Tom P.O.V.
De manier hoe Dunya haar ogen mijn kant op staan, ik zal het nooit vergeten. Het leken twee grote lege zwarte gaten. Het leek alsof er niemand thuis was. "Waarom heb je haar laten gaan" sis ik naar mijn vader die naast mij loopt. "Tom, dat kom je van zelf eens te weten, maar voor nu moet ik zorgen dat jullie veilig thuis zitten" Hij kijkt snel over zijn schouder en loopt een stuk sneller dan normaal naar zijn auto toe. Hij pakt mij in mijn nek en duwt mij nog net niet de auto in. "Doe normaal man" Roep ik terwijl ik tegen de hoofdsteun voor mij sla. Wat ik kan bekopen met een kreun. "Auw..." Mijn handen grijpen naar mijn capuchon die ik tot over mijn ogen trek. Mijn hoofd rust tegen het koude glas. Het verlicht het geklop iets in mijn hoofd.

Thuis aangekomen opent mijn vader de deur van mijn moeders huis. "Gordon! Zorg dat die twee binnen blijven. Ik moet je ook even spreken" roept mijn vader het huis door. Gordon komt aangelopen en loopt vervolgens samen met mijn vader buiten gehoorsafstand. Kut.

Dunya P.O.V.
Mijn benen slepen me overal en nergens heen. Ze stoppen abrupt als ik op het station sta. Ga ik dit nu werkelijk doen? Ik bevries. Alles houdt er even mee op, mijn hart slaat een slag over. Als ik niet zo stoned als een garnaal zou zijn geweest, had ik het misschien niet eens zo erg gevonden. Je hoeft maar een paar stappen te zetten. Je valt toch niet op. je kan zo het spoor op De gedachte doet mij wakker schudden en resoluut draai ik mij om. Op dat moment voel ik dat ik een sms heb ontvangen. In de sms staat het huisadres van mijn vader. Top! Kan ik dat ook nog gaan zoeken met mijn watten kop.

Het volgende moment sta ik weer in een wc. Mijn ogen rollen zowat uit hun kassen. in mijn hand heb ik weer de spuit vast. Die nu al tussen mijn vingers zit. ik zie via de spiegel langzaam het spuitje leeg lopen.
De overweldigende gedachten nemen af. Ik begin de vertrouwde gevoel van watjes in mijn lichaam te voelen. Het lijkt alsof ik op wolken loop. Nog een beetje dan zullen de gedachten wel stoppen. Naast het shot dat ik net gezet heb neem ik nog snel een lijntje. Ik voel me heerlijk licht.

Jörgen P.O.V.
Het is net etenstijd geweest. Ik begin mijzelf nu wel lichtelijk zorgen te maken om Dunya. Vanochtend is ze er tussenuit gepiept. Gordon komt met de jongens binnen lopen. De kinders pakken een biertje uit de kast en ploffen op de bank neer. Tom kijkt even mijn kant op, alsof hij wat wil zeggen. Maar laat het toch in het midden. De gehele middag kijk ik al naar het bakje met de Oxycodon. Waarom hebben die artsen dit voorgeschreven. Het is hartstikke verslavend spul. Heeft ze dit al gehad. Wat hebben ze haar wel gegeven?

Mijn ringtone laat me opschrikken uit mijn gedachten, afwezig neem ik op. “Ja?” “Met mij, ik lees net in Dunya’s dossier dat ze haar om 5 uur vanochtend een shot morfine hebben gegeven. Wist jij dat ze om de haverklap kneuzingen en breuken heeft?” Even heb ik niet door wie ik aan de lijn heb “hoeveel hebben ze gegeven?” Ik hoor wat geklik aan de kant van Simone. “5mg zie ik hier staan” ik brom wat. Kijk nog steeds in de richting van het doosje met de oxy er in. “Hoe erg is het, werkelijk?” Even wordt het stil aan de andere kant van de lijn. “Het is ernstig, ze heeft 4 gebroken ribben, dan laat ik de MRI er buiten. Die ziet er echt niet goed uit, daarbij staan er verschillende meldingen van mogelijke kindermishandeling in.” Even slik ik. Ergens diep van binnen wist ik dit wel. Wat een kut manier om dat bevestigd te krijgen.

Tom P.O.V.
Pap kijkt al minuten lang naar een doosje op het aanrecht. Als het mij opvalt dat hij mijn kant op kijk wil ik wat zeggen. Toch bedenk ik me. Ik weet dat mijn pa niet de beste jeugd heeft gehad, laat staan dat hij weet hoe een vader zich zou moeten gedragen. Maar waarom heeft hij Dunya niet aan haar haren mee terug genomen. Ik snap er echt helemaal niks van. Ik bedoel, ze kan een arts uitschelden, ze kan mensen bedreigen en toch zegt hij er niks van.

Ik sta op, loop naar het balkon en steek daar een peuk op. Niet veel later hoor ik de deur dicht vallen van het balkon. Mijn vader staat naast mij. Hij steekt een joint op. Dat heeft hij lang niet gedaan. De rook ontsnapt uit zijn mond. Voor hij mij de joint geeft. “Helpt tegen de hoofdpijn” zegt hij als ik er vertwijfeld naar kijk. Eens moet de eerste keer zijn toch!

Na mijn 3de hijs zakt de hoofdpijn al af. Het gebonk is er nog wel, maar het is niet meer aan de voorgrond. Mijn vader laat zich op een van de stoelen zakken. Hij is duidelijk in zijn gedachten verzonken

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen