HET VERLEDEN


Erik reageerde nauwelijks op de klop op zijn deur. Het was vast zijn moeder weer. Die kwam ieder kwartier kijken om te zien of hij niet weer halfdood op bed lag.
      Hij staarde naar zijn televisie. Hij kon zich niet herinneren dat hij er een dvd in had gestopt en hij herkende de film ook niet. Hoelang hij ernaar keek wist hij ook niet.
      Vier dagen waren voorbijgegaan sinds hij in het ziekenhuis ontwaakt was. Sindsdien voelde hij zich leeg. Al verwelkomde hij die leegte, hier op zijn kamer. Het was beter dan bij zijn moeder zijn, die hem met schuldgevoel en schaamte overlaadde. Hier kon hij dat op de een of andere manier van zich afschudden.
      De deur ging zachtjes open. Hij keek niet over zijn schouder, hij staarde naar het scherm zonder wat te zien.
      ‘Erik?’ klonk het zachtjes.
      Het was alsof die fluistering de macht had om alle muren om hem heen neer te halen. Zijn hoofd schoot opzij. Het zien van haar gezicht riep zoveel schaamte in hem op dat hij zijn hoofd boog.
      Ze had hem geappt, de afgelopen dagen. Hij had niet geantwoord – hij had gewoonweg niet geweten wat hij moest zeggen. Hij had gezien dat hij haar gebeld had, maar van het gesprek zelf kon hij zich niets meer herinneren.
      Ze ging naast hem op bed zitten en sloeg haar armen om hem heen. Zodra hij haar warmte voelde, brak hij. Zijn schouders begonnen te schokken en hij klampte zich aan het meisje vast. Haar geur had iets geruststellends, net als de manier waarop haar hand over zijn rug gleed.
      Ze maakte hem geen verwijten. Ze was niet zoals zijn moeder, die hysterisch was geweest en wel honderd keer had gevraagd hoe hij het haar had kunnen aandoen.
      ‘Ik hou van je Erik,’ zei June zacht. ‘Sorry dat ik je het gevoel heb gegeven dat je er alleen voor stond.’
      Hij kneep zijn ogen stevig dicht. Tranen glipten tussen zijn wimpers door.
      ‘Sorry,’ fluisterde hij tussen zijn snikken door. Dat was het enige wat hij eruit kon krijgen.
      ‘Het is oké. Ik ben bij je, Erik.’
      Ze smeekte hem niet om het nooit meer te doen, ze was zo vol van warmte en rust dat ze effectiever leek dan de uren therapie die hem de afgelopen dagen hadden uitgeput.
      Na een lange omhelzing lieten ze elkaar los. Erik trok zijn beslagen bril van zijn neus, veegde de tranen van zijn wangen en keek haar vluchtig aan. Haar ogen waren vochtig.
      ‘Hoe voel je je?’ vroeg ze.
      Hij haalde zijn schouders op en boog zijn hoofd. ‘Leeg,’ zei hij zacht. ‘Moe.’
      En bang. Bang dat ook June inzag hoe hij was en niets meer met hem te maken wilde hebben.
      ‘Hoe voel jij je?’ vroeg hij zacht. Schichtig keek hij op. Wat hij ook had gezegd vlak voor hij out ging, het kon niet anders dan dat ze in paniek was geraakt.
      ‘Ik ben blij dat je me niet wegstuurt,’ antwoordde ze. ‘Daar was ik wel bang voor, toen je mijn berichtjes niet beantwoordde.’
      ‘Ik zou je nooit kunnen wegsturen,’ mompelde hij. Sterker nog – haar zien was het enige verlangen geweest dat er nog steeds was. Iets waar hij zich alleen maar schuldiger door voelde. ‘Maar ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik ehm – ik kan me ons laatste telefoongesprek niet meer herinneren.’
      ‘Je nam afscheid.’ Zachtjes zuchtend nam ze zijn handen in die van haar. ‘Mateo – Juans broer – heeft ons telefoongesprek getraceerd en de ambulance gebeld.’
      De gedachte aan Juans broer liet hem ineenkrimpen. Dat uitgerekend hij degene was die ervoor had gezorgd dat hij nu nog leefde, gaf hem een heel dubbel gevoel.
      ‘Mateo heeft me verteld wat ze met je gedaan hebben.’
      Vol schaamte staarde Erik naar hun verstrengelde vingers. Hoe zou dat gesprek zijn gegaan?
      ‘Ik vind het heel erg, Erik.’ Haar stem trilde. ‘Ik weet waarom ze het hebben gedaan, maar dat verandert er niets aan.’
      Erik beet op zijn lip. Ze wist het. Natuurlijk wist ze het. ‘Ik snap niet waarom je hier bent,’ mompelde hij. ‘Je zal wel van me walgen.’
      ‘Ik walg van wat je schreef.’ Ze gaf een kneepje. ‘Ik probeer het te begrijpen. Waarom je dat deed terwijl je op jongens valt. Ik hoopte – dat je daar eerlijk over wilde zijn. Dat je me wilt vertellen wat er aan de hand is – wat er op de vorige school is gebeurd. Ik – ik wil een vriendin voor je zijn, Erik.’
      Hij haalde diep adem. Het was een raadsel waarom ze zo geduldig en positief was. ‘Oké,’ zei hij toen zacht. Veel te verliezen had hij toch niet meer – en ze had recht op de waarheid.
      ‘Dank je. Ik wilde je nog iets vragen.’
      Ze wachtte totdat hij opkeek. De blik in haar ogen was rustig en liefdevol, en voor de zoveelste keer wenste hij dat hij echt op iemand als zij verliefd kon worden. ‘Zeg het maar,’ zei hij zacht.
      ‘Ik wil je vragen of Juan erbij mag zijn als je je verhaal doet.’
      Uit principe had Erik al iedere vraag met ‘ja’ willen beantwoorden, maar nu verstijfde hij. ‘W-wat?’
      ‘Hij is mijn vriend, Erik. Hij houdt van mij, en hij is gekwetst door wat je over mij schreef – en ook over hem. Ik wil onze vriendschap niet kwijtraken, maar ik vind dat hij het recht heeft om te weten waarom je zulke dingen over me schrijft. En ik denk dat het beter is als hij het uit jouw mond hoort dan uit de mijne.’
      Erik boog zijn hoofd. ‘Ik vertrouw jou,’ zei hij. ‘Ik vertrouw hem niet.’
      ‘Vertrouw je me echt, Erik? Dan moet je geloven dat Juan net zo onzeker is als jij. Ik wil dat je Juan ziet zoals ik hem zie, en dat hij jou ziet zoals ik je zie. Jullie zijn alle twee zo kwetsbaar, zo… beschadigd. Jij ziet dat niet aan hem, hij ziet het niet aan jou. Maar ik zie het wel, bij jullie beiden.’
      Erik wist niet of hij op haar oordeel kon vertrouwen. Liefde maakte blind, was het niet? Hij kon de hatelijke blik nog steeds in Juans ogen zien, kon zijn smalende opmerkingen horen toen hij zei dat hij hoopte dat hij zou stikken.
      Maar wat als hij het niet wilde? Als ze besloot dat ze met hem bevriend wilde blijven, zou ze dat ook aan Juan willen uitleggen. De twee hadden verkering met elkaar, hij kon niet echt om de jongen heen.
      ‘Oké,’ zei hij toen zacht.
      De deur ging zachtjes verder open. Met een schok realiseerde Erik zich dat de jongen de hele tijd aan de andere kant had staan luisteren.
      Het was alsof er een of andere spreuk was weggevallen. Hij herkende Juan amper terug. Hij blaakte niet van het zelfvertrouwen, er lag geen smeulende blik in zijn ogen, geen spottende grijns om zijn lippen. Zijn schouders hingen naar beneden, zijn blik was op de grond gericht en hij liep haastig naar June toe. Hij ging achter haar zitten, sloeg zijn armen om haar heen en keek toen pas vluchtig naar Erik op.
      ‘Het spijt me,’ zei hij zacht. Erik zag dat hij het meende. ‘Ik geloof dat je die pak slaag had verdiend. Maar dat andere… dat ging te ver. Ik dacht dat we je zouden uitlachen omdat je toegaf dat je gelogen had toen Emilio zijn broek liet zakken. Ik had nooit – ik had nooit gedacht dat je het zou doen.’
      Erik keek weg. Hij wist niet zo goed wat hij met zijn excuses moest. Hij wist niet eens of hij het de jongens kwalijk nam. Hij had ze niet hóéven pijpen. Maar toen, op dat moment, had het gevoeld alsof hij geen keuze had. Hij wist dat door zijn eerdere ervaringen kwam, iets wat geen van de jongens had kunnen weten.
      Er viel een gespannen stilte. June hield zijn handen nog steeds vast en gaf hem een kneepje. Erik haalde diep adem, toen besloot hij dat het tijd was.
      ‘Ik ben dus gay,’ zei hij zacht, zoekend naar woorden. ‘Ik was dertien toen ik daar achter kwam. Ik had een crush op een jongen die drie jaar ouder was dan ik. Ik dacht dat hij me nooit zou zien staan, maar dat deed hij wel. Mijn gestaar moest hem opgevallen zijn. In het begin was hij heel lief… Hij zei lieve dingen, aardige dingen. Na een tijdje vroeg hij of ik hem wilde aanraken, daarna of hij mij mocht aanraken.’ Hij slikte bij de gedachte aan Sven. De herinneringen deden pijn. ‘Maar altijd als er anderen bij waren dan deed hij gemeen. Dan maakte hij lullige opmerkingen, lachte hij me uit… en dan later, als we alleen waren, wilde hij het weer goedmaken.’ Hij was even stil, hij wist niet goed hoe hij moest samenvatten wat er was gebeurd in de jaren die volgden. ‘Maar hoe rot hij ook tegen me deed, ik bleef verlangen naar die momenten waarop hij wel lief was. Soms zei hij dat hij van me hield… en als ik vroeg waarom hij soms dan zo gemeen was, zei hij dat het aan mij lag. Dat hij me strafte omdat ik naar andere jongens keek, of omdat ik lachte om iets wat volgens hem niet grappig was. Het straffen kreeg steeds meer de overhand. Hij sloeg me, hij… deed dingen bij me naar binnen die ik de hele dag moest laten zitten…’ Een traan gleed langs zijn wang naar beneden. ‘Ik was dertien, veertien… Ik dacht dat het normaal was, dat het erbij hoorde als je op een oudere jongen viel. En als ik me wel goed had gedragen… dan zorgde hij ervoor dat ik alle narigheid meteen vergat. Toen hij in zijn examenjaar zat… nam hij me mee naar feestjes. Kinky feestjes.’ Hij voelde zijn wangen gloeien van schaamte. Hij durfde niet op te kijken, in plaats daarvan bleef hij naar de sprei staren. ‘Daar… begon hij me te verhuren. Aan volwassen mannen. En Sven… Sven keek altijd toe. Hij zei dat hij het lekker vond om toe te kijken… dat er helemaal niets raars aan was. Toen ik bleef zeggen dat ik het niet wilde, begon hij te dreigen. Dat hij talloze foto’s van me had die hij door de school zou verspreiden, filmpjes die hij naar mijn moeder zou sturen…’ Een traan gleed langs zijn wang. ‘Maar ik kon niet meer, ik wilde echt niet meer. Dus ik ontliep hem op school, kwam niet op afspraken opdagen… Ik ging naar de politie en deed aangifte, maar daar lachten ze me uit omdat het om de zoon van de hoofdcommissaris ging. Ik loog, ik was een geile aandachtstrekker. Sven was boos toen hij erachter kwam en hij verspreidde naaktfoto’s door de school. Mensen liepen met een boog om me heen, sommigen vonden het blijkbaar juist interessant. Het was een aanmoediging dat ze maar met me konden doen wat ze wilden. Ik kon niemand vertrouwen – de keren dat ik het wel deed… wilden ze alleen maar seks. En als ik niet wilde… dan deden ze me net zo lang pijn totdat ik het wel wilde. Of ze dwongen me gewoon.’ Hij veegde langs zijn ogen. ‘Op een gegeven moment kon ik niet meer. Ik schreef een brief naar mijn moeder waarin ik alles uitlegde, maar vlak voor ik mijn polsen kon doorsnijden kreeg ik zo’n heftige paniekaanval dat ik het bewustzijn verloor. Mama vond me – en het briefje. Toen biechtte ik alles op en ben ik van school gewisseld.’ Hij haalde diep adem en keek schichtig op.
      June staarde hem met grote ogen aan, haar gezicht bleek. Ze hield zijn hand nog met één hand vast, met de ander hield ze die van Juan vast.
      Die huilde stilletjes, zag hij tot zijn verbijstering. Hij had zijn hoofd gebogen, maar er glommen tranen op zijn wangen. Het aanzicht ervan deed zijn eigen tranen ook in hoeveelheid toenemen – behalve zijn moeder was er nooit iemand die om zijn situatie had gehuild.
      Hij had gedacht dat iemand als Juan hem zou uitlachen, hem een zwakkeling zou vinden. Maar niet dat het hem zo erg zou aangrijpen dat hij moest huilen.
      Beverig haalde hij adem.
      ‘Het ging even goed, toen ik op een nieuwe school zat.’ Hij glimlachte door zijn tranen heen en gaf June een kneepje. ‘Ik kreeg vrienden – voor het eerst in jaren, leek het wel. Maar… toen kreeg ik opnieuw gevoelens voor een jongen. Iemand die me aan Sven deed denken – iemand die anderen ook kleineerde. Ik begon in te zien dat dat het type was waarop ik viel. Jongens die anderen overheerzen, die voor niemand bang zijn, misschien zelfs jongens waar mensen als Sven bang voor zijn. Want ik durf ’s nachts amper over straat en ik fantaseerde over een vriendje naast wie ik niet bang durfde te zijn. Maar na een tijdje… sloegen die fantasieën om in heftigere scènes.’ Hij tuurde weer naar beneden, hij wist niet goed hoe hij zijn chaotische brein onder woorden moest brengen. ‘Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen. Een deel van me wil een sub zijn, wil overheerst worden. Wil daarin het nieuwe genot vinden. Maar ik wist ook dat dat mijn valkuil was. Dat als ik weer die weg insloeg, ik weer in iemands seksspeeltje zou veranderen. En dus probeerde ik ertegen te vechten. Ik wilde niet langer gay zijn, ik wilde gewoon normaal zijn. Ik wilde op meisjes vallen. Op lieve meisjes, meisjes als June. Die me nooit pijn zouden doen.’ Hij dwong zichzelf om op te kijken. Er lag geen veroordeling in haar ogen. ‘Ik wilde op je verliefd worden, June. Zelfs al wist ik dat je van iemand anders hield. Daar ging het me ook niet om. Het was niet mijn bedoeling dat we een relatie kregen, ik wilde gewoon… hetero worden. Dus ik… begon dingen op te schrijven. Over jou en mij. Om mijn gedachten weg te houden van mijn echte fantasieën. En toen het niet echt werkte… werden de scènes heftiger. De fantasieën die ik had… die kon ik niet stoppen. Dus ik probeerde ze maar om te buigen… naar jou, in plaats van hem…’ Hij haalde sniffend adem. ‘Het was nooit mijn bedoeling dat je erachter zou komen. Ik was gewoon wanhopig, ik was doodsbang dat ik in het milieu terecht zou komen waarvan ik was weggevlucht, ik moest íéts doen.’
      Ze had haar hand niet teruggetrokken. Haar ogen verlieten die van haar niet. ‘Die hem… is dat Emilio?’ vroeg ze zacht. ‘Is dat waarom je deed wat hij je vroeg? Omdat – omdat een deel van je het wel wilde – omdat je verliefd op hem bent, terwijl een ander deel van jezelf je erom haat?’
      Hij boog zijn hoofd en knikte in schaamte. ‘Ik ben zo gestoord. En nadien… was ik zo bang dat de geschiedenis zich zou herhalen dat ik… dat ik niet meer wilde leven. Er ging van alles door mijn hoofd, zelfs dat Emilio en Mateo Sven kenden, dat hij achter dit alles zat, of dat hij er achter zou komen dat ik iemand anders gepijpt heb terwijl hij zich nog steeds als zijn bezit beschouwt…’
      June liet zijn hand los, ging op haar knieën zitten en sloeg haar armen stevig om hem heen. ‘Emilio en Mateo hebben misbruik van je gemaakt… maar ik beloof je dat ze zoiets nooit meer zullen doen. Ze wilden wraak nemen vanwege wat je over mij schreef, ik geloof niet dat ze… seksueel in je geïnteresseerd zijn. Ze wilden je breken, ze willen je niet… bezitten. Voor zo ver ik begrepen heb, wist Emilio niet eens wat hem overkwam toen je hem begon te… je weet wel.’
      Erik wist niet wat hij moest zeggen. Hij wist als geen ander hoe donker iemands verlangens konden zijn zonder dat de omgeving daar iets van afwist. De manier waarop Emilio toen zijn gezicht had vastgepakt en zichzelf deep in zijn keel had geramd, had duidelijk uitgewezen hoe graag hij de controle over een ander had, en door de manier waarop Mateo zich als een ‘daddy’ had gedragen, wist hij dat het ook niet de eerste keer was geweest dat hij dat deed.
      En als er gevoelens in het spel waren dan had hij dat ook niet erg gevonden, maar dat was niet het geval geweest. Ze hadden zijn tranen willen zien.
      Zijn hoofd voelde zwaar toen hij die weer ophief. Langs June heen kruiste zijn blik die van Juan. Iets van zijn oude kilte was teruggekeerd. Kwam dat omdat June hem omhelst had? Een beetje ongemakkelijk schoof hij heen en weer.
      ‘Waarom schreef je die shit over mij?’ vroeg Juan toen. ‘Dat ik June mishandel?’ Zijn stem schoot omhoog, en opeens zag hij er weer heel breekbaar uit. Erik zag zijn vingers trillen toen hij zijn armen weer om zijn vriendin heen sloeg.
      Erik zuchtte zachtjes. ‘Ik… ik moest mijn eigen realiteit bedenken. Waarom… waarom June seks met mij zou willen terwijl ze jouw vriendin was. Anders… anders voelde het niet echt genoeg.’
      Juans kaak spande zich weer aan.
      ‘Ik heb nooit geloofd dat je haar echt pijn zou doen,’ zei Erik vlug. ‘Ik kon June loszien van de June op het papier. En… en jou ook. Ik vind je niet aardig. Ik vond je gemeen, een meeloper, iemand die June als zijn bezit beschouwt. Maar –’
      ‘Ik beschouw haar niet als bezit!’ snauwde hij. ‘Je weet geen moer over mij! Ik weet ook wel dat ze iets beters verdient dan mij! Denk je dat ik dat nooit tegen haar gezegd hebt? Denk je –’
      June draaide zich om en nam Juans gezicht tussen haar handen. ‘Rustig lieverd. Jullie hebben elkaar niet bepaald van jullie beste kant aan elkaar laten zien.’
      Erik hoorde zijn opgefokte ademhaling. Junes stem was sussend, wat hem het gevoel gaf dat het niet de eerste woedeaanval was waar ze mee dealde.
      ‘Whatever,’ gromde Juan. Hij kwam overeind en trok een pakje sigaretten uit zijn zak. ‘Ik moet wat shit roken.’
      Erik was opgelucht toen hij de kamer uit was. Wat hij net had gezien, maakte hem toch een beetje bezorgd. ‘Heeft hij vaker woedeaanvallen, June?’ vroeg hij zacht. ‘Kun je alsjeblieft eerlijk zijn?’
      Ze zuchtte. ‘Hij heeft geen woedeaanvallen, Erik. Hij heeft paniekaanvallen en een enorme verlatingsangst. Die nacht dat jij een overdosis nam heeft hem gebroken. Hij gaf zichzelf de schuld, hij geeft zichzelf van alles de schuld. Zijn zelfbeeld is niet echt veel beter dan dat van jou.’
      Dat was een bekentenis die Erik niet echt had zien aankomen.
      ‘De gedachte dat iemand denkt dat hij iemand zou mishandelen van wie hij zoveel houdt… dat deed hem misschien nog wel meer pijn dan de rest van wat je schreef.’ De blik in haar ogen werd triest. ‘Mishandeling is binnen zijn gezin geen fantasie, Erik. Het heeft hem heel hard geraakt.’
      Erik slikte. Geen moment had hij daarbij stilgestaan. ‘Sorry,’ zei hij zacht.
      ‘Het geeft niet,’ zuchtte ze. ‘Jij had dat ook niet kunnen weten… net zoals hij met geen mogelijkheid had kunnen weten wat er in jouw verleden is gebeurd. Het spijt me heel erg, Erik. Dat je zoiets hebt moeten meemaken. Dat je het nog steeds meemaakt… Die Sven… denk je dat hij achter je aan komt?’
      Hij boog zijn hoofd. Het was een angst die hij zelf niet hardop had durven uitspreken. ‘Ja,’ zei hij toen zacht. ‘Uiteindelijk denk ik dat ik niet aan hem kan ontkomen.’
      ‘Dan moeten we ervoor zorgen dat hij nooit meer bij je in de buurt kan komen.’
      Verward keek hij June aan. ‘Maar hoe dan?’
      Een mysterieus glimlachje speelde om haar lippen. ‘Ik denk dat ik wel iemand weet die een oplossing kent. Iemand die nog wat goed te maken heeft.’

. . .

Oef, dit was een pittig hoofdstuk. Ik hoop dat het een beetje gelukt is om Eriks gedrag en gevoelens uit te leggen want het is behoorlijk ingewikkeld. Slaat het voor je gevoel ergens op? :')

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Jaa ik snap waarom Erik deed wat ie deed. En vond dit ook echt een sterk hoofdstuk

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen