Jörgen P.O.V.
Uit de woonkamer hoor ik een klap komen. Zo snel als ik kan trek ik een boxershort aan. Al lopend worstel ik mij in mijn T-shirt. De joggingbroek waarin ik slaap trek ik snel aan.

De woonkamer ruikt naar vers gezette koffie en iemand heeft wentelteefjes staan bakken. Hmm... wat ruikt dit lekker! Ik kijk de woonkamer rond en zie Dunya op de grond liggen, Tom met een bebloed gaasje zitten, Bill en Georg kijken enkel met grote ogen.

Voor ik wat kan zeggen hoor ik een kreun uit Dunya komen. Het klinkt erg pijnlijk. Haar kaken zijn op elkaar geklemd en haar ogen dicht geknepen. Met moeite komt ze tot zitten. Leunend tegen de bank aan opent ze haar ogen. Diep donkerblauwe wallen sieren haar donkerblauwe ogen. Haar ogen rollen nog net niet rond in haar kassen. Zonder iets te zeggen pakt Tom Dunya’s hand, draait die om en gaat met een schoon gaasje daarlangs. Dunya knijpt stevig haar ogen op elkaar. Ik hoor haar tanden knarsen. Tom is aan het klungelen met het verband en gaas. Ik pak het over en binnen no time is haar rechter hand verbonden.

Tom geeft mij de verbandtrommel, zodat ik haar andere hand ook kan schoonmaken. De wonden in haar handpalmen zien er slecht uit. Er zit enorm veel vuil in en het zou mij niet verbazen als die al aan het ontsteken zijn.

De voordeur wordt geopend en een bekende stem volgt haar weg naar binnen. Simone staat samen met Gordon in de woonkamer. “Waar hebben jullie haar gevonden? ” roept ze vrolijk uit. Dunya trekt haar hand los. Hijst zich aan de bank omhoog en hinkelt naar het balkon. “Wat heeft ze gedaan?” 4 paar schouders halen zich op.”Geen idee, ze stond zo wentelteefjes te bakken” zegt Tom.

Met een zucht laten de twee zich aan de keukentafel zakken. Ik pak de koffie kan, extra bestek, borden en kopjes. Waarna ik mijzelf ok laat zakken. Ik zie de sigaretten rookpluimen van uit mijn stoel opstijgen op het balkon.

Simone P.O.V.
Jörgen staart naar buiten. Mijn blik volgt die van hem. Buiten zit ze te roken. “Waar hebben jullie haar gevonden?” Tom haalt zijn schouders op en Georg snapt er niks van. “Gewoon op een plekje” krijg ik als antwoord van Bill “Liep ze toen ook zo?” Bill haalt zijn schouders op. De bel van beneden gaat. Niet veel later gaat ook de bel bij de voordeur. Een jongen met donkerbruin haar en blauwe ogen loopt verhit naar binnen. “Is ze al terug?” Tom klinkt, de jongen murmelt wat, het is niet te verstaan. Pakt een kop koffie, wat al op tafelstond voordat wij zijn gaan zitten en verdwijnt het balkon op. “Wie is dat?” Jörgen trekt zijn wenkbrauw op “Nou ja zeg! Herken je Dominique niet meer!” Was dat Dominique! Dat kleine iele jochie van 4! “Je maakt een grapje!” Mijn ogen worden groot.

Dunya P.O.V.
Mijn hoofd wil uit elkaar spatten, mijn enkel doet zeer en mijn handen prikken nog van de detol. Alles beweegt om mij heen. De kerst-koffiemok wordt in mijn handen gedrukt en Dominique gaat met zijn rug tegen de balkonreling aan zitten.

Wacht... he! “Dominique!” Zo snel als ik kan zet ik het kopje neer, ik spring zo wat in zijn armen. Het is 2 nachten geweest dat ik die jongen niet heb gezien, maar man! Wat heb ik hem gemist! “Ik jou ook zusje! Voortaan geen gekke dingen meer uithalen he.” Gekke dingen? Waar heeft hij het over?
“Zomaar weglopen? Niet zeggen waar je heen gaat? Het is niet Amsterdam he!” Met een verbaasde blik kijk ik hem aan. “Waar heb je het over? Ik snap echt niks van wat je zegt.”

Dom’s ogen worden groot. Shit hey! Fluistert hij over zijn lippen. “Hoeveel nachten heb je hier geslapen?” Wat een rare vragen allemaal, maar vooruit omdat hij het is. “Vannacht denk ik, ik weet het eigenlijk niet zo goed” Dominique zucht, wurmt zijn pakje sigaretten uit zijn zak, geeft er een aan mij en steekt de sigaretten aan. “Dunya? Weet je überhaupt dat je gister weg bent gelopen?” Weg gelopen, waar heeft hij het over! Toen ik vanochtend wakker werd lag ik hier in bed. “Ik snap het niet? Wat bedoel je precies?” Crap!

Simone zit op de bank, de jongens zijn met Gordon weg. Jörgen houdt mij in de gaten hoe ik van de ene kant naar de andere kant van de kamer hink stap spong met een volle kop koffie. “Wij moeten praten” steekt Dom van wal. “Ik werd gister ochtend gebeld door mijn oom, dat Dunya met een zware hersenschudding en een paar gebroken ribben tegen advies met ontslag is gegaan. Dat houdt dus in dat ze even in het ziekenhuis heeft gelegen.” Ziekenhuis, waar heeft die jongen het over. “Waar heb je het over, ik heb gewoon hier geslapen die nacht, denk ik” voeg ik er nog zacht aan toe. Simone haar ogen worden groot, gelukkig kunnen ze niet uit de kassen rollen, anders was dat zeker gebeurd.

Dominique sluit even zijn ogen en zucht diep. “Wat voor medicijnen hebben ze gegeven?” Twee paar ogen kijken hem vragend aan. Diep van binnen duim ik dat het geen morfine is geweest. Van dat spul wordt ik helemaal wappie. Ik ga er echt heel slecht op. Krijg black-outs, weet niet meer hoe of waar ik ben geweest, wat ik heb gedaan. Laat staan hoe ik hier in bed ben gekomen samen met Georg. “Nou, ze hebben morfine gegeven, weet even de dosering hiervan niet meer. Ook hebben ze 10mg oxazepam gegeven, mocht de tijdens een onderzoek wakker worden. Mijn wereld stort in. Kut... morfine, met een klap zet ik het kopje op tafel, hink stap sprong zo snel als mijn benen mij kunnen dragen naar mijn kamer. Ik voel Dominique mij al volgen. De deur gooi ik met een klap dicht. Mijn ademhaling zit in mijn nek, mijn handen beven. “Hmm.. dat is nou niet wat je wou horen, het verklaart wel waarom je weg bent gelopen. Ik ben trots op je!” Dominique geeft mij een knuffel. Wat heb ik dan nog meer gedaan. “Dom... ik weet echt niet meer wat ik gister heb gedaan.” Hij lacht even, gaat op het bed zitten en gebaard dat ik mijn zakken moet leeg halen. “Ik denk dat ik die wel redelijk voor je kan beantwoorden. Een bing.”

Langzaam en met trillende handen haal ik 1 voor een dingen uit mijn broekzakken. Mijn portemonnee wordt gevolgd door een pak sigaretten en mijn aansteker, waarna een strip oxy op het bed beland. Even voel ik wat scherps in mijn zak. Waardoor ik helemaal verstijf “Dunya, ik weet al dat je niet alleen dit hebt gebruikt. Kom op met die spuit en naald.” Mijn handen beginnen enorm te trillen als ik de spuit op het bed zie belanden. Nog wat oude snoeppapiertjes komen te voor schijn en als kers op de taart, komt er een wit zakje met poeder uit mijn broekzak. “Nou je hebt wel je best gedaan, zo te zien.” Zegt Dominique op een lachende ondertoon.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen