Met grote ogen kijk ik naar Lizzy zodra ik me besef wie het Zonnemeisje is.
'Elramel!' roep ik. 'Elramel moet het Zonnemeisje wel zijn! Het kan niet anders!'
Lizzy kijkt me ongelovig aan. 'Serieus? Denk je dat echt? Ze is nou niet bepaald een meisje.'
'Maar dat was ze wel,' herinner ik haar eraan. Ze knikt, maar lijkt nog steeds niet overtuigd.
'Denk na!' roep ik. 'Ze weet altijd alles en is erg gehecht aan dieren.'
Lizzy knikt, beseffend dat ze het nog steeds niet ziet zitten. Maar het maakt me niet uit. Elramel weet altijd alles, dus als zij het niet is, weet ze wie het wel is. Honderd procent!

De dag is gevallen. Verschillende draken hebben zich verzameld en ook een paar mutanten en mensen die nog niet zijn meegenomen door de doden zijn gekomen. Net als een stel dieren en andere mythische wezens. We weten hoe groot de kans is dat we allemaal zullen sterven, maar dat doe ik graag voor degene die ik liefheb. Iedereen vliegt naar het kasteel van de doden, klaar om te vechten.
Daar eenmaal aangekomen, worden we meteen beschoten. Ik vlieg samen met Lizzy, wie een schild heeft om de kogels mee te laten verdwijnen. Net als Alex, William en ander mensen, mutanten en wezens. De draken zelf zijn er sowieso immuun voor. Hun schubben zijn onverwoestbaar en houden alles altijd op de goede temperatuur. Eigenlijk best fijn. Lizzy beschermt mij met haar schild voor de wapens, terwijl ik de doden met pijl en boog beschiet. Al snel springen we allemaal naar beneden, klaar voor de uitdaging. Eerst is het best makkelijk en even denk ik dat ik win, zodra Tony en Elramel zich vrij weten te maken, maar dat neem ik uiteindelijk toch terug. Zodra ik tegen mama kom te staan.
'Daar hebben we haar weer,' zegt ze met een grijns in haar gezicht en ze valt me aan. Eerst is het niet zo moeilijk haar te ontwijken, maar later wordt het toch lastiger. Ze maakt snellere bewegingen en steekt me een paar keer met haar mes. Ik voel een beetje energie uit mijn lichaam verdwijnen, maar gelukkig kan ik nog staan.
'Wat is er kleintje?' snauwt ze. 'Kan je het niet meer bijhouden?'
Ze grinnikt even. Ongelofelijk dat dit mijn moeder is. Zo zou ze toch niet geweest zijn? Ik zie aar uithalen met haar mes, maar kan me niet bewegen. Aan de grond genageld kijk ik hoe het neerdaalt tot het op mijn hoofd zou neerkomen en sluit nog net mijn ogen voor het gebeurd. Maar ik voel niets. Ik hoor niets. Deed het geen pijn? Ik open mijn ogen en zie William voor me staan die met een zwaard het mes tegenhoudt. Hij ziet er zekerder uit dan normaal en de vechtlust glanst in zijn ogen, alleen op een andere manier. Mama lacht.
'Kijk eens aan wie er daar op komt dagen!' roept ze en ze trekt haar mes uit om in Williams buik te steken, maar ook dit weet hij te voorkomen. Nu kijkt ze weer naar mij en trapt mijn richting in, waardoor ik met een harde klap op de grond beland. Ze gooit het wapen naar mij, maar William gaat een beetje opzij en pakt het mes vast. Snel pakt ze het weer van hem af en steekt ze het met veel kracht en woede in zijn arm. Voor een paar seconden schreeuwt hij het uit van de pijn, maar dan haalt hij het scherpe voorwerp erbij en duwt m'n mam op de grond. Het zwaard heeft hij nog steeds in zijn hand terwijl mama hulpeloos op het zand ligt zonder een wapen.
'Ach, Willie.' zegt ze met grote, lieve ogen. 'Je gaat me toch niet weer vermoorden?'
Weer? Wat bedoelt ze met weer? William kijkt haar aan met brandende ogen, maar hij schudt zijn hoofd. Zijn zwaard houdt hij tegen haar kin als waarschuwing dat ze niet moet bewegen.
'Ik weet dat jij mij wel zal doden, is het niet?'
Dus ze kenden elkaar al? Maar hoe dan?! Is William. Nee. Dat kan toch niet?
'Uiteraard,' reageert mama. 'Ik wil mijn wraak.'
De laatste woorden spuugt ze uit en William kijkt naar mij met ogen, ogen gevuld met verdriet. Hij gooit zijn zwaard naar mij zodat ik het kan vangen.
'Ga naar Alex.' beveelt hij me. 'En vraag aan Elramel wat je vragen wou.'
'Wat?!' roep ik verontwaardigd en ik sta op. 'Mooi niet! Ik wil vechten!'
'Doe wat ik zeg, nu!'
Zijn ogen zijn gevuld met angst en ik zucht. Gehoorzamend knik ik en ik ren naar Alex die net een been heeft afgehakt van een dode.
'Kom,' zeg ik. 'We gaan naar Elramel.'
Alex kijkt me verbaasd aan, maar protesteert niet en rent alvast naar haar toe.
'Elramel!' roep ik. 'Wie is het Zonnemeisje! Zij kan de doden weer terug sturen naar waar ze vandaan komen!'
Elramel lacht. 'Denk je nou echt dat ik dat weet? Het Zonnemeisje moet eerst iemand redden waar ze van houdt, dan pas zal ze bekend zijn.'
'Ga!' roep Lizzy. 'Jullie zullen het nooit overleven.'
Ik draai me om en zie haar in gevecht met Max. Als hij haar doodt, zweer ik dat ik hem voor altijd zal laten lijden.
'Maar.' stamel ik, maar ik krijg de kans niet mijn zin af te maken. Alex heeft mijn pols al gepakt en trekt me mee, weg van het kasteel.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen