Dunya P.O.V.
Met moeite loop ik naar mijn slaapkamer, Georg zwabbert achter mij aan de slaap kamer in. Hij laat zich op het bed ploffen en rolt op zijn rug. "Wat een avond" grinnikt hij. Hinkend loop ik naar het bed. De crash komt steeds dichter bij. Ik voel het opkomen. Mijn gedachten krijgen langzaam aan hun stem terug. Het is alles behalve goed. Naast mij is Georg al in slaap gevallen.

Ik bereid mij voor op een lange nacht, slapen zal er waarschijnlijk niet van komen. Mijn gedachten worden langzaam aan steeds harder. Dus, jij denkt dat je het waard bent. Na 1 kus. Wat ben jij een lafaard. Dat hij überhaupt jouw een kus heeft gegeven, het is een godswonder dat is het begin van de nare opmerkingen. Even voelt het alsof ik in slaap ga vallen. Heel even.

Bill P.O.V.
Met een plof laat ik mij op bed vallen. Mijn gedachten komen niet tot rust. Ze heeft gewoon 3 van die pillen op. God mag weten hoeveel bier er achteraan. Waarom doet ze zo iets? Weet ze niet dat dit dodelijk is? Lijkt mij dat ze slim genoeg is om te weten dat dit niet oké is. Toch? Van allerlei hersenspinsels gaan door mijn hoofd heen. Niets is echt vast. Waarna ik uiteindelijk in slaap val.

Tom P.O.V.
De geur van wentelteefjes en koffie maakt mij wakker. Hmmm.... honger. Voor het eerst sinds ik een hersenschudding heb wordt ik wakker zonder hoofdpijn. Wat een opluchting! In de keuken hoor ik iemand schuifelen. Met mijn vermoeide hoofd loop ik de keuken in. Ik pak een kopje uit het rek en giet er koffie in.

Tot mijn verbazing zie ik dat Dunya aan het bakken is. Ze vloekt om de haverklap. Het klinkt in ieder geval zo. Daarnaast ziet ze er uit alsof de slaap niet gekomen is. Strompelend loopt ze naar de keukentafel. Waar ik net op een stoel ben gaan zitten. Ze schuift een bord met de baksels naar mij toe, "Goed geslapen?" Komt er dan uit haar mond. Ik knik, moeilijk kijkt ze van de stoel naar de koffie kan en terug. Ze zucht, pakt haar koffiemok op en hinkelt naar de koffiekan. Ze zet haar voet neer, zet het gewicht er op om de koffiekan te pakken. Waarna er weer gevloek uit haar mond komt.

Dunya probeert zo normaal mogelijk met de gevulde koffiemok te lopen. In mijn ooghoek zie ik dat dit niet met het grootste gemak gaat. Met moeite gaat ze aan de keukentafel zitten. Ze pakt een broodje en gooit er een plak kaas op. Daarna kijkt ze enkel naar haar bord. Het brood raakt ze niet aan. Af en toe neemt ze een nip van de koffie in haar hand. "Wat heb je met je voet gedaan?" Voor ik door heb wat ik heb gevraagd is het er uit. Als antwoord zie ik dat Dunya haar schouders ophaalt. "Weet niet. Komt wel goed."

Met een hand wrijft ze over haar hoofd. Op dat moment valt het mij op dat ze nog steeds verbanden om haar handen heeft, daarnaast is ze ook eigenaar geworden van een aantal wondjes tussen haar vingers. Afwezig verdwijnen haar handen in haar zakken. "Auw... Fuck." Dunya trekt met een nood vaart haar hand uit haar broekzak. Ze rent naar de wasbak en doet haar hand onder de kraan. Het water kleurt rood. "Fuck, crap. Auw..." Dat laatste komt er met op elkaar geklemde tanden uit.

De verband doos heb ik al in mijn handen, een diepe snee siert haar handrug. Het verband wat er al om heen zat is in de wasbak gevallen. Met een vaart grist ze een theedoek van de haak. Wikkelt die om haar hand. Ze zet een stap, haar enkel slaat dubbel en mijn armen grijpen haar onder haar oksels, om te voorkomen dat ze valt. Een arm leg ik over mijn nek en help haar naar de bank toe. "zitten, en blijven zitten. Ik pak de verbanddoos."

Ook Bill en Georg laten eindelijk hun hoofd zien. Die hebben een kater. Bill pakt een kop koffie en Georg eet verlekkerd het broodje wat Dunya had gesmeerd op. "Laat je hand eens zien." Twijfelend kijkt Dunya mijn kant uit. Een diepe zucht volgt en ik krijg haar hand. De wond is gelukkig niet diep. Ik doe wat detol op een gaasje en ga over de wond heen. Naast mij hoor ik haar kreunen. Snel ga ik ook langs haar vingers. Als ik ook het restje bloed aan de onderkant van haar hand wil weg halen. Wordt de hand met een vaart terug getrokken. Dunya heeft haar kaken op elkaar geklemd, haar ogen stevig dicht geknepen en een zacht gegrom komt uit haar keel. "Dunya, laat zien" Ze schud nee, staat op en wil weg lopen. Op dat moment zakt ze vol door haar enkel heen. Met een harde knal beland ze op de grond. Iedereen is stil.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen