Zodra het kasteel en enkel teken van de strijd achterwege is, stoppen we bij een oud huisje. We willen eigenlijk door naar mijn ouderlijk huis, maar wachten toch even voor de zekerheid. We moeten niet al onze kracht opmaken, toch? Alex loopt voor me naar binnen en controleert of alles veilig is, daarna mag ik ook het lege gebouw in. Het heeft alleen een woonkamer lijkt het. Het is eigenlijk meer zo'n boshuisje, alleen ziet het er van buiten meer uit als zo'n rijtjeshuis terwijl er geeneens een trap naar boven is. We gaan zitten om even te kunnen rusten, maar dat lukt niet. Alle vragen in mijn hoofd knagen aan me en ik moet antwoorden! Alex lijkt door te hebben dat het niet geweldig gaat en vraagt wat er loos is. Ik schud mijn hoofd.
'Niets bijzonders.'
'Luister,' zegt hij. 'Ik weet dat ik de laatste tijd niet aardig tegen je was en zo, maar ik wil dat je weet dat je me nog steeds kan vertrouwen, oké? Ik wil je helpen en dit is het moment waarop dat mogelijk is. Er is namelijk een kans dat we morgen niet overleven, wie weet zijn de doden wel op zoek naar ons.'
Ik zucht. Waarom doet hij ineens zo aardig? En waarom verraadde hij me niet bij Max, aangezien hij dat wel bij William deed?
'Mama.' antwoord ik, kort maar krachtig. 'Het is mama.'
Alex kijkt verbaasd. 'Hoe bedoel je? Bedoel je dat.'
Hij stopt. Hij weet precies wat ik bedoel.
'Die vrouw, die met die lange, blonde haren.' mompelt hij. 'Is dat jouw moeder?'
Ik knik, met rode wangen van schaamte. 'Ze lijkt op Lizzy, alleen heb ik haar ogen.'
Dit lijkt hem nog meer te verwarren. Wat ik gedeeltelijk begrijp, aangezien we het niemand vertelt hebben, behalve Elramel en William. Alhoewel, we vertelden het Elramel en William hoorde het toevallig.
'Lizzy is mijn tweelingzus.' leg ik hem uit en dit is het moment dat ik alles uit leg over het Rijk der Elfjes. Alles lijkt hem duidelijker te worden, maar nog steeds vraagt hij zich één ding af.
'Maar je vader dan?' vraagt hij nieuwsgierig. 'Weet je ook wie dat is?'
Ik zucht.
'Ik denk 't.' murmel ik en ik kijk hem aan. 'Maar weet jij niet wie het is dan?'
Alex schudt zijn hoofd verbijsterd. 'Waarom zou ik moeten weten wie jouw pa is? Ik ben niet helderziend!'
Daar heeft hij een punt en ik zucht nogmaals.
'William.' antwoordt ik en ik ontwijk Alex' blik.
'Wat?' vraagt hij. 'Waarom denk je dat?'
'Hij kende mijn moeder.' reageer ik. 'En hij lijkt op ons. Ik heb zijn bruine haren en Lizzy zijn ogen. Je moet weten dat smaragdgroene ogen, als in precies die kleur die ze allebei hebben, erg zeldzaam is. Er zijn allerlei variaties op, maar die kleur kan je alleen erven volgens mij. Het zal toch geen toeval zijn dat nou net zij exact dezelfde kleur ogen hebben zonder familie te zijn?!'
Alex knikt instemmend.
'Eerlijk gezegd, denk ik het ook. Weet hij het eigenlijk al?'
Ik knik.
'Hoogstwaarschijnlijk.'
Alex kijkt omlaag. 'Schaam je je ervoor? Ik bedoel, vanwege zijn reputatie?'
Ik haal mijn schouders op. 'Sowieso is het raar, aangezien hij me laatst nog probeerde te vermoorden en al. Per slot van rekening weet hij niet hoe hij een goede vader moet zijn en ik niet hoe het is op een vader te hebben! Wat als ik hem teleurstel?'
Alex glimlacht zacht. 'Jij zal niemand ooit teleurstellen. Je bent goed zoals je bent, daar hoef je je niet voor te schamen.'
Het is nu plotseling zo apart om met Alex te praten. Ondanks dat al een groot deel van de vraagtekens in mijn hoofd verdwenen zijn, is er toch nog één die ik al een hele tijd met me mee neem. Zou die dan ook eindelijk verdwijnen?
'Alex,' zeg ik. 'Waarom verraadde je ons?'
Dat lijkt hem een beetje te raken en hij vermijdt mijn ogen. Ik durf niet verder te vragen en denk even dat ik geen antwoord zal krijgen, maar gelukkig geeft hij me toch mijn zin.
'Het was Lucas.' zegt hij zonder enige emotie in zijn stem te laten horen. 'William wist dat we elkaar zouden ontmoeten en wilde dat hij me aan zijn kant zal krijgen, hoe dan ook. Lucas zei dat als ik niet zou helpen, hij degene zal vermoorden om wie ik het meest gaf. Dus sloot ik me bij ze aan. En uiteindelijk verloor ik de controle. Daarna deed ik zo stom, omdat het verdacht zou zijn als ik weer gewoon de normale Alex zou worden. Ik bedoel, ik werd niet gemuteerd of iets en Jeremy was nog steeds boos. Dus, dacht ik dat het beter zou zijn.'
Even is er een lange stilte. Geen van ons weet wat we moeten zeggen. Zou het echt zijn? Het klonk niet alsof hij loog. Maar dat dacht ik in het verleden ook tot hij me verraadde. Tot de woorden door mijn hoofd spoken van Lizzy.
Iedereen gaat, alleen ik voel dat iemand me pols pakt. Ik draai me om en kijk in de ogen van Lizzy. Ze staan dankbaar.
'Fijn dat je dit wilt doen.' fluistert ze in mijn oor. 'Hij zag niet echt een reden meer om wakker te worden, maar het feit dat iemand over hem nadenkt op een goede manier, zorgt ervoor dat hij dat liever doet. Mensen als hij, mensen die een moeilijk leven hebben of hebben gehad, hebben het zwaar als ze niemand hebben om mee te kunnen praten. Jij hebt hem vergeven en Lily zo te zien ook.'
Ik draai me om en kijk naar Lily wie vol plezier rondjes aan het huppelen is om William terwijl ze wat vertelt over aliens op eenhoorns die tikkertje doen met feeën op draken. Het slaat werkelijk nergens op. Ik kijk weer naar Lizzy.
'Dat is het juiste om te doen.'
'Dat is het inderdaad.' zegt Lizzy instemmend. 'Vergiffenis is de sleutel voor alles.'

Ik vergaf William, dus waarom zou ik Alex niet vergeven? Ik moet eerlijk toegeven dat ik liever iemand heb die laat zien dat hij slecht is dan iemand die dat geheim houdt, maar wat dan nog? Als vergiffenis de sleutel is voor alles, zal dit hem dan ook helpen? Maar, wie is dan diegene die hij wilde beschermen?
'Om wie geef je het meest?' Ik vraag het voorzichtig, niet wetend of hij daar wel antwoord op wil geven, maar met een beetje twijfelachtige ogen kijkt hij me aan.
'Beloof je me niet uit te lachen of boos te worden of zoiets?'
Ik knik en hij glimlacht. Hij kijkt weer omlaag en ik zie een glinstering in zijn ogen ontstaan die ware liefde aantonen.
'Nou, eigenlijk.' stamelt hij. 'Is dat, jij.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oké, dat is echt heel lief en een hele goede verklaring voor zijn gedrag, maar had hij in ieder geval háár niet kunnen vertellen dat het een act was? In ieder geval nadat William weer normaal was.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Tja, niet iedereen durft dat
      Ik vind het trouwens oprecht heel leuk dat je altijd zo reageert zegmaar. Dat geeft me toch meer motivatie om te schrijven:)

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik vind het echt een heel leuk verhaal om te lezen en ik weet uit eigen ervaring dat het ook altijd leuk is als iemand erop reageert, dus dat doe ik zo vaak mogelijk bij de stories die ik echt graag lees.

      1 jaar geleden
    • MissEL

      Heel erg bedankt daarvoor:)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen