Tom P.O.V.
Zo snel al ik kan houd ik Dunya onder haar oksels vast. ik fluister dat ze moet gaan zitten. Het enige wat mijn brein aangeeft is dat ze moet zitten. Tergend langzaam trekt ze haar voeten dichter naar zich toe. Met enorm veel moeite legt ze haar handen in haar nek. Zit er nu bloed op die verbanden?

Zacht hoor ik naast mij fuck en binnen een seconde begint Dunya te hoesten. Dunya hoest richting de grond, waarna ze haar ribben vast pakt. De vlekken voor mijn ogen zijn spontaan weg. Hoest ze nu bloed?

Bill P.O.V.
Mam staat aan de grond genageld. Dunya begint te hoesten en grijpt naar haar ribben. Waarom heeft ze die verbanden om haar handen en bovenal waarom zijn deze zo vies? Even opent ze haar ogen en mijn ogen dwalen af naar de grond. Ligt daar nu bloed, heeft ze dat net opgehoest? Snel gaan mijn ogen terug naar die van Dunya, Dunya's ogen rollen langzaam haar schedel in. Wat gebeurt er?

"Bill, bel 112" roept Tom nog tegen mij. Op het moment dat ik mijn telefoon in mijn hand heb klapt Dunya naar achter. Haar hoofd komt met een klap op de grond terecht. Als verstijfd kijk ik haar kant op. Haar borst gaan met stoten omhoog en omlaag. Mijn moeder gaat naast haar zitten en probeert haar wakker te maken.

Een man loopt langs en stopt meteen, hij bukt zich naast Dunya. "Wat is er gebeurt?" vraagt de man aan Tom. Tom heeft enkel zijn hoofd vast. Er komt geen reactie uit hem. Tom waarom antwoord je niet?

Dunya P.O.V.
Ik voel hoe er iemand naast mij komt zitten en mij wakker probeert te maken. Het gepiep in mijn oren is oorverdovend. Mijn zicht is weg en langzaam aan voel ik hoe ik ook mijn ademhaling niet meer onder controle heb. Mijn lichaam neemt het over en mijn brein wordt buitengesloten. Mijn brein loopt terug in de tijd. Het brengt mij naar plekken die ik graag wil vergeten.

We zijn zo stoned als garnalen. Na een paar rondjes coke. Zijn we gaan stappen. Wat een avond, bij thuiskomst laat iedereen zich vallen op de bank of grond. Dom loopt naar de kistjes die in de hoek staan. Hij pakt zijn en mijn kistje. Babs en Dave liggen op de grond naar het plafond te staren. Dave zegt van alles, mijn handen maken, zonder dat ik door heb wat ik met mijn handen doe, de spuit klaar. Langzaam prikt de naald een gaatje in mijn arm en ader. De morfine wordt langzaam aan in mijn aderen gespoten. Ik voel mijn lichaam ontspannen, mijn ademhaling wordt oppervlakkig. Een volledige ontspanning stroomt over mijn lichaam heen. Mijn hoofd vult zich met de verschrikkelijk fijne watjes.

"Bill wat is er vanmorgen precies gebeurd?" hoor ik een vrouwen stem in de verte zeggen. "Tom liep naar die cabine toe en ze rolde er uit. Toen ging de bus in de ankers en lagen Tom en ik op de grond. Ik denkt dat Tom toen zijn hoofd tegen een van de kastjes heeft gestoten" Hoor ik een jongen in paniek zeggen. "Bill! Wat is er gebeurt" hoor ik de vrouwen stem in paniek zeggen

Al mijn zorgen vliegen in het niks. Het moet toch allemaal op, waarom zou ik mij druk maken over een overdosis. Anders moeten we het doorspoelen, dat ik ook zonde! Ik voel op een andere plek een naald door mijn huid gaan en voel de vloeistof langzaam door mijn aderen stromen. Vrijheid!

Ik voel even dat mijn lichaam alle kanten op gaat en een geratel van iets

Ik voel een harde klap tegen mijn hoofd, mijn vader staat tegen mij te schreeuwen. "Wat ben jij een ongelofelijke niks nut! je verkloot alles voor ons! Voor mij en mijn gezin! Ik wil dat je weg gaat! NU!" het stemgeluid is overdonderend, mijn lichaam kan zich niet bewegen. Mijn ademhaling stokt in mijn keel. Ik krijg geen lucht... mijn luchtpijp wordt dicht geknepen. De lucht van drank komt mijn neusgaten binnen. Ik voel geen grond onder mijn voeten. Verwoed klauwen mijn handen naar de hand om mijn keel. Blijf ademen Dunya, haal adem.

ADEM! Ik schiet omhoog en neem een enorme teug lucht in mijn longen. Waarna ik begin te hoesten. Het hoesten doet enorm veel pijn. Ik klap voorover om mijn ribbenkast bij elkaar te houden. De pijn gaat door merg en been. Weer neem ik een teug lucht en begin ik weer te hoesten. Dit herhaalt en herhaalt zich. Mijn hoofd begint te bonken en het gepiep plus de vlekken komen terug. Op het moment dat ik het idee heb dat ik out moet gaan komen er mensen de kamer binnen lopen. Waarna alles zwart word.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen