Foto bij Hoofdstuk 46

Iedere stap die ik zet, geeft me een onveiliger gevoel. De mist die laag hangt waardoor ik mijn onderbenen niet kan zien, de bomen die boven me uit torenen en de verschillende tinten grijs om me heen. De lucht vol donderwolken en de stilte... Het jaagt me de stuipen op het lijf. Ik kan ook alleen maar lopen. De rest van mijn lichaam lijkt niet te willen luisteren. De nachtmerries achtervolgen me al een tijdje. Ik weet niet waar het door komt. De medicijnen of draai ik door? Of misschien zijn dit wel dromen die toch echter zijn dan we denken?
Het enige wat ik horen kan, is de grond onder mijn voeten. Ik hou niet van stiltes. Geluid geeft je informatie. Op wat voor manier dan ook. Stilte laat je weten dat er iets te gebeuren staat, maar je kan je niet bedenken wat het is. Ik schrik op wanneer ik een takje hoor breken achter me. Het liefst draai ik me om, maar het lukt niet. Bevroren sta ik daar dan. Kijkend om me heen en vanuit mijn ooghoeken zie ik ze verschijnen. Wezens zonder haar. Wezens zonder kleur. Wezens zonder ziel. Ze zijn overal. Hun levenloze ogen prikken op mijn huid en ik huiver van angst. Ga weg. Alsjeblieft. Maar ze gaan niet weg. Ze blijven. Dat doen ze altijd. Ze wachten tot je naar ze toekomt. En als je wegrent, komen ze je achterna. Dat zullen ze altijd blijven doen. Je kan het proberen, maar je kan niet vluchten. Ze zullen je blijven achtervolgen. Ze worden niet moe. Ze worden nooit moe. Het zijn als machines die geen brandstof nodig hebben. Hun geduld is oneindig, want ze weten dat ze ooit hun doel zullen bereiken. Zonder het Zonnemeisje kunnen ze hun gang gaan. Enkel zonlicht jaagt ze weg. En haat. Haat houdt ze op afstand. Ze zullen enkel de kwetsbaren pakken. Ze zullen enkel degene pakken die geen redenen meer zien om te leven. Depressieve mensen zijn een makkelijkere prooi. En ook als ze sterker worden, maken de nachtmerries ze weer zwak. Net als ik.
Een van de wezens komt dichterbij en ik voel zijn adem in mijn nek. Zijn ijskoude adem. Ik weet dat ik niet te lang kan wachten, dus neem ik een sprintje. Ondanks mijn stille bewegingen, beeft de aarde bij iedere voetstap. De geur van de creaturen hangt nog in mijn neusgaten. Hun vreselijke stank. Ze ruiken naar ozon. Mijn neusharen lijken haast weg te branden, maar ik kan er niets tegen doen. Dat is nu niet mijn grootste probleem. Ik kijk even over mijn schouder en zie ze. Hun vlijmscherpe, maar scheve, tanden onder het bloed van hun vorige slachtoffers. Hun kleine neuzen, die niet kunnen ruiken en hun kleine oren die niet kunnen horen. Maar hun ogen zien beter dan roofvogels. Zicht is het enige zintuig dat ze nodig hebben om hun slachtoffers te pakken te krijgen. En hun schreeuwen zijn zo hoog, dat mensen ze niet kunnen horen. Maar ze zijn tegelijkertijd zo hard, dat je ze kan voelen. Hun smerige adem duwt dan tegen je rug. En hun abnormaal elastische huid die strak over hun botten getrokken is. Je kan iedere rib tellen. De nieren die omlaag gezakt zijn, door gebrek aan voedingstoffen. Hun longen die schuiner zijn gaan liggen en hun dunne darm die niet meer correct ligt in de buik. Hun geslachtsdelen zijn eraf gescheurd en opgegeten, dankzij zichzelf, waardoor hun geslacht niet meer te zien is. Alleen de jongere wezens hebben nog hun baarmoeder bijvoorbeeld, maar ook die zal vergaan. Hun kromgegroeide botten en hun kromme rug. Hun brede kop en hun scherpe nagels. Zodra ze je krijgen, zullen ze al het haar en al je kleren met geweld van je aftrekken. Ze zullen je pijn laten lijden en je spieren uit je lichaam rukken. Je hersens zullen ze verbranden en je hart zullen ze pletten. Botten zullen ze breken en huid zullen ze uitrekken. Uiteindelijk zal je je kouder voelen, ondanks dat je eigenlijk niet meer hoort te voelen. Je zenuwstelsel is verwoest en je hart klopt niet meer. Toch leef je nog. Je zult nog een dag hulpeloos liggen op de plek waar je lag. Maar daarna zal je niet meer helder kunnen denken. Je sluit je bij hen aan en maakt meer slachtoffers. Je zal volledig vervagen. Niemand zal je ooit nog kunnen herkennen. Zelfs jijzelf niet.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Heel mooi geschreven! Ik krijg er gewoon rillingen van!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen