Dunya P.O.V.
Ik onderdruk een gaap, de avond duurt lang als je moet wachten, zeker op een drukke afdeling als deze. Mijn gedachten komen en gaan. De meeste zijn niet echt goed. Dom zit naast mij op zijn benen te trommelen. Dat hij hier is maakt het wel iets beter. Toch drukken de slechte gedachten de goede momenten naar de achtergrond. Hij is de rede dat je hier nu bent. Denk je nu werkelijk dat hij wat om je geeft. Jammer dat je je been hebt gebroken, anders kon je van het dak af springen. Het is hoog genoeg. Je bent het niet waard. Ga dat dak op. NU! Spring, dan is iedereen van je af. Ben je geen last meer voor deze wereld. De gedachten beginnen langzaam aan te schreeuwen in mijn hoofd. Mijn hoofd bonkt nog steeds, wat een ellende.

Ik schuif onderuit in de stoel en staar naar het plafond. Dominique is ergens heen gelopen. Het geschreeuw in mijn hoofd wordt erger en erger. Waarom gebeurt dit. Ik wil dit helemaal niet, ik wil niet weg, ik ben helemaal niet nutteloos. Ik ben.... Je bent wel nutteloos. Kijk dan, je kan alleen je ribben breken, je enkel breken, laten we het niet hebben over die hersenschudding. Wat denk je zelf, dat iemand je zo gaat aannemen voor een baan? Ben je wel helemaal lekker? Weetje wat jij moet doen? Hoe klinkt het om een paar pilletjes te veel in te nemen? Lekker met een boel alcohol weg spoelen. Misschien liggen er ergens in huis nog wel slaappillen. Klinkt als een goed idee, niet? Ga, NU! Nu is je kans, ga je nuttig maken. Ik voel me op, ik heb geen energie meer om anders te gaan zitten. Wat zou het heerlijk zijn als alles in mijn hoofd stil zou zijn. Ik zou er alles voor willen geven om dit nooit meer te horen.

Ik wordt uit mijn gedachten gehaald door Simone die een hand op mijn schouder legt. "Kom je? Ik heb je al 3 keer gevraagd om mee te lopen" Even schrik ik er van, de lach op haar gezicht zo lief, de ondertoon in haar stem zo dreigend. Alles lijkt een waas te worden, er wordt van alles gezegd en ik merk dat ik hier vrolijk op reageer. Kijk, zelfs je moeder moet je niet. Ze hebben allemaal geen geduld voor een trien als jij. Ze hebben een druk bestaan en kunnen geen onbenul als jouw gebruiken. Maar ik weet een manier hoe je daar niet meer voor zorgt. Je kan van het dak springen, je kan een zak om je hoofd binden, je kan ook een mes in je arm steken, wel met de stroom mee. De stemmen praten niet meer, ze schreeuwen het uit op de top van hun longen. Alles en iedereen lijkt wel vertraagd te lopen. Mijn hoofd registreert het allemaal niet meer. Het getik van de krukken op de grond is het enige monotone geluid wat ik hoor. Stemmen klinken als gebrom. Auto's lijken in slow motion voorbij te rijden. Lichten registreer ik niet.

Een hand trekt mij aan mijn shirt terug, met een klap kom ik terug in de realiteit. Een auto rijdt toeterend voorbij. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat, hoe, wat is er gebeurt. Even wil ik mijn middelvinger naar de bestuurder opsteken, waarna ik mij bedenk dat we niet in Amsterdam zijn. "Ben je wel helemaal lekker? Je loopt godverdomme door rood heen. Waar ben jij met je gedachten? Wil je soms dood of zo? Ik duw je er met alle liefde voor hoor! Roept Dominique boos naar mij. Maar zijn gezicht zie ik niet, alles is weer in slow motion. Het verkeerslicht springt op groen en het zebrapad lijkt oneindig. Dominique trekt mij aan mijn vest naar de overkant. Waarna ik niks meer weet.

Simone P.O.V.
Voor de zoveelste keer, trek ik Dunya aan de kant voor mensen die langs lopen. Wat heeft die griet, ziet ze die mensen niet lopen of zo? Bij het stoplicht loopt ze zo door. Als Dominique er niet was geweest dan had ze onder die auto gelegen. Mijn hart klopt in mijn keel. Haar gezicht is uitdrukkingsloos. Wat is er toch aan de hand. Met moeite loopt ze over het zebrapad. Het lijkt wel uren te duren.

In de auto is Dunya stil. Ze zit met haar hoofd tegen het raam aan. Afwezig staart ze naar buiten. Ik weet niet wat Dominique zegt, maar het klinkt niet best.

Als ik de twee afzet bij Jörgen zie ik Dominique verder tegen Dunya aan staan praten. Of is het schreeuwen. Ik snap er helemaal niks van.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen