Foto bij Hoofdstuk 44: verdwenen

'Sorry, hoor. Maar wie is Tony?' vraag ik nieuwsgierig. Heeft Elramel nog meer geheimen voor me?
'Toen hij 8 was, vond ik hem met Figaro. Het waren al goede vrienden. Hij vertelde me dat hij in een weeshuis woonde en dat hij het daar niet bepaald leuk vond. Daarna heb ik hem gevraagd of hij voortaan wilde letten op Figaro en hij stemde in.'
Figaro maakt een gelukkig geluidje en loopt op me af terwijl hij me een likje geeft over mijn gezicht. Ondanks zijn smerige speeksel, reageer ik er alleen maar op met een grinnik. Daarna wandelt hij naar Lizzy en zij aait hem onder zijn kin waardoor hij begint te spinnen als een kat. Hij trippelt af op zijn echte baasje en ook Elramel geeft hem een kopje. Terwijl Aiden en Alex verontwaardigd aan het staren zijn naar het wezen lopen Marco, Olivia, Lily en Jeremy naar hem toe om hem te aaien. Even knort hij tevreden. Dan kijkt hij naar William wie het dier bewonderend bekijkt. Hij loopt op hem af en even kijken ze elkaar aan, maar dan drukt Figaro zich tegen hem aan en gaat liggen. Even lijkt William het niet te begrijpen, maar dan glimlacht hij en begint hij Figaro op zijn buikje te aaien. Figaro sluit zijn ogen terwijl zijn borst op en neer gaat vanwege zijn regelmatige ademhaling.
'Hij vindt je leuk,' zegt Tony met een glimlach tegen William. 'Iets bijzonders beleefd?'
'Bedoel je behalve het feit dat ik een mutant was die de wereld wilde overnemen?' vraagt hij verbaasd.
'Natuurlijk.' antwoordt Tony. 'Draken zijn dieren die snel vergeven en ze kunnen zien wat anderen hebben meegemaakt. Zo bepalen ze of ze iemand kunnen vertrouwen of niet.'
William kijkt weer naar Figaro en knikt. Tony glimlacht.
'Als je wil, kunnen we erover praten.'
William trekt een grimas en knikt. Met Figaro achter zich aan volgt hij Tony de grot in.
'Oké,' zegt Elramel terwijl ze in haar handen klapt. 'Ik wil dat er drie patrouilles komen. Lily en Jeremy, gaan jullie vast naar het eind van het bos, maar niet verder! Aiden en Alex gaan naar het oosten en Marco en Olivia naar het westen. De rest blijft hier voor als de doden hier komen, afgesproken?'
We knikken instemmend en gaan. Althans, zij gaan en wij blijven. Zowel ik als Lizzy gaat op een boomstam zitten met een tak in onze hand voor het geval dat.
'Wel raar hè?' vraag ik. 'Het feit dat er opnieuw een oorlog is, maar dit keer tussen de levenden en de doden?'
'Ik vind het maar niks,' mompelt Lizzy. 'Hoe meer oorlog, hoe meer slachtoffers, hoe meer doden, hoe meer vijanden. Per slot van rekening zouden we respect voor elkaar moeten hebben.'
Ik knik, beseffend dat ze no gelijk heeft ook.
'Wat als dit juist Max z'n doel zou zijn?' bedenkt ze plotseling. Ze staat op en kijkt naar voren met grote ogen alsof ze zojuist het beste bedacht heeft wat ze zou kunnen bedenken. Ze is mijn jongere tweelingzus, dus waarschijnlijk gaat ze iets zeggen wat ik allang wist. Ik bedoel, tuurlijk is dit Max' doel. Een oorlog ontketenen is de makkelijkste manier om de wereld te overheersen.
'Uiteraard is dit zijn doel,' reageer ik met een zucht. 'Waarom zou hij het dan doen?'
'Dat bedoel ik niet!' zegt ze en ze kijkt me aan. Haar lange, blonde haren gaan een beetje mee met de wind en haar groene ogen worden verlicht door de zon. 'Wat als Max wist dat William de wereld zou overheersen als zijn oudere tweelingbroer hem zo zou verraden? Zo zouden er natuurlijk meer doden zijn en meer mensen die William zouden gaan haten zodat hij deze oorlog zou kunnen starten om de wereld te overmeesteren met zijn smoes om zijn broer te wreken met de slachtoffers! Wat als hij dit al van begin af aan al zo had gepland!?'
Hoe meer het tot me doordringt, hoe logischer het klinkt.
'Wow,' mompel ik. 'Sinds wanneer ben jij hier zo goed in?'
Lizzy haalt haar schouders op. 'Ik ben nou eenmaal goed in theorieën bedenken.'
We schrikken op wanneer we twee bekende stemmen horen uit het oosten.
'Jongens!' roept Alex. 'Doden! We zagen ze aan de rand van het bos lopen! Maar het lijkt erop dat ze niet onder de bomen willen lopen.'
'Op zich best chill,' reageert Aiden. 'Zo zullen ze ons niet volgen. Niet dat ze ons zagen.'
'Zijn er nog meer?' vraag ik.
Alex knikt. 'We zagen er een paar uit het noorden komen. Ze zullen ook wel in het westen zijn.'

De zon komt alweer bijna op en onze vier andere vrienden zijn nog steeds niet terug. Zowel Aiden als Alex is nog eens naar het noorden en het westen geweest, maar nog steeds zijn ze alle vier spoorloos. We vermoeden dat de doden hen hebben meegenomen...
Maar oké, de reis stopt voor ons niet. We vertrekken vandaag met z'n allen, dus ook Tony en Figaro.
Zodra we het bos verlaten, zien we nog steeds zand. Vlaktes. Kale vlaktes.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik vraag me af waarom Alex hen toen bij William wel verraadde en nu bij Max niet.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen