Fye staarde naar het donkere plafond. Haar nachthemd had ze ietsje opgerold, haar hand lag op haar naakte buik. Ze kon de lichte zwelling voelen. Ze voelde zich schuldig. Vandaag had ze haar eerste echo gehad – en Juice was er niet bij geweest. De afspraak van vandaag had een stok achter de deur moeten zijn, een ultieme deadline.
      Toch had ze de waarheid niet over haar lippen kunnen krijgen. En nu was het moeilijker dan ooit om hem te vertellen dat ze zwanger was. Eigenlijk wachtte ze maar gewoon totdat hij het zelf opmerkte, dat was makkelijker. Zou hij het haar vergeven? Of stuurde ze hem weg? Misschien hoopte ze daar wel op. Dat hij deed wat zij niet kon. Uit elkaar gaan. Ze had al een paar keer op het punt gestaan om hun relatie te beëindigen. Maar hij deed zo zijn best… Ze wist dat hij in een diep dal zat, dat hij weer depressief was. In plaats van naar de drank te grijpen, was hij obsessief gaan sporten. Voor haar en Mikey. Hij beulde zichzelf af, kwam pas laat thuis en was dan zo uitgeput dat hij bijna meteen in slaap viel.
      Ze hoorde de voordeur dichtgaan. Ze trok haar hemdje weer naar beneden en draaide op haar zij. Zijn voetstappen kwamen dichterbij, gingen naar de badkamer. Deur dicht. Douche aan.
      Fye sloot haar ogen. Een traan piepte tussen haar oogleden door. Het waren de hormonen, zo erg was het allemaal niet, overtuigde ze zichzelf.
      Een krappe tien minuten later kwam hij zachtjes de kamer binnen. Een zenuwachtige knoop trok zich strak in haar buik, ze voelde dat haar ademhaling er sneller door werd. Zou hij weer gewoon in slaap vallen? Ze hunkerde naar een aanraking, naar een beetje liefde.
      Of hij dat aanvoelde, of hij daar zelf ook naar verlangde of dat hij simpelweg aan haar ademhaling hoorde dat ze nog wakker was – hij kwam tegen haar aan liggen, sloeg een arm om haar heen en drukte een kus tegen haar schouder. De aanraking, hoe klein ook, deed haar van top tot teen tintelen. Ze wist dat het niet zo hoorde in een relatie, maar door hun vele op en downs was het alsof ze steeds opnieuw op hem verliefd werd, steeds opnieuw naar een eerste kus verlangde. Haar hand gleed naar zijn bovenarm en ze trok hem iets steviger tegen zich aan. Hij sprak geen woord, hield haar alleen maar vast. Ergens was Fye er blij om. Wat viel er immers nog te zeggen? Ze wist dat hij zich leeg voelde, dat hij steeds vaker flashbacks had van vroeger. Soms werd hij badend in het zweet wakker, in paniek omdat hij Dana kwijt was. Soms was hij ervan overtuigd dat ze ontvoerd was, dat hij haar moest zoeken – en soms dacht hij dat ze nog steeds dood was, dat haar hele terugkeer een fantasie was omdat hij de realiteit niet aankon.
      Het deed haar zeer om hem zo te zien worstelen, om zijn verlangen naar Dana te voelen en te weten dat haar vriendin hetzelfde ervoer. Steeds vaker vroeg ze zich af of hun worsteling het allemaal wel waard was. Hun liefde was zo sterk… eigenlijk was ze er wel van overtuigd dat Dana Juice zou vergeven voor het vermoorden van haar vriendin.
      Maar Juice… hem kon ze er niet van overtuigen het haar te vertellen. Hij was er zo opgebrand dat ze niet nog meer pijn zou moeten doorstaan en dat Kip haar kon geven wat ze nodig had dat hij zijn eigen ongelukkigheid ervoor over had.
      En dat van haar ook.
      De greep om haar lichaam heen verslapte iets – hij was in slaap gevallen. Fye wist niet of ze het erg vond. Hier kon ze nog iets liefdevols in zien, ze had liever dat hij haar vasthield dan dat hij door middel van seks iets anders dan de eeuwige leegte probeerde te voelen.
      Maar ze wist dat dit niet kon doorgaan. Het brak haar op, het brak hem op… het zou hun kindje opbreken. Iémand moest sterk zijn, en hoewel alle Sons wisten wat er aan de hand was, was er geen sterk genoeg om te zeggen wat gezegd moest worden. En dus besloot Fye het zelf maar te doen.

Al de tijd dat Dana weg was, had Fye de schijn opgehouden dat het goed ging tussen Juice en haar. Ze wilde haar vriendin er niet mee vermoeien, die zo hard haar best deed om met Kip opnieuw te beginnen. Maar hoe hard ze het ook probeerde, ze hoorde bij Juice.
      Fye zag dat nu ook in.
      De eerst volgende keer dat Fye en Dana met elkaar afspraken en ergens in Tacoma een drankje deden, was het Dana echter die haar met haar leugens confronteerde.
      ‘Het gaat helemaal niet goed met Juice hè?’ zei ze zacht.
      Fye sloeg haar ogen neer. ‘Heeft Kozik het je verteld?’
      ‘Happy.’
      Ze zuchtte. ‘Ik wilde Kip en jou een eerlijke kans geven. Ik dacht dat het makkelijker zou gaan als je dacht dat het goed ging met Juice.’
      Dana had haar hoofd gebogen. Haar duim streek over haar ringvinger, daar waar eens haar verlovingsring had gezeten. ‘Happy zegt dat hij… een soort geest is. Volkomen leeg, uitgedoofd.’
      ‘Hij mist je,’ gaf ze toe. ‘Hij heeft veel flashback. Dan denkt hij dat je weer dood bent, dat je wordt vastgehouden en verkracht. Hij sport zo’n vijf uur per dag om zijn gedachten in bedwang te houden, maar tegen de nachtmerries kan hij niet veel doen. Hij wordt vaak doodsbang wakker.’
      Ze zag hoe haar woorden Dana verkrampten en pakte haar hand vast om een kneepje te geven. ‘Ik geef het op, Dana. Ik kan hem niet gelukkig maken. Zijn hart klopt voor jou.’
      ‘Het is nu te laat,’ mompelde ze.
      ‘Is het te laat, Dana? Jij bent niet gelukkig omdat hij niet gelukkig is. Je hebt hem nodig. Hij heeft jou nodig. Jullie horen bij elkaar. Diep vanbinnen weten jullie dat allebei. Ik weet het – ik denk dat Kip het ook wel weet.’
      ‘Maar hij wil me niet meer,’ mompelde ze. ‘Ik begrijp niet waarom, maar hij wil me niet meer.’ Ze veegde een paar tranen van haar wang.
      ‘Hij is bang je pijn te doen.’ Fye haalde diep adem. ‘Hij heeft iets gedaan wat hij voor je probeert te verbergen. Iets waardoor hij denkt dat het je zal breken, dat je hem zal haten, dat je iedereen zal haten die aan de club verbonden is. Dat is de werkelijke reden dat hij niet met je samen kan zijn, Dana. Hij is liever zelf ongelukkig dan dat hij de kans loopt jou pijn te doen. En hij weet dat hij het niet voor je geheim kan houden als jullie samen zijn. Je kent hem te goed.’
      Dana keek op, haar ogen vol emotie. ‘Maar wat dan?’ fluisterde ze. Ze nam een slokje uit haar glas alsof ze haar keel wilde smeren. ‘Ik weet wat hij met Lotte heeft gedaan. Ik heb het gezien
      ‘Het gaat niet om Lotte.’ Fye was even stil, schraapte haar moed bij elkaar. Het was echter makkelijker dan gedacht, ze wilde dat het er gewoon uit was. Vroeg of laat kwam de waarheid toch wel aan het licht. ‘Het gaat om Cherry. Hij heeft Cherry vermoord.’
      Het glas appelsap glipte uit haar hand en spatte op de grond. ‘W-wat?’
      ‘Hij zag haar bij je graf, sleurde haar mee naar het clubhuis en toen heeft hij haar door haar hoofd geschoten.’
      Dana werd lijkbleek. Afschuw vulde haar ogen.
      En op dat moment realiseerde ze zich dat de jongens gelijk hadden gehad.
      Sommige gruwelen konden beter begraven blijven.


Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Ik vind dat Dana het recht had om te weten dat Juice Cherry heeft vermoord, maar het is nog steeds zo pijnlijk om te lezen. Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel pijn het haar moet doen.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Fye what the fuck, ze is zo egoïstisch eigenlijk.. o my God en nu gaat Dana naar Juice en escaleert alles.. ik ben best wel bang dat dit verhaal geen goed einde gaat krijgen..

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Holy fuck she did it....
    Nou dan is de keuze van de relatie tussen juice en fey ook meteen besloten...
    The fuck wat spannend!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen