine had gedacht dat hij daar wel overheen zou zijn nadat Angel bij hen was komen zitten. Die had heel normaal gedaan – en hij had niet anders verwacht. Het was heus niet zo dat niemand hier iemand van een andere club sprak – en er was heus niemand die na zou gaan of ze elkaar echt via een uitwisselingsprogramma van de middelbare school kende.
      Een schaduw viel over hem heen en een moment later zakte er iemand naast hem neer. Heel even schoot zijn hartslag omhoog in de hoop dat het Juice was die zijn excuses kwam aanbieden. Het was hem niet. Het was zijn vriendin.
      ‘Waar heb je Juice gelaten?’ Hij hoorde de verbazing in haar stem.
      Het deed hem goed, blijkbaar was hij niet de enige die het niet aan had zien komen. Hij draaide aan de ring rondom zijn duim en haalde zijn schouders op. Zijn blik richtte hij op het meer. ‘Hij is boos weggelopen.’
      ‘Wat? Waarom?’
      ‘Ik zou het niet weten.’
      Hij keek even opzij. Skye beet op haar lip terwijl ze hem peinzend aankeek.
      ‘Waar hadden jullie het over?’
      ‘Dat ik een tattoo artist wilde worden voordat mijn moeder ziek werd. We praatten over onze tattoos en ik vertelde hem over degene die ik bij mezelf en mijn zusjes heb gezet. En opeens sprong hij overeind en snauwde hij dat ik hem probeerde over te halen om zijn club te verraden.’ Hij slaakte een zucht. ‘Het sloeg echt nergens op. Ik dacht dat we een soort wederzijds respect voor elkaar hadden en daardoor geen vragen over club shit stelden. Ik snap het niet – kwam het doordat ik over mijn zusjes praatten? Over onze sterke band?’ Er begon iets te knagen. ‘Heb ik daarmee een gevoelige snaar geraakt?’
      Toen, in de lift, hadden ze ook over zijn zus gesproken. Niet lang, Juice had alleen benoemd dat hij haar bijna nooit sprak en dat ze altijd meer als een vreemde had gevoeld dan als een familielid.
      ‘Ik kan het me niet voorstellen,’ zei ze. ‘Hij vindt het heel erg dat je zus ziek is. Ik denk niet dat het iets met dat onderwerp te maken heeft…’ Ze draaide zich iets meer naar hem toe. ‘Weet je… Juice kan dingen heel erg overdenken. Soms praten we ergens over, en dan een uur later flapt hij er iets uit wat me vertelt dat het hem blijkbaar al die tijd heeft bezig gehouden, zonder dat ik er een idee van had. Ik kan me voorstellen dat zijn onzekerheid hem al de hele tijd dwarszit en op een gegeven moment… moest het er misschien gewoon uit. Weet je – Juice is echt een goeie gast, hij is super lief. Maar hij… hij heeft niet zo veel vrienden. Échte vrienden. Natuurlijk, hij heeft zijn broeders… maar die moeten hem ook altijd hebben. Ze bedoelen het niet kwaad, maar als ze iemand in de maling willen nemen is hij vaak de lul. Een makkelijk doelwit, denk ik. Ik merk dat hij het soms moeilijk vindt om anderen te vertrouwen.’ Ze was even stil, keek hem peilend aan. ‘Hij wil denk ik graag vrienden met je zijn, Raine. Jullie hebben overduidelijk een klik. Maar dat jullie in verschillende clubs zitten, komt zijn vertrouwen niet echt ten goede.’
      Raine was een beetje verbaasd door Skyes openheid, het waren best persoonlijke dingen die ze over hem verteld had. Wel vond hij het fijn om te horen. Dat Juice een gecompliceerd karakter had, had hij al bij hun eerste ontmoeting ontdekt. Het had hem geïntrigeerd – en ook nu voelde hij zijn boosheid wegebben.
      ‘Ik mag hem graag,’ vertrouwde hij haar toe. ‘En ik vind het rot voor hem dat hij zo weinig echte vrienden heeft.’ Zeker nu hij door zo’n zware tijd ging, kende hij als geen ander de waarde van vriendschap. Een bijna verlegen glimlach krulde om zijn lippen. ‘Ik denk dat ze heel wat missen.’
      Skye keek hem met een glimlach van oor tot oor aan. ‘Je bent een schatje, Raine. Ik weet dat hij dol is op mij, maar soms heeft hij behoefte aan een… mannelijke vriend. Maar dan wel eentje die zich open durft te stellen. Die naar hem kan luisteren, naar wie hij kan luisteren. Weet je… Dit klinkt niet heel erg bad ass bikerachtig maar goed, dat maakt het niet minder waar. Ik geloof in liefde op het eerste gezicht. In vriendschap op het eerste gezicht. Die ontmoeting met jou… Juice was niet meer hetzelfde daarna. Ik heb geen idee of dat ook voor jou gold… maar ergens heb ik het gevoel van wel.’
      Raine voelde dat hij het warm kreeg. Opeens gegeneerd wreef hij in zijn nek. Dit klonk wel heel verwijfd – zelfs al was het waar. De afgelopen weken was hij zich er niet echt bewust van geweest, maar zodra hij Juice vandaag had gezien, had hij beseft dat hij die gast op een of andere vreemde manier gemist had. ‘Ja… misschien wel,’ zei hij zacht.
      Vriendschap op het eerste gezicht. Bestond dat echt?
      Als het op romantisch gebied bestond, waarom dan niet op vriendschappelijk gebied?
      ‘Ik ga hem eens opzoeken. Juice is niet de beroerdste om sorry te zeggen.’
      Raine keek haar even kort aan. ‘Ja… oké. Ik zie of hoor wel of hij het nog aandurft om een keer te chillen.’
      ‘Jep… ik heb je nummer.’
      ‘En die date…’ vroeg hij met een scheve grijns. ‘Staat die nog? Of was dat stiekem voor Juice?’ ‘Ik sla graag twee vliegen in één klap,’ knipoogde ze. ‘Dus ja, die date staat zeker nog, knapperd.’ Ze boog zich naar hem toe en kuste zijn wang. ‘Ik bel je wel!’
      Raine voelde zich bij dat vooruitzicht weer een stuk beter. Er was een vreemd gevoel in zijn maag sinds ze hem mee uit had gevraagd – iets wat hij al jaren niet gevoeld had. Het liet hem glimlachen.

. . .


Skye was een beetje verontrust toen ze ontdekte dat Juice zonder iets tegen haar te zeggen naar huis was gegaan. Zijn broeders wisten ook van niets, hoewel ze tegenover hen volhield dat hij zich vanochtend al niet lekker had gevoeld.
      Het was Half Sack die haar een lift naar huis gaf. Ze wist dat de prospect een oogje op haar had en hoewel ze daar normaal gesproken geen misbruik van zou maken, deed ze dat deze keer wel.
      ‘Juice?’ vroeg ze toen ze binnenkwam. De deur naar het balkon stond open. Toen ze daar aankwam, zag ze een aantal flesjes bier op de grond liggen. Hij zat in de ronde witte schommelstoel die aan het plafond hing, waar zij normaal in zat te lezen. Hoewel het ding niet gemaakt was voor twee personen had het hun gewicht al vaker te gedragen. Ze zakte op zijn schoot neer en streek over zijn hanenkam. Hij zuchtte alleen diep en ontweek haar blik. De joint die hij gerookt had en de alcohol hadden blijkbaar niet veel aan zijn stemming veranderd.
      ‘Raine vertelde met wat er gebeurd was.’
      Juice boog zijn hoofd.
      Haar hand gleed naar zijn nek en masseerde die zachtjes. ‘Ik geloof niet dat hij je probeert te gebruiken voor zijn club, Juice.’
      ‘Dat weet ik,’ mompelde hij. Een tijdlang was hij stil en bestudeerde hij de planken. Skye liet hem maar, ze wist dat hij uiteindelijk zijn gedachten wel zou uitspreken. ‘Ik weet niet wat er met me aan de hand is.’ Zijn stem trilde. Nog steeds weigerde hij op te kijken.
      Ze legde een hand tegen zijn wang en hief zijn gezicht op. Ze schrok een beetje toen ze zag hoe vochtig zijn ogen waren, alsof hij ieder moment kon gaan huilen. ‘Lieverd… wat is er aan de hand?’
      Hij haalde zijn schouders op en probeerde weg te kijken, maar ze hield zijn gezicht vast.
      ‘Juice… ik ben het. Er is nog nooit iets geweest wat je niet aan me kon vertellen.’
      ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij. Met zijn schouder veegde hij langs zijn ogen. ‘Ik raakte in paniek, ik wist niet wat ik moest zeggen en toen zei ik dat maar. Dat hij me probeerde te gebruiken.’
      ‘Maar dat was dus niet de echte reden?’
      Hij schudde stilletjes zijn hoofd.
      ‘Wat dan wel?’ Ze streelde zijn wang. Toen hun ogen elkaar weer ontmoetten, begon hij te blozen. Zij kenden elkaar zo goed dat er geen enkele manier was waarop zíj hem kon laten blozen, waardoor de puzzelstukjes langzaam in elkaar schoven. Oh… Ze zei het niet hardop, het was beter voor hem als hij zijn gedachten zelf onder woorden bracht.
      Toen hij zijn hoofd weer boog, hield ze hem deze keer niet tegen. Ze kuste zijn slaap. ‘Vertel het me maar, lief.’
      ‘Het was gewoon…’ Hij haalde diep adem. ‘Toen hij zijn shirt uittrok… raakte ik op gewonden,’ fluisterde hij. Ze hoorde de schaamte in zijn stem.
      Ze gniffelde zachtjes. ‘Ik heb dat lijf ook gezien. Ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik durf te wedden dat hij die reactie op iedereen heeft.’
      ‘Het was niet alleen dat,’ mompelde hij. ‘We waren midden in een gesprek – en opeens hoorde ik helemaal niks meer. Ik – ik kon alleen nog maar denken aan hoe het zou voelen als hij me zou aanraken. Hoe het zou zijn om zijn nek, om zijn borst te kussen…’
      Zijn wangen werden vuurrood. Het was het meest schattige wat ze ooit had gezien.
      ‘Ik… Ik raakte in paniek. Ik – ik snap mezelf gewoon niet. Waarom ik dat dacht, waarom ik zulke dingen voor me bleef zien. Waarom die gedachten me gewoon niet met rust laten. Zelfs – zelfs nu niet.’
      Haar vingers gleden over de tatoeage op zijn hoofdhuid. ‘Ik weet hoe het komt.’
      Hij keek op, verlangend naar een verklaring die mijlenver van de werkelijke verklaring zou liggen. En hoewel hij het niet zou willen horen, zei ze het toch: ‘Je bent verliefd, lieverd. Je bent smoorverliefd op hem.’

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen