Dunya P.O.V.
Iemand schraapt zijn keel, met moeite til ik mijn hoofd op van de tafel. Loop weg! Ze zijn het niet waard. Jij bent het niet waard. Mijn vader kijkt bezorgd mijn kant op, naast hem staat Gordon. Tom komt net naar binnen gelopen. Ik weet niet wie er begon met praten, maar het zorgt er voor dat mijn hoofd uit elkaar wil spatten. Alles komt binnen als een bom. Flarden van het gesprek komen binnen “Ze is ziek... Wat denk je dat er is gebeurd... waarom licht ze op de bank... moeten we der binnen houden... Zet der het huis uit dan! Hier heeft ze niks te zoeken” De laatste zin die wordt gesproken raakt mij diep in mijn hart. Mijn benen zorgen dat ik van de bank op sta, wat er verder wordt gezegd weet ik niet. Mijn handen pakken een glas met water. In de tussentijd smokkelt mijn andere hand de oxy mijn broekzak in. “Wat denk je zelf!... ze kan mijn rug op... Dat is geen excuus! Zo iemand hoort hier niet!” Gordons stem blijft in mijn hoofd hangen. Mijn benen lopen naar de hal toe, pakken mijn tas van de grond en voor ik het weet sta ik met mijn tas in de hand bij de trappen van het trappenhuis

Bill P.O.V.
Een zachte bonk laat weten dat de voordeur in het slot is gevallen. Mijn vader en stiefvader staan zonder ophouden te bekvechten tegenover elkaar. De ene nare opmerking na de andere verlaat hun mond. De bonk hebben ze niet gehoord. Het geschraap van de stoel net zo min. De twee discussiëren over wat Dunya nodig heeft. Tom heeft door wat ik al lang heb gemekt. “En nu is het klaar! Hebben jullie überhaupt door dat 5 minuten geleden de deur dicht is gevallen met jullie gekibbel” spontaan stoppen de twee met praten. 3 stappen heeft mijn vader nodig om door te hebben dat ze weg is. Zijn vuist slaat tegen de muur. “Verdomme” hij draait zich om, zijn ogen gaan over het aanrecht. Voor ik zie wat hij heeft gezien valt de deur weer in het slot.

Gordon P.O.V.
Jörgen stampt boos het huis uit, Tom laat zich in de bank vallen en Bill. Bill staat met ogen zo groot als schoteltjes te kijken naar het aanrecht. “Stond daar niet een doosje?” Ik draai mij om, daar zie ik de reden van Jörgens vertrek. Heb doosje met medicijnen wat daar stond is weg. “Zoek eens op wat oxy betekend” binnen een paar seconde heb ik mijn antwoord. Oxycodon.

Ik bevries, in een splitsecond ben ik weer 18. Ik zit op de middelbare school, met mijn beste vriend Jörgen. Voor de zoveelste keer ziet hij er niet uit. Zijn ogen staan diep in hun kassen, wallen van hier tot Tokyo. De lucht van drank en drugs dringt mijn neusgaten binnen. De bel gaat, het is pauze. Voor de zoveelste keer zit Jörgen aan de oxycodone. Hij is weer eens van de trap af gevallen.

Ik gris mijn auto sleutels van de salontafel. duw deze bij Bill in zijn handen. "Zoeken" is het enige wat ik zeg, voor ik zelf de deur uit stap. met 3 treden tegenlijk ren ik door het trappenhuis. Alles valt op zijn plek in mijn hoofd. Haar gedrag, haar houding, de manier waarop ze praat. Het hele plaatje past.

Bill P.O.V.
Om de 10 minuten parkeer ik de auto ergens en stap even uit. Ik steek een peuk op, zucht even diep en hoop dat ik haar snel vind. Even kijk ik om mij heen. De gebouwen komen vertrouwd voor. Zal ze hier boven zitten? het uitzicht is adembenemend. Tien hoog, uitzicht over heel maagdenburg. Mijn benen brengen mij al naar de lift. Mijn hand drukt het knopje in voor het daktraas.

Ik adem diep in en uit, de deuren van de lift gaan langzaam open. Daar op de grond. Ligt Dunya, haar hoofd op haar tas. Kijkend naar de sterren die langzaam op komen. Een zucht van opluchting verlaat mijn mond. Voorzichtig loop ik haar kant uit. "Mag ik er bij komen liggen?" Lege ogen kijken mij aan, haar lichaam schuift zich op. Als teken van goedkeuring. stil ga ik naast haar liggen. De maan krijgt steeds meer kracht. Vannacht is hij vol. Het is een heldere nacht. Ik wijs naar de kleine en grote beer. Een voorzichtige lach komt op Dunya's gezicht. Waarna ze begint te grinniken. Ik trek mijn wenkbrauw op. "Wat?" vragend kijk ik haar kant uit. Waarop Dunya hard begint te lachen. Dit moet ze bekopen met een hoestbui. Naast mij hoor ik haar kreunen. gevolgd door een zucht, gerommel in een tas en de woorden "Wil je ook?" Ik krijg een strip met tabletten in mijn hand gedrukt met een flesje water. "Wat is dit?" vragend kijk ik haar aan. Ergens zit ik te wachten op een lachsalvo, maar die blijft uit. "Sorry, ik dacht dat je het wel kende enzo." "Wat ken?" verbijsterd kijk ik haar kant ui. "Je bent toch beroemd? Wat doen bijna al die beroemdheden?" Haar wenkbrauw wordt omhoog getrokken.

Het duurt even, maar de kwartjes vallen. "Is het drugs?" Maar dit komt gewoon bij de apotheek vandaan? Hoe dan? verbijsterd kijk ik naar de strip die ik in mijn hand heb, het flesje water wat tussen ons in staat en Dunya, die zonder enige zorgen naar de sterrenhemel kijkt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen