Dunya P.O.V
Ik wordt wakker van mijn telefoon deze blijft afgaan. Het ene na het andere berichtje stroomt er op binnen. ik weet waar je woont. Die honden kunnen je niet van mij afnemen. Denk je werkelijk dat je veilig bent? Ik weet je te vinden. Zomaar kom je niet van mij af. Zorg dat je betaald, anders ☠️. Ik heb je gezien, vluchten is geen optie. Ik maak je af! Ik zorg er voor dat je niet meer zonder kunt.

Het nieuwste bericht is niet mis, even voel ik de neiging om mij om te draaien. Dan zie ik de silhouetten op de overloop. Shit... ik ben gevangen. Zo stil mogelijk trek ik mijn kleding aan en zo stil als ik kan loop ik naar de voordeur. Ik open hem en wordt bij mijn kraag gegrepen. Ik voel een hand om mijn keel, waarna alles zwart wordt.

Tom P.O.V
Voor de verandering wordt ik vroeg wakker. Het is net 7 uur geweest en om de een of andere reden is het fris in huis. Snel trek ik wat kleding aan om in de keuken koffie te gaan zetten. Als ik langs de voordeur loop zie ik die op een kier staan. Vreemd, in de keuken zie ik mijn vader aan de koffie zetten. Hij ziet er verstrooid uit zo. “Heb jij de voordeur op een kier gezet?” Met een opgetrokken wenkbrauw kijkt hij mijn kant op. “Voordeur? Nee, verklaart wel waarom het koud was” hij schenkt 2 koppen in geeft er een aan mij en slaat het foto album weer open.

De ene na de andere foto komt voorbij, Dunya lijkt ontzettend veel op mijn vader. Als ik niet beter wist, had ik geloofd dat er een aantal foto’s van Dunya tussen zaten. Op een van de laatste foto’s zie ik een man die er verschrikkelijk uit ziet, met een vrouw staan. De vrouw lijkt veel op hem, ze heeft een Baby vast, ook zij ziet er niet goed uit.

Ik schrik op als ik Dominique hoor vragen of Dunya al op is. Beide schulden we ons hoofd. Dominique snuift even. Ziet dat wij het fotoboek open hebben liggen en werpt een snelle blik op de foto. “Hoe kom jij aan die foto? Die heeft jaren bij ons op de kast gestaan!” Roept hij uit. Mijn vader begint te grinniken. “Weet je niet meer dat je foto’s dubbel kon laten afdrukken?” Dominique murmelt wat.

De volgende pagina laten foto’s van mijn vader en moeder zien, van ons toen wij nog jong waren en van Dunya. Mijn vader staat op, zegt gedag en vertrekt naar zijn werk. Dominique komt naast me zitten met zijn kop koffie en slaat de volgende pagina om. Daar zie ik niet alleen foto’s van toen Bill en ik klein waren, maar ook van Dunya en Dominique. Dunya ziet er altijd wat onverzorgd uit. Ielig en vaak met blauwe plekken en striemen. Het valt me op dat ze nooit met een lach op de foto staat. Mijn oog valt op een foto van mijn vader met Dunya, ze zal niet veel ouder dan 12 zijn geweest. Ze zit enorm onder de blauwe plekken, er staan paarse strepen in haar nek en ze ziet er uit alsof ze een aantal weken niet geslapen heeft. Ook de ogen van mijn vader staan bezorgd. Dominique slaat snel de pagina om. Ik zie foto’s van mij en Bill 16 jaar en tijdens een optrede. Daarnaast zie ik een foto van Dunya. Ze is erg mager, het lijkt bijna vel over been. Ze staat met een lach op de foto, een biertje in de hand, maar haar ogen lachen niet mee. Je kijkt in het gezicht van iemand die leeg is. “Hier heeft ze net een wedstrijd gewonnen, man, ik was vergeten dat we toen zijn wezen stappen. Belachelijk toch!” Hoe oud Dunya op de foto is weet ik niet, ze zal niet veel jonger dan 16 zijn geweest. “Haar eerst wedstrijd en dan nog winnen ook van iemand die meer weegt. Man, wat een tijden. Was ze maar weer 14, geen vuiltje aan de lucht.” Even schrik ik als ik hoor dat Dunya op haar 14e in een club staat. De volgende pagina laat een Dunya zien die iets meer gevuld is, van boven dan. Ze ziet er uit alsof ze de hele wereld aan kan, ze is nog steeds mager, “Tom? Weet jij waar Dunya heen is?” De worden laten me opschrikken van het foto boek. Dominique staat in de deur opening met een bezorgd gezicht. “Hoe bedoel je? Ze licht toch gewoon in bed? Ik heb haar niet gezien.”

Langzaam dringen de woorden tot mij door. Ze is weg! Heeft ze haar spullen mee? Waarom stond die deur dan open? Met een paar passen sta ik in haar slaapkamer, alles ligt er nog. Behalve haar telefoon. Rookt ze niet gewoon een sigaret op het balkon. Onderweg naar het balkon blijf ik staan. Een telefoon blijft afgaan, het is 4 uur S nachts, de voordeur die open gaat, maar niet meer dicht. Gestommel op de overloop, mensen die in een andere taal praten. Shit! Onzeker hoor ik mijn naam achter mij. Kut, dit is niet goed.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    what the hell is happening:O

    Snel door(typing)

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen