POV Madison;

Ik draaide me nog een laatste keer om. Achter mij stonden mijn ouders me na te kijken. Toen ik me opdraaide lachte ze nog een laatste keer en zwaaide me uit. Ik nam hun nog een laatste keer in me op voor ik naar de hal van mijn vlucht liep. Mijn moeder was zoals gewoonlijk simpel gekleed, een beetje ouderwets. Haar korte bruine haar krulden een beetje en haar blik was vriendelijk. Mijn vader stond in zijn oude jeans en een simpel zwart shirt naar me te lachen. Zijn ogen werden dan altijd spleetjes en zijn grijze sik zag er zo nog grappiger uit. Ik zou hen best missen, maar het was niet dat ik ze nooit meer zou zien.

❤ 💬 ↗️

Liked by quarrelbilly, bananainthehouse and 13 others

madisnpiercee Up in the clouds, on my way to unknown things 🛩

View all 4 comments

username1 Verdwijn!
quarrelbilly Veel plezier!
bananainthehouse Ga je missen 🙁
username2 Ik hoop dat je wegblijft van ons.
17 minutes ago

Binnen een jaar was ik weer terug. Een jaartje op uitwisseling. Waarom deed ik dit nu ook alweer? Om de pijn te vergeten? Om het verdriet achter me te laten? Kon ik dat wel achter me laten? "Wil je wat drinken?" Een vriendelijke stewardess haalt me uit mijn gedachten. Ik probeer zo normaal mogelijk te klinken in mijn antwoord. "Nee dank je." Een glimlach krijg ik niet op mijn gezicht. Glimlachen hoort bij gelukkig zijn en dat was ik duidelijk niet. Gelukkige tijden lagen al een tijd achter me. In gelukkige tijden zat ik nu niet op een vliegtuig.

Ik zag alles in flashbacks terug voorbijkomen. Hoe ieder jaar alles slechter en slechter ging. Ieder jaar leek me wel iets erg te over komen, zodat het uiteindelijk een hopeloos grote berg van pijn en verdriet werd. De dood van oma, uitgesloten in de klas en vrienden die me in de steek lieten. Het was allemaal erg. Maar de ergste klap kreeg ik dit jaar te verduren. Elke tegenslag die ik eerst had gehad leek ik te kunnen verwerken. Want iedere keer had ik die speciale iemand die me erdoor hielp. Degene die me alles kon doen vergeten en me terug liet lachen, welk humeur ik ook had. Maar dat veranderde zo’n twee maanden geleden natuurlijk. Het was een telefoontje. Een telefoontje wat ik helemaal niet verwacht had.

"Madison..." ik hoorde de pijn en dan angst in zijn stem. "Madison, ze is dood. Ze heeft een ongeval gehad. Ze is verkeerd neergekomen na een val. Ze was op slag dood." Schok. Mijn beste vriendin was dood. Riley, mijn enige steun en toeverlaat. Ik voelde de pijn terug door mijn lichaam stromen en ik probeerde me te vermannen. Het lukte me ter nauwer nood. De man die langs me zat keek me raar aan, maar dat kon me niets schelen.

Niets kon me nog iets schelen. Niets maakte me nog iets uit.

----
Hooii iedereen!! Mijn eerste deel staat eindelijk online! Ik ben hier zooo blij om. Ik hoop dat jullie het ook leuk vinden en net zo verliefd worden op Austin en Madison als dat ik nu ben. xd Ik heb nog heel veel deeltjes klaarstaan dus die ga ik langzaamaan online zetten. <3

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen