Simone P.O.V.
Ik hoor een krakende stem mijn naam zeggen. Uit een diepe slaap wordt ik wakker. De nare droom die ik heb gehad verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Mijn ogen werken nog niet helemaal goed. Maar dan komt het besef binnen van wie die stem is. Voor het eerst hoor ik haar echt praten.
Met een ruk sta ik recht en heb ik op de zusterpost knop gedrukt.
“Dunya ga weer liggen.” Zachtjes druk ik haar terug het bed in. Waarna ze halverwege verstard. Ze gaat niet voor of achteruit. Haar ogen zijn zo groot als schoteltjes. Met een verme greep pakt zij mijn handen en maakt dat ik haar schouders moet los laten. Binnen een halve seconde staat ze naast haar bed en zoekt haar kleding bij elkaar.

De arts komt binnen vallen in de kamer, op het moment dat Dunya net haar spijkerbroek aantrekt. De ogen van de arts worden zo groot als schoteltjes en voor ik weet wat er gebeurt begint de man tegen Dunya te gillen dat ze terug op bed moet gaan liggen. Verbaasd trekt ze een wenkbrauw op, waar een lichte streep als een litteken doorheen staat.

Het kost de arts enorm veel moeite om Dunya zo ver te krijgen dat ze in ieder geval op de bank is gaan zitten. Dunya blijft opmerkingen maken, welke niet mis zijn. De arts heeft al 6x aangegeven dat met ontslag gaan niet word aangeraden op dit moment in de behandeling. "Die behandeling kan mijn reet kussen! Ik ga weg! Ik blijf hier niet langer" even verschiet ik van wat Dunya zegt. "Jonge dame! Zo praat je niet tegen een arts!" Zeg ik boos. De arts glipt de deur uit en daar blijf ik dan staan met mijn dochter. Haar ogen spuwen vuur.

Jörgen P.O.V.
Door het raampje van de kamer waar Dunya ligt zie ik Simone die verwoede pogingen doet om Dunya terug in haar bed te krijgen. Af en toe hoor ik flarden van het gesprek. "Ach! Rot toch op. .... Ga nu niet mijn moeder spelen.... Laat me los..." Op dat moment open ik de deur. Dunya staat al in de start houding om weg te gaan. Ik ga rustig op een stoel zitten en vouw mijn armen en benen over elkaar heen. "En wat probeer jij nog voor elkaar te krijgen. Rot toch op man! Ga lekker de vader van die verwijfde tweeling spelen of zo. Flikker op man! Daar is de deur. Laat me los! ik doe je wat!" Ik zie dat Dunya niet in is voor een gesprek. Alles wat Simone ook probeert wordt verdraaid en afgebekt. Simone kijkt wanhopig mijn kant uit. Haar ogen smeken mij te helpen. "Prima! Ga, niemand die je tegenhoudt." Nog voor mijn zin is afgelopen is Dunya al de kamer uit.

"Wat ben je ook een verschrikkelijk mens. Ze gaat tegen advies met ontslag" Wat Simone verder zegt weet ik niet. In mijn gedachte ben ik zelf even 16. Ik heb net een enorme ram op mijn hoofd gehad van mijn vader. Waardoor ik met een hersenschudding op de huisartsen post zit. Even stopt Simone met haar tirade. Ze zakt vermoeid neer op het bed. "We gaan zo naar huis en hebben het er daar over met zijn 3e." vragend kijkt Simone mij aan. Ik wenk naar het raam, daar staat de tweeling verbouwereerd naar de uitgang te kijken.

Bij het huis van Simone, beveel ik de tweeling wat voor zich zelf te gaan doen. Ik ga op mijn gemak aan het kookeiland zitten. Simone laat zich vermoeid tegenover mij zakken. "Waarom heb je haar in godsnaam zo laten gaan. Wie weet wat er met haar gebeurd nu!" Roept ze boos uit na dat de voordeur in het slot is gevallen. Ik zet de waterkoker op, zucht even diep en begin mijn verhaal. "Simone, het heeft toch geen zin. Dunya doet toch wel wat zij zelf wilt. Wie zijn wij om haar tegen te houden..." "Haar ouders!" Roept Simone verontwaardigd uit. "Simone! In haar ogen zijn wij enkel de plaatsvervangende peet ouders! Het heeft geen zin! Ze moet toch al van af weet ik veel hoe oud voor zichzelf zorgen. Denk je dan werkelijk dat ze ons advies gaat volgen? Ze zal je eerder een stomp verkopen dan luisteren naar wat je te zeggen hebt. Is het mijn fout? Ja, nee, deels, had ik haar maar weggehaald toen het nog kon." verslagen laat ik mijzelf terug op de stoel zakken waarvan ik was opgestaan.

Twee paar verwarde blikken kijken mijn kant uit. Even zucht ik en vraag of ik binnen mag roken. Simone knikt en pakt een asbak uit een la. Ik zet de afzuigkap aan steek de sigaret aan. "Hoe bedoel je eerder daar weggehaald?" Ik kijk vragend de kant van Simone uit. "Heb je haar überhaupt gesproken gister?" Simone schud haar hoofd. Crap. Hier was ik al bang voor. Ze hebben geen idee van alles. Van alles wat ze heeft mee gemaakt. Ik neem een lange hijs aan mijn sigaret.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen