Afgelopen mei had ik eindelijk de lef om te solliciteren bij defensie. Voor wat precies wist ik nog niet. Ik wist wel dat ik alle kantoorpolitiek meer dan zat was. Na een minderwaardige behandeling van mijn mannelijke manager wist ik dat ik dat niet meer wilde.

Al jaren speelde ik met het idee om mijn vader in de voetsporen te volgen en ook militair te worden. Al jaren kloot ik met verschillende baantjes. Dan weer enkele maanden hier. Dan weer enkele maanden daar. Klaar was ik er mee.

Omdat ik niet wist wat ik precies wilde doen melde ik me aan voor een infodag. Op de site werd vermeld dat een recruiter kan bellen om me al te matchen zodat je niet naar de open dag hoeft te komen. En ja hoor, een aantal dagen na mijn aanmelding werd ik door een hele vriendelijke man van de luchtmacht gebeld. Samen namen we de openstaande functies door en luisterde hij aandachtig naar mijn wensen en wat ik ervan verwachtte. Hij was zo vriendelijk! Drie kwartier later waren we eruit. We hadden een functie gevonden die perfect aansloot aan mijn voorgaande opleiding en wat ik graag wilde.

Diezelfde avond nog drukte ik op de blauwe knop. Mijn sollicitatie was verstuurd...

“Hope is the thing with feathers
That perches in the soul
And sings the tune without the words
And never stops at all.”
― Emily Dickinson

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen