Ik had niet gelogen over die kersttrui. In eerste instantie had Louis me uitgelachen om mijn trui en vervolgens had Gemma me ook nog eens duidelijk gemaakt hoe belachelijk ik er uit zag. Er stond een rendier op dat helemaal verpakt was in kerstverlichting, wat dan ook daadwerkelijk lichtjes op de trui waren. Verder zat er een grote rode neus op die kerstmuziek af liet spelen als je er in kneep.
"Die ga je morgen toch niet tijdens het etentje dragen hè?" vroeg Louis ietwat onzeker, terwijl hij ongemakkelijk grinnikte.
"Hoezo? Is daar iets mis mee?" besloot ik op een serieuze toon te vragen. Ik ging dit dus echt niet dragen, maar Louis plagen was natuurlijk altijd leuk.
"Ehm.. Nee" mompelde Louis, waarna hij me even knuffelde.
Ik sloeg mijn armen om hem heen en luisterde naar hoe Gemma op de achtergrond in de keuken stond te rommelen met de spullen.
"Ik draag het niet, maak je maar geen zorgen" fluisterde ik zachtjes in Louis' haar.
Louis gniffelde "oké mooi".
"Zou je me nog serieus kunnen nemen tijdens het etentje?"
"No way" zei hij lachend.
Ik liet hem ietwat los en keek naar zijn lachende gezicht. Hij was zo mooi wanneer hij lachte.
Ik drukte even mijn lippen op de zijne terwijl mijn handen zich om zijn wangen vormde.
Gemma liet een kuch horen. Ik liet Louis met tegenzin los en keek naar haar. "Dat Niall hier niet is momenteel, wil niet zeggen dat wij elkaar geen affectie mogen tonen".
Gemma glimlachte bij het benoemen van Niall. Ze waren nu al zo'n maandje aan het daten en het leek wel de goede kant op te gaan.
"Over Niall gesproken.. Is het oké als hij ook komt morgen? Hij heeft misschien een dagje vrij en wil naar New York komen" vroeg Gemma nu.
Ik knikte gelijk "natuurlijk. Niall is altijd welkom". Ik was enorm blij om Gemma zo gelukkig te zien met hem. Ik vond Niall altijd al een coole kerel, maar nu al helemaal. We hadden hem nu ongeveer drie keer gezien en hij had me nooit teleurgesteld met zijn humor en gezelligheid.
Net op dat moment werd ik gebeld. Ik liet Louis volledig los en viste mijn telefoon uit mijn broekzak. Violet?
Ik excuseerde me even en verliet de woonkamer. In de slaapkamer beantwoordde ik het telefoontje.
"Hey.." zei ze zachtjes. Ze klonk nogal verslagen.
"Hey. Is er iets mis?" vroeg ik ietwat voorzichtig.
Ze liet een lange zucht horen "ik zit er gewoon een beetje doorheen. Ik heb een verschrikkelijke werkweek er op zitten en keek echt uit naar de kerstdagen, maar nu blijkt het dat mijn vriendinnen niet over kunnen vliegen vanuit Texas en dus zijn al mijn plannen gecancelled".
"Je hebt niemand om kerst mee te vieren?" vroeg ik nu, ietwat verbaasd en verward.
Ze maakte een afkeurend geluid "tenzij ik met mijn baas iets wil gaan vieren. Maar no, thanks".
"Je kunt hier vast nog wel aanschuiven. We zijn al een groep van negen, dus een tiende persoon kan er ook nog wel bij" opperde ik.
"Echt? Vind iedereen dat ook goed?" vroeg ze ietwat onzeker. Ze was veel te lief voor deze wereld.
"Ik kan het niet aan iedereen vragen, maar laat het me even vragen aan de mensen die wel aanwezig zijn" antwoordde ik, waarna ik terug liep naar de woonkamer. Louis zat inmiddels op het keukenblad en keek toe hoe Gemma aan het bakken was. Ze waren zachtjes in gesprek maar hielden abrupt op toen ze me opmerkten.
"Hey, is het oké als Violet morgen ook aanschuift? Al haar plannen zijn gecancelled en niemand zou alleen moeten zijn met kerst" vroeg ik.
Louis knikte gelijk. Ik had dan ook niets anders verwacht. Gemma haalde haar schouders op "sure, waarom ook niet?"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen