Zoals je bij hoofdstuk 24, 29 en 46 gezien hebt, is dat dat schuingedrukt is en geen naam heeft. Ook is het geschreven in een andere persoon: William en is het een droom. De normale hoofdstukken met naam is geschreven vanuit het perspectief van Agnes en gebeurt in de realiteit. Om het nog ingewikkelder te maken, is hetgeen wat met groen geschreven is van vroeger gebeurd, in het verre verleden, en is het perspectief het Zonnemeisje. Deze mededeling is om geen verwarring op te wekken bij de lezers.

Ook zal ik nu iedere dag beginnen met een paar wijze woorden want waarom niet, dus bij deze:

Nemen vult je handen, geven vult je hart

Een familie met spechten zit in mijn hoofd te tikken tegen mijn schedel. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Ik open mijn ogen en zie een fel licht om twee personen schijnen. Een man en een vrouw. De vrouw is jong en heeft lange, blonde, golvende haren en helderblauwe ogen. Ze draagt een gouden jurk en een mooie, verzorgde huid. De man ziet er mysterieuzer uit. Hij heeft een donker gewaad aan met een mantel en een soort lange stok die hij vast heeft met een grijsachtige steen. Op zijn mantel is een wit rondje en zijn gezicht is bedekt door de duisternis. Ondanks zijn onbekende verschijning, weet ik meteen wie het is.
'Papa!'
Ik spring op en geef hem een dikke knuffel, tot ik me besef dat dit eigenlijk niet mogelijk is. Ik spring naar achteren en bekijk hem nog eens goed.
'Wacht,' mompel ik. 'Papa?'
Hij glimlacht en wiebelt ongemakkelijk van been tot been. Dan knikt hij.
'Ik ben zo trots op je.'
Ik voel hoe mijn wangen warm worden en spring meteen weer op hem af. Met zijn handen gaat hij door mijn haren en dan zie ik iemand anders wakker worden. Het meisje is van mijn leeftijd en heeft lange, bruine haren met groene puntjes en ze draagt een groene jurk. Is dat. Het meisje kijkt op en rent ook op me af.
'Zusje!' roept ze en we omhelzen elkaar.
'Kijk eens aan,' zegt de vrouw. 'Flora en het Zonnemeisje.'
Even kijken we elkaar verward aan wanneer we beseffen dat dat onze nieuwe namen zullen zijn. Wacht, waarom krijgen we precies nieuwe namen?
'Wat is er eigenlijk aan de hand?' vraag ik twijfelend.
De vrouw glimlacht. 'Ik ben Elramel, de Vrouw der Leven en heb gezien wat voor goede daden jullie hebben verricht, dus besloot ik dat jullie het verdienen een van ons te zijn. Een god.'
Holiemolie. Ben ik een god? Zijn wij een god? Ik het Zonnemeisje en zij Flora? Ik kijk naar Flora en ze kijkt terug.
'Maar dan hebben we niks meer gemeen,' mompelt ze. 'Eerst waren we altijd hetzelfde, alleen nu voel ik me niet meer zoals jou.'
Ze heeft gelijk. Ik sluit mijn ogen en denk terug aan het leven dat ik geleid heb. Dan zie ik het uit de grond steken. Mijn bloem. De bloem die ik altijd bij me heb gehouden. Ik loop er op af, pluk het en geef het aan Flora.
'Een narcis.' zeg ik. 'Hij hem bij je. Het is mijn bloem. Het heeft me altijd al aangegeven. Hou hem bij je, dan zullen we weer één zijn.'
Flora glimlacht en geeft me een dikke knuffel.
'Dat zal ik altijd doen.' En ze steekt het in haar haar. Dan kijk ik naar papa.
'Maar hoe moeten we jou nu dan noemen?'
Hij grinnikt. 'Je mag me nog wel gewoon papa noemen hoor, maar Elramel noemt me de Heerser des Nachten.'
Even kijkt hij me onderzoekend aan en ik volg zijn blikken. Ik ben ook behoorlijk verandert. Ik draag een zwarte mantel met gouden vlakken aan de uiteinden. Mijn blonde haar hangt netjes omlaag en ik heb een gouden jurk aan en draag geen schoenen of sokken. Papa loopt naar me toe en ik laat mijn hoofd nog even hangen. Mijn vader doet iets en zodra ik weer kijk besef ik wat. Hij heeft de capuchon die eerst achter me hing over mijn hoofd gedaan en glimlacht.
'Jullie zien er allebei prachtig uit,' murmelt hij met zijn blik op ons gericht. 'Jullie moeder zou trots zijn geweest.'
Bij de gedachte aan mijn moeder kijken we weer omlaag. Ik zou willen dat ze nog leefde. Zou ze echt trots zou zijn? Ik weet nog wel wat ze ons vertelde. Ze was teleurgesteld. Heel teleurgesteld. Ondanks dat, wist ik dat ze het niet meende. Maar toch deed het pijn. En dat doet het nog steeds. En dat zal het altijd doen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen