Dominique P.O.V.
Verslagen laat Dunya zich via de bedrand op de grond zakken. “Wat een ellende” ze grijpt haar hoofd vast, probeert diep in en uit te ademen waarna ze kreunt. “Hier kan je niks aan doen, kom bied je excuus even aan. Daarnaast ben ik blij dat je bent weggelopen. Normaal zou je iemand een klap hebben verkocht” waarna ik begin te lachen. Dunya krijgt al weer een lach op haar gezicht. Ze steekt haar hand uit en met een zwiep staat ze weer op haar benen.

“Voor we gaan, hoe goed is dat spul eigenlijk?” Ze haalt haar schouders op. Maakt haar vinger nat. Haalt het snel door het zakje en proeft er aan. Ik doe het zelfde. We kijken elkaar aan “moah, kan er mee door” lach ik. Dunya wil het zakje dicht doen en snel druk ik het in haar gezicht. Boos kijkt ze mij aan. Ik maak dat ik weg kom en ren de overloop op, waarna ik de keuken in ren. Hink stap sprong hoor ik achter me. In de keuken zorg ik dat ik snel opzei stap en in de woonkamer beland. Ome Jörgen kijkt mij vreemd aan en dan komt Dunya hinkend de woonkamer is, met neus onder de witte poeder.

Jörgen kan zijn lachen met moeite inhouden. “Ik vind het prima dat je experimenteerde enzo, maar doe dat niet als je moeder hier is” vervolgens wrijft hij 2x snel over zijn neus. Dunya gaat snel met haar hand over haar neus. Neemt een grote stap in mijn richting, om sneller bij mij te zijn. Simone stapt net de kamer terug in en op dat moment hoor ik een harde krak. Dunya knalt met een klap op de grond en grijpt naar haar enkel. “Fuck!” Roept ze uit.
“Nou wat een taal dame!” Zegt Simone, Dunya haar gezicht spreekt boekdelen. Haar kaken zijn op elkaar geklemd en ze gromt van de pijn. “Verdomme” gromt ze tussen haar tanden door.

Zonder er bij na te denken pak ik haar op en zet haar op de bank neer. Simone kijkt verbaasd als Dunya het bijna uit gilt van de pijn. “Kan je er op staan?” Vraagt mijn oom nonchalant. Dunya probeert te gaan staan, wat alles behalve lukt. Simone zucht. “Ik kan je een lift geven naar het ziekenhuis. Ik heb toch avonddienst. Jörgen rijd je mee?” Hij schud zijn hooft en antwoord dat hij moet werken. “Kunnen we in ieder geval gaan?” Zegt Dunya.

Dunya P.O.V.
Simone heeft ons afgezet bij de eerste hulp, daarna moet ik naar de afdeling komen waar ze werkt. Het is enorm druk op de spoed. Dit gaat wel even duren. De arts die mij had geadviseerd om niet met ontslag te gaan komt mijn kant uit. “Voel je je toch niet lekker?” Ik schud mijn hoofd terwijl ik mijn tanden over elkaar knars. De beste man schopte net tegen mijn zere voet. “Waarom ben je hier dan?” Ik adem door mijn gesloten tanden om het niet uit te gillen. Dom komt met 2 kopjes koffie aangelopen. “Wat heb je je been nu weer tegen aan gestoten?” Zegt hij in het Duits. De arts haalt zijn wenkbrauw op. “Been? Gister was er helemaal niks met je been!” De man loopt weg, komt even later terug met een rolstoel. “Kom maar gelijk mee, dan zal iemand even een foto van je been maken” Ik ga dankbaar in de rolstoel zitten. Bij iedere hobbel in de weg voel ik een pijnscheut door mijn enkel gaan.

De foto’s zijn gemaakt en Dom en ik worden op de gang geparkeerd “hoeveel dat het gebroken is?” “10?” Antwoord ik. De arts komt net aangelopen. “Dus, het is niet gebroken, maar er zit wel een enorme scheur in je bot. Wat inhoud dat je een tijdje met een brace en krukken moet gaan lopen. Daarnaast vinden wij het verstandig om je medicatie te veranderen naar Fentanyl pleisters” Dom schraapt zijn keel “laat die pleisters alsjeblieft achterwegen? Als je wil dat ze hier morgen met weet ik veel wat nog eens binnen komt” De arts kijkt hem raar aan. Even moet ik grinniken. “Ik ga daar en beetje, heel klein beetje maar, gek van doen. Anders ben ik hier morgen om mijn andere been te laten gipsen, met waarschijnlijk nog een pols of zo.”

De arts neemt ons mee naar zijn spreek kamer. “Dus ik begrijp dat je niet zo goed tegen Fentanyl kan, andere dingen waar je niet tegen kunt?” Ik haal mijn wenkbrauw op. “Heb je wel het dossier gelezen?” De man schud zijn hoofd. Haalt mijn dossier er bij. En zijn uitdrukking is goud waard “Oh” “Ik moet blij zijn dat ik al mijn tanden nog heb?” Grinnikt de man daarna.

Voor de gips kamer is een enorme rij. We worden aangemeld. De man die de brace maakt werk zorgvuldig en snel. “Zo jij kan in ieder geval weer vooruit. Doe wel voorzichtig, niet nat maken en uit bij het douchen.” Ik knik bedank de man en samen met Dom gaan we naar de Neurologie afdeling. Simone ziet me al aan komen. “En? Gebroken, nee toch?” Ik schud mij hoofd. “Scheur in een of ander bot” op dat moment wordt ze weg geroepen. We zitten al een tijdje in de wachtruimte. De arts van eerder komt naar mij toe gelopen. “Ik heb even verder gelezen, ik denk dat het verstandig is dat je deze gaat nemen. Oxycodon, 50mg als start dosis. Trouwens, neem dit alleen wanneer je het niet meer uithoud. Anders wordt het misschien een beetje veel op 1 dag” zegt de arts met een knipoog. Ik bedank hem en stop het doosje in mijn broekzak.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Dunya mag van mij op een stoel gaan zitten en nooit meer bewegen want zij valt en doet alleen maar zichzelf pijn op een of ander manier(lol)

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen