Een kort stukje, maar het is iets en iets is beter dan niets.

'Dus als ik het goed begrijp,' zegt Alex. 'Zijn die goden nog steeds hier alleen in een ander lichaam?'
'Het doet me denken aan Banjo de herdershond die in het lichaam van een lapjeskat leeft.' grinnik ik. Alex kijkt me verward aan, maar er is een glimlach op zijn gezicht getekend. Ik haal mijn schouders op. 'Laat maar.'
Hij lacht even en kijkt dan naar buiten. 'Maar wat gaan we nu doen?'
Ik haal mijn schouders op. 'We moeten een plan bedenken om de doden te verslaan.'
'Maar wat? En hoe? Wij zijn overduidelijk in de minderheid!'
Hij is zo te zien ook gefrustreerd en ik moet eerlijk zijn dat ik de hoop ook verlies. We zijn nog maar kinderen! Hoe moeten wij nou alles stoppen? Is er iets wat we hebben gemist? Snel kijk ik nog even over de tekst heen zodra ik het besef. Elramel is de Vrouw der Leven, right? Wat als ze haar doel bereikt heeft? Het samenbrengen van de goden. Wacht eens, wij waren met z'n negenen, als je Elramel niet meetelt. Net als de goden. Zijn wij. Nee. Dat is toch niet mogelijk? Hoe kunnen wíj goden zijn! Een man die eerste de wereld wilde overnemen en acht kinderen! Van twaalf jaar, net als de goden. Oh. Mijn. God. Alhoewel, ik ben er nu zelf één. Dus mag ik dat nog wel zeggen?
Ik kijk Alex aan die hetzelfde lijkt te weten.
'Vreemd, hè?' mompelt hij. 'Ik bedoel, heel vreemd. Ik weet niet wat ik moet zeggen.'
Ik schud mijn hoofd.
'Hetzelfde probleem.' reageer ik met gedachten die door mijn hoofd vliegen. 'Ik bedoel, hoe weten we wie we zijn? Moeten we daar iets voor doen?'
Of gebeurt het gewoon?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Gaaf dat zij nu de goden blijken te zijn.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen