Ik schrik wakker en kijk met grote ogen om me heen. Het gevoel dat iemand bekijkt is daar voor een seconde, maar gelukkig verdwijnt het al snel. Even wrijf ik in mijn ogen en kijk ik op de klok. Wat ben ik aan het doen? Die klok doet het al jaren niet meer. Vermoeid stap ik uit bed, ga even naar de badkamer, denkend dat de kraan het nog doet wat niet zo is en ga dan weer naar het bed waar ik in slaap. Dan zie ik iets in mijn ooghoek. Het is een doos. Ik loop er naar toe en open hem en zie dan een boek. Het is een klein, blauw boekje en het ligt hier duidelijk al een hele tijd aan de hoeveelheid stof te zien. Ik heb toch het gevoel dat ik niet meer kan slapen, dus laat ik er maar eens doorheen lezen. Helaas is een groot deel van de eerste bladzijdes eruit gescheurd, dus kan ik er maar een paar lezen. De rest is leeg.

Lief dagboek,

Mijn buik begint steeds meer pijn te doen en ik heb het gevoel dat het bijna gaat gebeuren. De baby. Zal ze bijna komen? We hebben al bedacht hoe ze gaan heten, wetend dat het een tweeling wordt! Twee meisjes om precies te zijn. Ondanks de pijn, kijk ik er echt naar uit! Ik ga zo naar het ziekenhuis om daar te bevallen, puur voor de zekerheid.


Is dit een dagboek!? Ja maar, officieel mag je geen dagboeken lezen! Eigenlijk staat het er niet op en ligt het in mijn huis, dus laat ik het maar gewoon doen. Niemand geeft er wat om, toch? Maar, van wie is het dan? In ieder geval van een vrouw, want mannen kunnen niet zwanger raken. Mijn moeder zal het wel niet zijn, aangezien ik haar enige kind was. Maar wie dan wel?

Het doet nu oprecht pijn. Ik lig al in het ziekenhuisbed en het enige wat ik heb meegenomen ben jij, zodat ik alles op kan schrijven. Mijn buik is heel bol, laat ik het zo omschrijven. Of dik, maar dat klinkt meteen zo negatief terwijl een baby in de buik hebben helemaal niet negatief is! Twee wel helemaal niet! Alhoewel, ik denk dat ze er bijna aankomen...

Ik schrik op wanneer ik geklop hoor. Ik kijk op en zie Lizzy staan.
'Hey,' zegt ze. 'Sorry, ik kan niet slapen. Zou ik misschien bij jou mogen chillen? Zodat ik de anderen niet wakker maak met al die bewegingen een comfortabele manier te vinden om te liggen?'
Ik knik.
'Natuurlijk.' antwoord ik. 'Wil je meelezen?'
'Wat is dat?'
'Een dagboek dat ik vond in die doos daar.' Ik wijs naar het karton dat ik in mijn kamer had getroffen. 'Het is een dagboek over een vrouw die zwanger is van een tweeling! De rest van de bladzijdes zijn er helaas uitgescheurd, maar dat maakt mijn nieuwsgierigheid nog niet minder.'
Lizzy knikt en komt naast me zitten, meelezend, benieuwd wat er gebeuren zal.

Tijdens de bevalling kon ik helaas niet verder schrijven, omdat het te veel pijn deed. Maar ja, ik heb goed nieuws en slecht nieuws. En eerlijk gezegd, doet het slechte nieuws me meer pijn dan dat het goede nieuws me gelukkig maakt. Het gebeurde allemaal zo snel. Ik was verblind door de pijn en kon dus ook niet horen, zien, ruiken, voelen of merken wat er gaande was. Ik had niks door. Pas toen het klaar was, kon ik me weer ontspannen. Voor de eerste keer in maanden. Tot de dokters me het nieuws vertelde. Mijn man wist er al van, maar voor mij kwam het aan als een harde klap. Het voelde alsof er zojuist een houten staak door mijn hart werd gestoken, zoveel pijn deed het. Ik snap ook niet hoe het ooit kon gebeuren! Waarom? Waarom dit? Had mij dan van het leven beroofd! Ik heb liever dat ik sterf dan iemand anders. Een van de kinderen is namelijk dood geboren. Ze konden niets meer voor haar doen. Het was gewoon te laat. Gelukkig leeft mijn andere dochter wel nog, maar dat haar zus is overleden doet nog steeds pijn. Wel hebben we ze allebei namen gegeven. Ze mag dan wel om het leven zijn gekomen nog voor ze de frisse lucht in kon ademen, maar ze verdient wel een naam. Ik wil haar niet herinneren als de baby die stierf. We hebben ze de namen gegeven die mijn oma als doopnamen had. Agnes en Lizzy.

Ik kijk Lizzy aan met grote ogen.
'Zijn wij...' stamel ik maar ik kan de laatste woorden niet uitspreken. Dat doet Lizzy al voor me.
'Tweelingzusjes?'
Maar dat kan toch niet? Ik bedoel, mijn tweelingzusje leefde al niet meer toen ze uit de buik kwam!
Lizzy heeft me ook een geheim toevertrouwd: ze is geen mens. Net als iedereen die patiënten helpt, is zij een elfje. Dit zijn officieel kinderen die iets is overkomen waardoor hun ouders niet voor hen kunnen zorgen. Zo was Lizzy dood geboren, alleen werd ze weer tot leven gebracht in het Rijk van Elfjes.
Oké, ja. Maar hoe verklaar je haar leeftijd dan!? Ze is 6 jaar ouder dan ik!
Maar ieder van hen zijn dus ook 12, ondanks dat ze 18 lijken. Dat komt doordat het Rijk van Elfjes niet gelijk gaat met tijd als hier. Wanneer ze hier zijn, worden ze dus ook niet ouder tot ze de zes jaar hebben ingehaald. Het klinkt raar, maar toch is het waar.
Alles wordt steeds duidelijker en ook vind ik het steeds minder erg. Ik heb een tweelingzusje... Ik heb een tweelingzusje. Ik heb een tweelingzusje!
Allebei gillen we van binnen en we geven elkaar een dikke knuffel.
'Ik ben er trots op jouw zusje te zijn,' zegt Lizzy zodra we elkaar loslaten met een glimlach. Ja, maar hoelang zal dat nog duren? Zou ze er nog steeds trots op zijn als ik alles verpest in een bepaalde strijd? Als er levens op het spel staan en ik maar één simpel ding hoef te doen, maar het toch verpest?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Is dit een dagboek!?

    Beste Agnes, het begon met "lief dagboek". Wat denk je zelf? Het is overduidelijk een kookboek.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen