Dana zat in haar eentje aan de bar, een cocktail in haar hand. Een stille toast op een leven dat veel te snel voorbij was gegaan. De kersensmaak vulde haar mond en deed haar terugdenken aan de keer dat Cherry cocktails voor hen had gemaakt. Ze herinnerde zich het gebekvecht tussen Kip en Cherry, de manier waarop Juice Kips patch dreigde af te nemen als hij bij haar een kledingstuk uittrok tijdens het pokeren en hoe zij had valsgespeeld zodat Juice degene was die haar blouse knoopje voor knoopje had losgemaakt. Als ze haar ogen dichtdeed, kon ze de lichte streling van zijn vingers nog op haar huid voelen en het verlangen in zijn blik zien.
      De herinnering was als een gebarsten droom.
      Cherry was dood.
      Kip was niet meer die goedlachse, klunzige jongen.
      Juice was niet meer die casanova met zijn verblindende glimlach.
      En zij… zij was niet meer het meisje dat constant bang was om gevonden te worden, die constant met zichzelf worstelde omdat ze het leven van haar vrienden op het spel zette.
      En met goed recht, zag ze nu.
      Met elkaar hadden ze de risico’s aanvaard, allemaal hadden ze willen leven, zich vrij willen voelen.
      En allemaal hadden ze er een vreselijke prijs voor betaald.
      Ze vroeg zich af wat ze tegen haar jongere zelf zou zeggen. Dat ze als de sodemieter terug moest gaan naar Maddox? Of dat ze de mooie momenten moest koesteren, er ten volle van moest genieten.
      Hadden ze er spijt van dat ze haar hadden leren kennen? Zou ze nog steeds naar het clubhuis van haar broer zijn gegaan? Of had ze haar polsen doorgesneden als ze wist wat deze toen nog vreemden te wachten stond?
      Ze haalde diep adem en dronk het bodempje van de cocktail op. Genoeg trieste gedachten. Wat was gebeurd, was gebeurd. Cherry was dood en iedereen had het voor haar verzwegen. Dat was de realiteit. Dat moest ze accepteren, daar moest ze mee leren leven.
      Ze voelde zich bedrogen door alle mannen die ze kende, en tegelijkertijd zag ze ook wel in waarom ze het voor haar hadden willen verbergen. Het was waar, ze had al zoveel mensen verloren. Maar dachten ze nou echt dat ze er nooit achter zou komen? Dat niemand ooit iets zou ontglippen, dat ze niet zou vragen of ze haar konden opsporen? Dat ze er nooit overheen zou komen? Opies dood was ze te boven gekomen, Tabitha’s dood was ze te boven gekomen. Uiteindelijk zou ze ook dit achter zich laten.
      Maar geen van de mensen om wie ze veel gaf, leek haar echt te kennen.

Het was laat toen Dana thuiskwam. De tranen waren er inmiddels uit, de grootste woede ook. Eerder had ze niet willen terugkeren.
      Toen ze de woonkamer binnenkwam, zag ze dat Kip op de bank in slaap was gevallen. De televisie stond nog aan. Ze pakte de afstandsbediening en zette het toestel uit.
      Van de plotse stilte leek hij wakker te schrikken, want hij ging rechtop zitten. ‘Hé,’ zei hij. ‘Waar is Fye?’
      ‘Die is naar huis gegaan.’ Ze zette haar tas op de grond en ging naast hem zitten. Dat ze hem geen kus gaf, leek hem een beetje te alarmeren.
      ‘Hoezo? Ze zou morgen toch ook nog blijven?’
      ‘Ze heeft het me verteld, Kip. Wat er met Cherry is gebeurd.’
      Een paar tellen staarde hij haar aan, daarna wreef hij over zijn gezicht. ‘Fuck.’
      Ze snoof spottend. Een tijdje wachtte ze tot hij meer zou gaan zeggen, maar blijkbaar was hij dat niet van plan.
      ‘Heb je het ooit overwogen om het me te gaan vertellen?’ vroeg ze scherp.
      ‘Nee. Ik dacht dat de waarheid je alleen maar pijn kon doen.’
      ‘Ze was mijn beste vriendin, Kip. Vond je niet dat ik het recht had om het te weten?’
      Kip boog zijn hoofd en tuurde naar zijn handen. ‘Ik kende haar niet meer, ik kende jou niet meer… Ik vertrouwde op het oordeel van de anderen toen ze zeiden dat het beter was als je nooit wist wat er was gebeurd.’
      Ze zuchtte zachtjes.
      ‘Ik weet niet hoe jullie vriendschap was, Deen. Ik herinner me er niets van en daardoor voelde het voor mij nooit als een issue. In mijn gedachten was die vriendschap er gewoon nooit…’
      Dana bestudeerde zijn gezicht, al hoorde ze ook al aan zijn stem dat hij de waarheid sprak. Ze zag iedere dag hoe hij met zijn geheugenverlies worstelde. Doordat hij zich alleen de afgelopen twee jaar herinnerde, zag hij de wereld anders dan de rest.
      ‘Heeft ze geleden?’ vroeg ze zacht. ‘Was je erbij?’
      ‘Ja… Voor die tijd heb ik met haar gesproken om te zien of ze een herinnering bij me bovenkreeg. Daarna brachten ze haar naar de garage toe. Als SAA was het Koziks taak om haar de kogel te geven, maar hij kon het niet. Toen rukte Juice het geweer uit zijn hand en deed het zelf.’
      Een stille traan gleed over haar bang. Wat moest ze bang zijn geweest.
      ‘Kozik was de enige die haar wilde verbannen. Die zei dat je het niet zo gewild had. Maar Juice – Juice riep dat zijn dochtertje dood was door haar, dat jij dood was. Het was de enige genoegdoening die hij kon krijgen. Het was vlak na jouw dood, ik snapte hem wel… Ze had hem verraden, had jou verraden. Volgens de clubregels horen verraders in een grafkist.’
      Beverig haalde ze adem terwijl ze langs haar ogen veegde. ‘Heeft ze een graf?’
      Kip schudde zijn hoofd. ‘We hebben haar gecremeerd na sluitingstijd.’
      ‘Jemig.’ De gedachte dat haar vriendin geen enkele herdenkingsplaats had, alsof ze nooit had bestaan, gaf haar een steek in haar buik. Pas over drie jaar zouden ze haar kunnen doodverklaren, dan kon er op z’n minst een gedenksteen komen.
      Het was een schrale troost.
      Kip schoof ietsje naar haar toe. Een beetje aarzelend legde hij een arm om haar heen. Ondanks dat ze boos en geschokt was, verlangde ze naar zijn omhelzing en ze legde haar hoofd tegen zijn schouder.
      ‘Waarom heeft Fye het verteld?’ vroeg hij na een tijdje.
      ‘Happy vertelde me hoe slecht het gaat met Juice. Ik confronteerde Fye ermee, en toen gaf ze toe dat hij me miste. Ik zei opnieuw dat ik niet begreep waarom hij me dan niet terug wilde… en toen vertelde ze de reden.’
      ‘Het was het enige geheim dat ik voor je had, Dana.’ Hij kuste haar slaap. ‘Dat moet je geloven.’
      Dana sloeg haar ogen neer. Het feit dat hij zoiets cruciaals voor haar verborgen had kúnnen houden, zei genoeg.

De hele nacht bleef Dana woelen terwijl ze dacht aan wat er met Cherry was gebeurd. De volgende dag deed ze niet veel. Ze scharrelde wat door het huis, ruimde een beetje op, nam een heet bad. Het knagende gevoel in haar buik ging niet weg.
Dit huis was een veilige plaats geweest, die losstond van haar verleden. Nu voelde het als een illusie en zag ze de duisternis door de kieren naar binnen glippen.
      Haar telefoon deed haar opschrikken. Ze aarzelde toen ze zag dat het Fye was, maar nam toch op.
      ‘Dana?’ klonk het fluisterend.
      Bij het horen van haar gebroken stem ging ze recht overeind zitten. ‘Fye? Wat is er gebeurd?’
      ‘Hij – hij heeft me in elkaar geslagen. Ik ben bij hem weg.’ Ze begon te snikken. ‘Ik was onderweg naar jullie. Ik – ik weet niet of je me wilt zien maar ik – ik weet niet waar ik anders naartoe moet. Maar mijn hoofd… ik heb zo’n hoofdpijn. Ik durf niet verder te rijden.’
      ‘Waar ben je nu?’
      ‘Eugene. Op een parkeerplaats bij een hotel.’
      ‘We komen wel naar je toe, goed?’ Dana sprong direct overeind. ‘Geef me je locatie maar door.’

Vier uur later hadden ze Fye’s auto gevonden, een klein stukje voorbij het hotel waar ze niet zo in het zicht was. Het meisje zat nog steeds in het voertuig. Met haar hoofd leunde ze tegen haar raampje. Kip deed de deur open en hielp haar voorzichtig naar buiten. Er ging een schok door Dana heen toen ze het meisje zag. Haar hele gezicht was bont en blauw, het was een wonder dat ze het zo ver had gered zonder te verongelukken.
      Huilend klampte Fye zich aan Kip vast, die een sterke arm om haar heen sloeg.
      ‘Je bent veilig nu. Niemand zal je nog pijn doen.’
      Dana haalde diep adem. Tranen brandden in haar ogen.
      Had ze dit moeten voorzien? Ondanks Juice’ woedeaanvallen had ze niet verwacht dat hij Fye fysiek pijn zou doen. Man – wat had ze ernaast gezeten.
      ‘Je moet naar het ziekenhuis, Fye,’ zei ze zacht, en ze wreef over haar schouder. ‘De baby…’
      ‘Hij heeft me alleen in mijn gezicht geslagen,’ antwoordde Fye. ‘Toen ik riep dat ik zwanger was, hield hij op.’ Ze begon te snikken. ‘Ik snap niet… ik snap niet waarom ik zo lang gewacht heb. Waarom ik dacht dat ik jou plaats kon innemen. Ik wil hem nooit meer zien.’
      Zuchtend haalde Dana een hand door haar haren. Jemig, wat een manier om de waarheid over de baby te ontdekken… ‘Heb je dat tegen hem gezegd? Dat je hem nooit meer wil zien?’
      ‘Ik heb de echografie naar hem toe gesmeten en gezegd dat het het enige is wat hij van ons kind te zien krijgt.’
      Haar stem klonk verbitterd, een beetje trots zelfs.
      Te laat meisje, veel te laat.
      ‘Ik moet naar hem toe.’
      ‘Wát?!’ zeiden Kip en Fye tegelijk.
      ‘Hoe kun je hem niet haten Deen?’ vroeg Fye snikkend. ‘Hoe kun je hem niet haten? Zie je dan niet wat hij me heeft aangedaan? Iemand van wie hij zei dat hij hield?!’
      ‘Drie jaar geleden heb ik gezworen nooit meer iemand te zullen haten,’ antwoordde ze. ‘Want het maakte me vanbinnen kapot. Haat is niet goed. In plaats daarvan leerde ik mezelf met medeleven naar anderen te kijken. Ja, ik had medelijden met Maddox om hoe hij was geworden. Ik wilde hem helpen – ik heb verdomme alles gedaan om hem te helpen de duisternis in hem te verslaan en ik heb gefaald. Maar Juice…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Juice is niet verloren. Hem kan ik helpen – als hij het eindelijk eens toelaat! En nu alle kaarten op tafel liggen, geloof ik dat hij dat zal doen.’
      ‘Maar moet dat echt nu, Deen?’ vroeg Kip sceptisch. ‘Kijk dan naar haar. Ze moet naar een dokter. Juice redt zich nog wel een paar dagen zonder je.’
      Ze schudde haar hoofd. Er was een stekend, knagend gevoel in haar buik dat steeds overheersender werd. ‘Juice gelooft nu dat ik hem haat, hij weet dat hij Fye kwijt is én dat hij vader wordt van een kind dat hij nooit zal ontmoeten. Hij heeft niets meer, Kip. Hij heeft zichzelf al vaker geprobeerd te doden.’ Tranen prikten in haar ogen. ‘En ik kan geen reden bedenken waarom hij het nu niet zal doen.’
      Haar vingers trilden toen ze de telefoon uit haar broekzak trok en op zijn naam tikte. Met een bonkend hart wachtte ze totdat hij opnam.
      ‘Kom op Juice,’ fluisterde ze. ‘Neem alsjeblieft op lieverd.’

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Als ik Dana was geweest, was ik eerst met Fye naar het ziekenhuis geweest en was ik me dan pas met Juices tere zieltje bezig gaan houden. Laat hem maar even in zijn eigen sop gaarkoken. Hij verdient het om de consequenties van mijn acties te voelen.

    2 maanden geleden
    • Croweater

      Gelukkig is Kip er om haar naar het ziekenhuis te brengen;)

      2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O Dana blijft zo’n goed persoon!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen